Kavruldu topraklar, ağaçlar susuz
Bu nasıl bir devran! Temeli koftur
Haneler harabe, yürekler yanık
Yanan yüreklere merhem yoktur
Kimi saray yapmış, kimi de evsiz
Ağa-patron, paşa, bey hepsi arsız
Güçlünün her sözü, bir ferman olmuş
Kodamanda kürk var, yoksul urbasız
Tahammül kalmadı, sabır tükendi
Adalet yok, buna vicdanlar tanık
Gayrı bu düzende bir nebze tat yok
Canlar perperişan, yürekler yanık
Yıkılası dünya, dertler dünyası
Derdi çok, kahrı çok, sefaleti çok
Kodamanları var, yoksulları var
Adaletsizlik çok, tükenmişlik çok
Devran güzel değil, gün de gün değil
Zengine bal düşmüş, yoksula ağı
Zalimin öfkesi, halkları yaktı
Bizi çağırıyor, umut dağları
El ele olalım, biz güçlenirsek
Gürleyip akacak pınarlar o gün
Prangalar kopar, susmaz diller
Zulmün sarayları yıkılır o gün
Zorbalara boyun eğmeyelim biz
Bir gün bu karanlık elbet bitecek
Biz bu topraklarda gitmeyeceğiz
Tüm zulüm bitecek, huzur gelecek
Tohumu yeşertin, yarayı sarın
Gün bize doğaca, yakındır o gün
Zincirleri kırın, halaya kalkın
Eşitlik rüzgârı esecek bir gün
Bu bir kahrolası çürümüşlüktür
Bitecek karanlık, geliyor al gün
Yeniden, yeniden biz doğacağız
Dünyamızda bayram olacak bir gün
Mehmet Çobanoğlu
01.01.2026
Gürpınar
