Sibel Özbudun ağ günlüğü

Türküleri; “Eşkıya dünyaya hükümdar olamaz,” diye haykıranların soyundanız biz…
“Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan” diyen Pir Sultan’ın; “Ölen ölür kalan sağlar bizimdir,” haykırışıyla Dadaloğlu’nun, “Çıkıp şu dağlara yaslanmalıdır,” savaş narasıyla Köroğlu’nun…Viyana barikatlarının sesi Ludwig van Beethoven’in torunlarıyız…
“Sabahın sahibi var” diye haykıran Ruhi Su’nun çocuklarıyız…
Berlin İşçi Korosu’yla “Hayali gönlümde yadigar kalan”ı terennüm eden Sümeyra’nın kardeşleriyiz…

kadın proletarya rolünü oynar.”[1]
 

anlamayan düşünceler,
sadece onlar gerçektir.”[2]
 
Söze şunu vurgulamakla başlamalı: Liberal ahlâk kuramının varsaydığı, tüm zamanlar ve tüm insanlar için geçerli, tekil, bütüncül bir “etik” tasavvuru, bir yanılsamadan ibarettir.
Bu önermeye ilişkin uzun uzadıya tartışmalara girişmek -hele ki siz felsefeciler karşısında- antropoloji çıkışlı biri olarak benim haddim değil. Ama yine de sözlerimi açımlamak durumundayım.
 

kurtuluş derecesi,
özgürlüğün en temel göstergesidir.”[2]
 
 “Marksizm ve Feminizmin Mutsuz Evliliği”; Heidi Hartmann’ın 1979’da yayınladığı makalesinin başlığı buydu. Bu makalenin yayınlanmasından bu yana, Marksizm’e yönelik feminist eleştiri, aşağı yukarı aynı argümanları öne sürmektedir. Şöyle özetlenebilecek argümanlar:

I.1) TRUMP’IN TETİKLEDİKLERİ
II) KUDÜS’ÜN TARİHİ
II.1) OSMANLILAR DÖNEMİ
 
II.2) OSMANLILAR SONRASI
III) KUDÜS’ÜN ÖNEMİ
III.1) POLİTİK ANLAMI
III.2) KUDÜS KİMİNDİR? (ŞÖVENİZMİ!)
IV) TAVIR(LAR)
IV.1) SİYONİST POLİTİKA
IV.2) OSLO’NUN “SONU” VE FİLİSTİN CEPHESİ
IV.3) MÜSLÜMAN “DÜNYA”