gördü gökyüzünü.
Çocuk çok sevdi maviyi,
çok sevdi beyazı.
Yükledi tüm sevinçlerini,
umudu da yükledi.
Yükledi hepsini maviye.
Bir türkü tutturdu masmavi.
Gülümsedi mavi beyaz.
Çocuk büyüdü,büyüdü maviler.
Çocuk sevmeyi öğrendi bir gün.
Sevdasını ekledi maviye.
Bir tutam da beyazlık kattı.
Büyüdü sevdası mavi beyaz.
Gülümsedi bembeyaz..
Çocuk bir gün tanıdı özgürlüğü.
Beyaz martılar oldu yoldaşı.
Gün günden büyüdü kanatları.
*
Ama olmuyor be gülüm.! olmuyor...
Bir yerlerde her gün çocuklar ölüyor.
Acının eşiğine takılıp kaldı,fikrimizin ince gülleri.
Güle aşık bülbül çoktan sustu.
Yürek küsmüş,kalem ne yapsın?
*
kız doğdu diyerek,
daha doğduğunda öğretirler susmayı.
Erkek kardeşlerinle büyürken,
'sen kızsın' diye
yasakları tanıtırlar.
Bu sabah bir şarkı dolandı dilime.
Ezgisi eski, güftesi eski
Pek dinleyeni olur mu, bilmem.?
Sanmayın aşk meşk şarkısı /değildi değil...
Biz tamirci çırağının ezikliğinde içi yanan
Karanlık günlere, gökten güneş toplayan
Karlı Kayın Ormanın'da Nazım 'ın izi sıra,
ışıklı pencereler düşleyen çocuklardık.
Bizim anı defterlerimizde,hiç olmadı ilk cümle
'Kalbin kadar temiz bu sayfayada'
Ta, o zamanlarda yazılmıştı defterlere,
'alın teriyle' yaşamda var olmak...
Sevgi koyduk çocukların adını,
çoğalsın diye.
Sıkıldı yumruklar,
sarıldık öfkelere.
Özgür koyduk çocukların adını,
Güzel günler gelsin diye.
Yasakladık düşünceyi,
Eğildik paranın önünde.
Hepten köle olduk.
