Yürüdük kömür ocağına
Düştük ölümün kucağına
Bu kader değil büyük ihmal
Gömüldük zulmün sapağına
Madenciyiz koşturuyoruz
Soma Dağ’ını eşiyoruz
Kömür ocağı çok derindir
Yeraltında hep üşüyoruz
Bıktık düzenin açlığına
Gaz, zehir, ateş kaçağına
Yine ölüme yenik düştük
Doyamadık yâr yanağına
Her yer gaz, göz gözü görmüyor
Kimi ölmüş kimi inliyor
Maden ocağı gece gibi
Zaman durmuş güneş doğmuyor
Dağlara, vadilere gaz, zehir attılar
Ateş yakıp çok köyler, ilçeler yaktılar
Tank, toplarla tüm kapılara dayandılar
Her yeri toz, duman içinde bıraktılar
Kanayan bir yara büyüdü bağrımızda
Can acıtan bir pranga ayağımızda
Yürek dayanmaz oldu tüm acılara
Birde zalimlerden kalanlar başımızda
Yalan-dolanla çok aramızda kaldılar
Allem -kulem ettiler her şeyi çaldılar
Evveli, sonu kötü olan şu düzende
Kurşun, mermi sıkıp nice canlar aldılar
Bize tarihte gerek sözel, gerekse yazınsal anlatımda, genellikle toplumun temelini oluşturan aile yapısını şöyle anlatırlar:
“Başlangıçta herkes bir aile ya da kabilenin kolektif yaşamı içinde sürüp gidiyordu…”
İnsanlar o zamanlar yalnızlığın ne olduğundan habersizdiler.
Kendilerini ayrı birer bireycik olarak düşünmek akıllarına dahi gelmiyordu.
Derken tarihte birliktelik, refaha el ele ilerleyince yalnızlık salgını dünyayı kasıp kavurmaya başladı.
Günümüzde ise, tüm dünyada, iş ve aile hayatı arasındaki uyuşmazlık önemli bir sorundur.
Kavgamızı yürütür
Sevdamızı büyütür
Şafağın peşinde koşar
Sımsıcak güneşi, aydınlığı
Alnından öperiz
Biz el öpmesini de
Yârin dudaklarından
Masum bir öpücük almasını da biliriz
Bizde ne yalan
Nede hile olur
Gerçekleri savunur
Doğruları dillendirir
Gizemli sayfalarda
Yaşanan acı ve tatlı şeyleri saklamayız
Biz mütemadiyen her mevzuda şeffafız
Çayın içindeki şekeri kaşıkla karıştırdıktan sonra bir yudum aldı.
“ Hiç evlenmedin mi? diye sordu Ahmet’e.
“ Hayır, Rauf Hocam… Hiç evlenemedim.”
“ Sabit bir işin gücün de yoktur senin”
“Aynen öyle Hocam... Burada idare edip gidiyoruz”
“ Denk gelmiştir yahu bir yerlerden birisi”
Cevap vermeden biten çayları doldurmak için mutfağa gitti.
Her mevsim
Hayata
Umutla bakan
Bakışlarımın bıraktığı
Hüzünde
Yüreğim dalgalanıyor
Karanlığa direnen gözlerim
Acılarımla
Geceye direniyor
Ortalık bana toz, duman
Denizde vurgun yiyen denizci gibiyim
Sağ yanıma çok aksak, sol yanım topal gibi
Ellerime dolan
Gecenin ardında
Dertlerle
Saklambaç oynadığım
Şu rezil düzende
Her an her dakika
Uç verecek gibi, pek büyüyen kaygılarım var
Hespê min xweş kihêl e
Reng geş û pir çalak e
Min qet rê de nahêle
Dengekî xweş dişehe
Hespê min hespê şêr e
Leheng e tu nawest e
Diçêre û tim têr e
Weke birûskê direve
Hespê min torînî ye
Toz û dûman hez nake
Navê wî ronahî ye
Coş dibe vek robaran
Hespê min pir qemer e
Serbilind û betran e
Di navpişt de kember e
Ji zînê wî zîvan e
Îro roj roja min e
Hespê min ji berzîn e
Li ba min yara min e
Mirazê me daxwazim
Mehmet Çobanoglu
09.05.2012
Stenbol
Bir hoş oluruz bu kokularla. Gemilerimiz yelken açar. Alıp bizi geçmişe götürürler. Sevdiklerimizin kokuları dolar yüreğimize. Onlarla güler ve onlarla derin hüzünlerin okyanusuna dalarız. Hem hayat bir anılar toplamı değil midir?
düşmüşüm yollara ekmeğimin peşine
ekmeğim aslanın ağzında
almak için ölmekte var
parçalanıp dört bir yana savrulmak var
kendi kaderimle baş başa kalmak var
mezarım bile yalnız kalır
atalarımın mezarından ayrı düşmüşüm
diyar i gurbette kalır mezarım
geçim derdinden ekmeğimi ararken
kendime mezar yeri dilenir olmuşum
analı babalı büyümek
nasip değilmiş bize
hayatımız böyle yazıldı
onlar yazarlar biz bozarız
daha yedisinde militan olur çocuklar
modern silahlara karşı
taş,sapan,sopa bayrak
ne varsa artık ellerinde
analı babalı günlerin hayalini kurarak
savururlar üstüne işgalcinin
