***
ŞAİRİN KANAYAN YÜZÜ... Adil Okay
“kim ne derse hepsi, ne söylese boş,
kadim örste hırpalanmış bu demir,
dövülmüş ağır bir ağrı üstünde,
zaman diye bir kılıfın içine konmuş,
ne söylese kılıç, akla hep kan gelir,
bildikçe bilirsin, bilmek zor gelir,
bildikçe ardından, yeni bir son gelir.”
Böylesi içerikteki kitapların kapağını açarken, kuşkular-kaygılar sarar bizi.
Duyduğumuz kuşku; tarihler boyunca “keşif-yenilik” iddiasıyla yazılmış, bunlar yazılırken keskin tarihsel pratiklerde süzülmüş-sınanmış teorilerin artık bir tercih olarak da unutulması yeğlenmiş ve aslında üzerine bir taş koyma zahmetine dahi katlanılmamış, bize yabancı olmayan bazı kategorilere sıkışılacağına dair bir kuşkudur.
EKMEK ARASI LAGOS KİTABI ÜZERİNE
Son dönemde bana ulaşan bazı kitaplar hakkında bir şeyler yazmak ve eserin yansımalarını anlatmak istiyorum. Bu aynı zamanda kitapla haşır neşir olan herkesin sorumluluğudur. Bu amaçla üstüne bir şeyler yazılmayı hak eden kitaplardan bir tanesi hakkında görüşlerimi açıklamak istiyorum. Bu eser: Ekmek Arası Lagos isminde bir öykü kitabı. Yazar Baran Arslan’ın derin ve çarpıcı betimlemeleriyle bezediği küçük ama öykü gelişimimiz açısından kayda değer bir kilometre taşı.
Shakespeare, Hamlet’e “Bu Danimarka devletinde çürümüş bir şeyler var” diye söyletir. Acaba Danimarka devletinde tek mi çürüme var? İktidar ve devletçi yapılanmaların olduğu her yerde çürüme yok mu? Özellikle projektörümüzü günümüze tutarak olay ve olguları değerlendirdiğimizde açığa çıkacak hakikat, ‘Yeni Dünya Düzeni’ denen neoliberal sistemin yol açtığı çürümenin nüfuz etmedik alan bırakmamasıdır. Sonbahar yaprakları gibi dökülen sözcüklerin altında saklı kalan Dünyanın büyüsü bitirilmek istenmektedir. Ne yazık, doğa, toplum ve birey tahrip edilip çürütülmeyle karşı karşıyadır.
−Öküzlerin cezasını bu kez de buzağılar çekiyor.
“Askıda ekmek”ten sonra, “askıda aşı” öneriliyor.
−Anlaşıldı; bu “askının” sonu Filistin’e kadar gider.
*
Covit-19, diktatörlüğe dönüşecekmiş.
−Ağzı olanlar değil, Ziya ül Hak’ın sizlere ömür olduğundan emin olanlar konuşuyor.
*
Korona stresine karşı yine iyi bir haber: “Ay’a çıkacağız.”
−Bu “ayaklarla” daha önce de çağ atlamıştık.
*
Koronanın yarattığı küresel krizde en çok çocuk işçiler çalıştırılacakmış.
Yazar kitabında, insanın duygu ve düşüncesini kullanmaya başladığı günden bu zamana kadar, kendisine kültür olarak edindiği tüm değerleri sorgulamaktadır. Sosyal bir varlık olarak insan, şimdiye kadar en kutsal değerler gördüğü Tanrı, din, ahlak, namus, siyaset ve gelenekleri, ataerkil mantıkla şekillendiğini ve ailenin temeli kadını köleleştirdiğini, kaynaklarıyla ortaya koymuştur. “Mevcut egemen patrial insan düşüncesinin yaşama yüklediği anlamlar, çağın gerçekliğine göre gelişmiş kültür değerleri değildir.” diyor. Bunların çoğunun yıkılıp atılması gerektiğini ifade etmektedir.
