Sonra dumanı tüten fakirhanelerimi.
Şeytanlar zencefil kokumu kıskandılar ilkin,
Sonra dumanı tüten fakirhanelerimi.
Patikalarımı gökyüzüne çevirdim,
Özgürlüğe doğru adımlıyorum.
Hayallarimi tutsaklara,
Gerçeklerimi çocuklara bırakıp,
Bir bulutun içinde,
Gökkuşağını aşıyorum.
Renklerin cümbüşünü getireceğim oradan berfo anama!
Ve anneme bir tutam gün ışığı,
Halkımla bölüşüp yesin diye...
Gidenlerin arkasından su içerdik
Tez içimize otursun diye; unutmak fiili
Ağlayarak karpuz tarlaları büyütürdük
Kilosunu da 45 kuruşa
Çekirdekleriyle birlikte
Orta dünyanın imamlarına satardık
Yalın ayak gezen marslı amcalara
Tütün içirirdik sonra
Ciğerinin bir nefeslik olduğunu bile bile
Karanlığın mis kokulu çiçekleriydik yani
Mısralar yazabilmek için gökyüzü delerdik
Mesela ben sarmaşıklardan elektrik tellerine uçardım
“ve” bağlacını her kullandığımızda
milyonlarca türküyü armağan ederim
bir çayımın kızılına
bir de anamın avuçlarına
güneşe hasret bir fidan sevdamız
filizlense delecek gökyüzünü
ve can suyu korsan çam köklerince hırsızlama
fakat uzansa boylu boyunca dicleyi-fıratı birleştirir
ateşe versen ormana sığınacak kadar acemi
odun yapıp yakmasalar bin yıllık söğüt
ve sigarasını toprağa basıp söndürür
nefesi,ölmesin diyedir insanlık
ama bir düşse toprağa bedeni
aşıklar mezarlığı olur bu dünya
öyle ki sarmaşık olsa insanı insana kitler
