Deşt û robar zozan in
Nav de dengê qîzan in
Dilber jî ket di nav wan
Xweş dibêjin pir zanin
Dibe ku ew bilbil bin
Dorhêlên wan simbil bin
Xweş digerin, dimeşin
Gul , sosinan têr nabin
Ji yek wan jî, dilber e
Pêşmalek jî li ber e
Rû geş û pir bedew e
Fistanê wê sê ber e
Keç û bûk bi hev re ne
Hinar, sêvên Qersê ne
Dilber hevala wan e
Karxezalan çiyan e
Keç û bûkên Kurdan’in
Ew ronahiya çavan in
Qemer, sîsik û zer in
Wekê şitlên gulan in
Ancak bu coğrafya üzerinde yaşayan insanlar din ve milliyet zırhıyla zehirli bir fanusun içinde tutsak. Bu fanustan çıkması elbette kolay olmayacak, çıkabilecek mi? Emin değilim. Bu nedenle Ortadoğu’da yaşam hem zahmetlidir hem meşakkatlidir hem de hazin doludur. Ortadoğu insanının çektiği sefalet ve yaşanan vahşet ciğerimi parçalar ve öyle parçalar ki yaşanılan gerçek cehennem gibi gelir bana.
Git arkana hiç bakmadan çekip git bu dünyadan. Deli bir yağmur olmak isterdim cenazende, sen nereye ben oraya. Yağmak, dur durak bilmeden yağmak isterdim; senin insanların gibi içten, kurduğun hayal cumhuriyetindeki zalim beyler gibi öfkeden kudurmak isterdim, toprakta tepinmek, köpüklü denizlerde yitip gitmek isterdim.
Yaşarım, mezarının kıyısında mavi bir çiçek olup açmak isterdim. Gökyüzüne gülümseyen mavi bir çiçek...
Hangi yazar istemezdi ki?
Her çavên wê maç dikim
Delala min zehf dûr e
Evîna min pir kûr e
Guh nadim sozên xelkê
Dûr be jî bo min nûr e
Yara min gula min e
Şev, rojan li ba min e
Dikeve hemêza min
Şêrîna dilê min e
Adrokê hez dikim
Her çavên wê maç dikim
Heyîna wê têr nabim
Nizamim ez çi bikim
Kulîlka çiyayan e
Him can e him jiyan e
Ez bo wê tim bengîn me
Her tişt bo min aran e
Ez bê wê qet şad nabim
Nexweşim û ranabim
Dilê min bê wê dêş e
Xwezî bê ez pê şabim
Bu beklentiler ışığında 1990’lı yıllarda Pir Sultan Abdal Kültür Derneği (PSAKD) ve Hacı Bektaş Veli Kültür Tanıtma Dernekleri (HBVKTD), şimdiki ismiyle Alevi Kültür Dernekleri (AKD) öncülüğünde sürdürülen çalışmalar sonucu isminde ortak değer olan “Alevi”sözcüğünü de barından bir üst çatı örgütü, yani Alevi Bektaşi Federasyonu (ABF) 2002 yılında kuruldu. ABF, PSAKD (74 şube), AKD (108 şube), HBVAKV (39 şube), Alevi Dernekleri Federasyonu -ADF (13 şube) ile tek şubelik kurumlar olmak üzere yaklaşık 280 dernek ve bu derneklerin yüz binlerce üyesinden oluşan örgütlenmedir.
Biri halk denizinde kabaran yüce dalga,
Biri halk ormanında en gür ve en yeşil dal,
İkisi de yazında birer silinmez damga,
Biri Nazım Hikmet’tir, birisi Orhan Kemal!
Biri duyan yüreğim, biri gören gözümdür,
Biri şiir ırmağım, biri anlatı dağım,
Biri atar damarım, biri çelik sözümdür,
Nazım Hikmet kavgamdır, Orhan Kemal şafağım!
çalıştığım torna atölyesi,
akşam alacasında,
beyaz rönoya bindirildiğimde gözlerim bağlı,
koymamıştı bana;
üzerime çullanmakta olan karabasanın ağırlığı henüz.
ne yakalatan dostların yerebakan gözleri,
birinci şubede karşılaştığım,
ne çıkışı olmayan darbe mahkemelerinin
savcısının ve hakimlerinin
varolmayan yüzleri,
bir tanesinin,
komünistlerden kurtarmak için
ceza kestirtiği oğlu ile içerde birlikte yattığım,
Dün siyah tenliydiler, bugün beyaz, her iklimde renkleri değişti, her uygarlıktan yeni kültürlerle nemalandılar, siyah, beyaz, sarı renkleriyle harmonileşerek bugüne geldiler. Her elekten ekmek yediler, bazen köle oldular bazen efendi; bazen mağdur bazen mağrur oldular, Sen ne olursan ol, nasıl olursan ol, ecdadın kim olursa olsun, hiç fark etmez ey gözümün nuru. Ben işin orasında burasında değilim, ben yüreğinin kılcal damarlarında yer verdiğin sevdamın derdindeyim.
Ocağımıza düşen yangın bugün de köşeyi tutuyor. Konumuz, kömür madenlerinde yaşananlardan yazına birkaç yansıma…
