Ey gönlüm ben kimden medet dileneyim
Hasret vurdu yüreğime ne edeyim
Bu cefa bu gurbet bana zor geliyor
Bitsin karlı soğuk günler, yol gideyim
Yıllardır felek beni süründürüyor
Yoksulluk da yakamı bırakmıyor
Ben hiçbir gün doyasıya gülemedim
El diyarı, hasret beni bitiriyor
Ne zaman bahar-yaz günleri gelecek
Bendeki şu sıla özlemi bitecek
Hep masmavi gökyüzüne bakıyorum
Turnalar ne zaman sılama gidecek
Ey yüreğinde ki sevdası özgürlük sevdası olan güzel
Umutların Munzur Nehri
Bakışların şafak gibi aydınlık veren
Gamzelerinden umut çiçekleri açan
İki dudakların arasındaki nefesi
Memleketimin baharı gibi gül kokan
Üzüntünü, kahredici kaygını benimle paylaş ki
Dostlar arasında fitne, fesat çıkaranlara isyanım olsun
Mavi bakışlı, boğazın incisi tarihi şehir İstanbul
Sanırsam, kurulduğundan beri
Böyle bir gün görmedi
Gökten kar yağıyor
Lapa-lapa
Yel esiyor dört bir yandan
Beyoğlu’nda rahatsız edici
Uğultular dinmiyor, hiç dinmiyor
Yine kasketim yok, başım çıplak
Yağan karlar üşüşüyor saçlarıma, içim çok soğudu
İstiklal çok üşüyor, sokaklar titriyor, gün de bulanık
Narin bir gülümsemeydi, yanaklarından asılı kalan
Yarınlara umut bağlayan sıcak yürekleriyle
Gizli ya da alenen yaşadıkları sevdalarıyla
Kimi kendine “vatan bekçisi”
Kimi “özgürlük sevdalısı”
Diyen
Yaşam sevinciyle
Hayat tutunanlar
Doğacak güneşi
Bir daha görmeden
Birkaç kahpe kurşunla
Savruldular sağa-sola, etrafa
Vurgun yiyen denizciler misali
Can acısıyla yığılıp kaldılar, oldukları yerde feryatlarla
Uçurtması mavi
Misketleri mavi
Ekmeği mavi
Düşleri mavi
Aşk olsun sana çocuk
Ola ola mavi bir kuş mu oldun sen
Tüm dertleri kederimden daha cüce kalan ey dünya, âlem
Zamanlı, zamansız içim kan ağlıyor her gece
Ruhumu okşayan
Yürek sesimsime kulak veren
Masum hayallerim, umutlarım
Her soluk alışımda yıkılıp, dökülüyor
Hep çaresizim içinden çıkılması güç olan
Labirente dönen dertlerimle, kâbus dolu tüm anlarımla
İnanılmaz asla, fakat şu koca kent amel defteri sayıldı
Dinmeyen çığlıklara düğümlenen İstanbul boğazında
Yılın ilk gecesinin ilk saatinde Ortaköy’de
Bir mahşer yaşandı! Hem de emsalsiz
Sanki bin mahşer gibi
Çaresiz bir korku
Çaresiz bir kaçış
Çaresiz masum insanlar
Hepsi kızıl kana bulandı, ey vah
Acı acıya yaslandı, barut kokan Reina’da
Yalvarmak, yakarmak
Haykırmak kâr etmemiş olacak ki
Yerde onlarca can yaralı, kırka yakın katledilen insan kaldı
Gökyüzü simsiyah gözyaşları döktü! Yeni yıla, hüzünlü dünyaya
tek şiirle,
bir başka şairin yüzlerce şiirini
yok eder.”[1]
Şiirimizin özgün şairlerinden Behçet Necatigil’in yüzüncü doğum günüydü 16 Nisan 2016…
Yalnızlığı yaşadı, yalnızlık duygusu taştı dizelerinden. Yalnızlığı öylesine benimsemişti ki, Selim İleri “kırık inceliklerin şairi” diye betimlerdi Onu…
“Ne paraya çevrilmez, biz onun peşindeyiz”...
“Zorluklar varsa arada,/ İnsansın!/ Engellere harcanmayan güçler ne güne/ Dayat ki, yaşadığını anlayasın!”...
İndi yatmaq vaxtı deyil,
Nə yatmısan? Oyan, gülüm!
Gözlərinin yaşını sil,
Öz rənginə boyan, gülüm!
Tanımadan sol-sağını,
Dost bildilər çox yağını.
Yaramızın qaysağını
Olacaqmı soyan, gülüm?!
Səslər gəlir qazamatdan:
“Vicdan üstün varidatdan!”
Yerdən, göydən, kainatdan,
Görən, varmı doyan, gülüm?!
Çöküb duman, sis günlərə,
Ucuzlaşan, mis günlərə.
Bizi bu cür pis günlərə,
De, kimlərdir qoyan, gülüm?!
Biz yine de kaçağa çıkacağız,
Koynumuzda bombardıman yarası.
Heybemiz de kaçak tütün, iki fanila,
Bir silgili kalem, biraz gaz yağı!..
Yarına dair güzel düşlerimiz,
Biraz umut,
Çokça umut...
