Gözyaşlarımı silecek
Bildiğim dost eller
Sevincimi paylaşacak samimi canlar
Hüznümü dindirecek bakışlar
Ruhumu neşelendirecek tebessüm
Kayıp ettiklerime hayıflanacak
“Vah” edecek kimseler
Sığınacağım limanlar
Sıcaklığını hissedeceğim
Bir kucak
Özlemle bekleyeceğim bahar, yazlarım kalmadı
İşçilerin birliğine
Oluşacak dirliğine
Halkların geleceğine
Laf diyenlere yuh olsun
Nasır bağlayan ellere
Devrim isteyen dillere
Hak arayan yiğitlere
Saldıranlara yuh olsun
Kamu hakkı yiyenlere
Çağdaşlara sövenler
Haddini bilmeyenlere
Dost olanlara yuh olsun
Eşeklerin semerine
İnsanların kemerine
Toplumların dinlerine
Karışanlara yuh olsun
Kadını köle sayana
Yanlış verilen beyana
Medeniyetten cayana
Saygı duyana yuh olsun
Bejn bilindê reng qemerê bedewê
Şêrina me, çavreşa me keça me
Gulîlka ser Qendîlê û Gabarê
Em bendê tene zû were zana me
Şervanê me lehenga doza Kurdan
Rizgarîya welatê me nêzîk e
Çavreşa me rû geşa me û canê me
Dilê bav û dayêkan zehf tenik e
Zîlan’a dilpolat piştvana gernas
Tu dizanin gelên Kurdan şîyar bûn
Êdî bese xulamî û nezanî
Qîz û xort, mêr û jin bi hev re rabûn
El vurmayın kanayan yüreğime
Yaram çok derindir merheme sürmeyin
Sılamdan ayrıldım yad ellerdeyim
Tek başıma kaldım bana gülmeyin
İflah olmayan bela beni buldu
Bitmeyen kederim, acım, derdim çok
Yıllar geçti asla yüzüm gülmedi
Kaldığım şu gurbette huzurum yok
Benim gecem, gündüzüm belli değil
Fakat içimdeki hüzün bitmiyor
Ben hep içten içe yıkılıyorum
Çok bekledim sevenlerim gelmiyor
Nice zamandır hep seni bekledim
Gel yiğidim gel seni çok özledim
Digel canım biricik yavrum digel
Yüreğimi sana saray eyledim
Yurdumuza çakallar, kurtlar doldu
Kandil’e gittin uzun yıllar oldu
En son bir mavzerli resmini gördüm
Yanında duran yoldaşların boldu
Biliyorum Kandil Dağı serindir
Başı yüce, dereleri derindir
Ey vatan sevdalısı fidan boylum
Gittin de gelmedin halin nicedir
Ne farklılıkları kabullenmeyenler
Ne de doğayı kirletenler
Asla samimi olamazlar
Onlar ki
Özü -sözü bir olmayan
Neyin doğru
Neyin de yanlış olduğunu bilmeyenlerdir
Onlar ki
Duygusuzlar
Kendi egoların kabartıp
Bir sürü şey uydururlar
Ancak bilinen bir şey var
O da
Onların icat ettikleri
Sürüp giden kirli savaşlar
İnandıkları
İdealizmin mesnetsizliğinden ibarettir
Biz kâh çarık giydik
Kâh yalın ayak gezdik
Şu düzende
Çok kez çıplak
Çok kez yırtık pırtık, yamalı dolaştık
Çok kez de ekmeğe, soğana hasret kaldık
Açlığımız için
Çok kez dağ, bayır dolaştık
Yenilecek bitki aradık
Bulamadık
Buzdan da fazla soğuk barınağımızı
Isıtmak için
Çalı, çırpı topladık
Ocak yakmaya
Biraz kav, bir nebze kükürt, az ateş bulamadık
Öyle bakmayın
Dış görünüşüme
Dipsiz gecelerde
Çok kere yüreğim yandı
Bağrımda
Yılların kanayan yarası var
Her soluk alış verişimde
Şu yıkılası düzene ahım var
Ne gecem gece
Ne de gündüzüm gündüz
Yalnız bana bir nebze umut kaldı
Onu da harcamak niyetinde değilim
Kim bilir
Zaman gelir
Belki bana bir şafağın gelişini müjdeler
Kendi ağında boğulan
Örümcek
Sıkışınca zehrini
Bedenine kusan
Akrep olmanı
Ya da yaşlanınca
Temel içgüdüyle sürüden ayrılıp
Ölüme koşan! Duygusal bir fil olmanı istemem
Ne olur, istinat duvarı gibi ol! Diren her türden bataklığa
