Ka axa me ka warê me
Ka bajarok ka gundên me
Tank û topan me qelibîn
Digîrîn zarok, jinên me
Mal û gundên me hilşandin
Jahr û alev me reşandin
Nav kuçen de em qêrîyan
Jiyana me jî hêrandin
Koletî ar û agir e
Qet azadî yê nagire
Dîsa li me xwîn dikişe
Derdê û kulên me jî gire
Ereb û Ecem û Tirk’in
Tu biratîya nasnakin
Heşyarbin, gelê birûmet
Hêzdarî welat avakin
Em nexulam, nebindestin
Bo rizgarî yê nawestîn
Xortên me meşîyan çiyan
Karkerên me welat xwestin
Şêrina min, canana min
Aramîya dilê min î
Qet wîzar û fîgan neke
Tu bilbila baxê min î
Ey dîlberê ev der xweş e
Were ba min venekişe
Em herin geşt û seyranê
Ava çeman tim dikişe
Bedewa min, çavreşa min
Xemdar nebe, xema neke
Bibe kenên ser lêvên min
Gul û kulbikan min şake
Dev kenê û zar şêrinê
Binefş, sosin, nêrgiza min
Dixwazim bihara me bê
Gul vede bibe gula min
Taştê ya min, şîva min î
Delala min were ba min
Xişirên te ken û gulin
Tu roja dinyaya min î
“Cebimde on liram var, yemek yemeye yeterli midir?” diye sordu.
“Yeterli, yetrli .. Benimle gelin lütfen "
.
Kafenin hemen karşısında küçük bir lokanta vardı. Oraya gitti. İçerde yirmi-yirmi beş yaşlarında bir genç kız ortalığı düzenliyordu.Müşterisini görünce, işini yarıda kesti:
“Buyurun buyurun” dedi gülümseyerek.
“Vallahi cebimde on liram var. Neler yiyebilirim?”
“Biz tabldot veriyoruz. Ederi de 9 liradır”
Önündeki yemek listesine baktı adam. “Neler yiyebilirim?” diye sordu tekrar.
Atmaktır kendini dalgalara
Ta orta yerinden
Dalmaktır fırtınaya
Kemanı dinlerken
Kapatıp gözlerini sevgiliyi görebilmektir
Aşık olabilmektir yaşamak
Koklamaktır bir çiçeği dalında
Şarabın kırmızı ve mayhoş deminde
Karşılamaktır günbatımını
Şarkı söylemektir örneğin
Ya da
Bir uzun havayı dağlara serip
Arkasında beklemektir sevgiliyi
Yaşamak
Dövüşmektir
Denizdeki balığın
Topraktaki karıncanın
Ormandaki ağacın
Yaşamasını savunabilmektir.
Yaşamak
Ressam Oruçoğlu mu? Fena olmaz, onun en çok severek yaptığı şey resim. Resim insanoğlunun sesten sonraki ilk konuşma dilidir de. İnsanlık mağara duvarlarına çizdiği şekillerle hem bugünün yazı dilini bulmuş ve hem de günümüzün sanat dilini keşfetmiştir. “İyi de günümüz ressamı aydınlanmanın neresinde durur”, dedim ve durdum.
Şair ve devrimci Oruçoğlu da var. Oruçoğlu, bir söz ve kelime ustası ama şairliğini beğenmemiş. Oysa İbrahim Kaypakkaya’ya dair yazılmış en güzel şiirler ona aittir,
“ne güzel öğrenmişsin ustaca söylemeyi, ölümü hiçe sayıp gülmeyi...”
Öyle sessiz olduğuma bakmayın
Ağız dolusu
Kan tükürüyorum
İçimde oluşan
Yaralardan olacak ki
Çığlıklarım yapıştı dilime
Bir tutam sevdam kaldı
Onu da paylaşayım hepimize
Ancak benden kalan naçiz bedenimi
Gömün, beklenen halk devrimin izdüşümüne
Baharım çoktan uçtu gitti
Mayıs’ı unuttum
Şimdi her yerde kış
Her an Şubat’ı yaşıyorum
Mevsimler mi tükendi
Yoksam ben mi tükendim
Kuşlar, börtü böcekler, güler, çiçekler kalmadı
"Emekli olup da ne yapayım?” dedi, “kahve köşelerinde, Şirinyer Hipodromunda ömür törpülemek istemiyorum"
Ardından sırıtarak otuz iki dişini gösterdi. “Hem ben emekli olmak istesem de kadınlar, genç kızlar bırakmıyor ki yakamı, emekli olayım!" dedi.
Şaşırmıştım. Kadınların ve genç kızların onun emekli olmamasıyla ne ilgisi olabilir diye geçiriyordum içimden. Dayanamadım sordum: “Ne alakası var ki?” diye sordum.
Tınımın yorulmadan bir yere çıkacağına inanıyordum.
Bu kez bir düzlükteyim. Ağaçlar yürümekte mi, durmakta mı, gözüm kamaştı. Yaprakların renkleri yeşil mi? İlerde bir tepe, daha ilerde bir dağ, beyaz bulutlar okşamakta gökyüzünü. Usul usul uyumakta mı derinlik? Bir atlı geliyor uzaktan... Bir kuşun kanatlarına takılmış rüzgâr... Ağaçların dallarına yerleşiyor. Yaprakların tozlarını yalıyor şimdi.
Atlı yaklaşıyor gittikçe...
Yüreğim yüzmede, kurbağa yavrusu gibi acemilik çekiyor.
Her gün bağrında
Bir umutsuzluk
Bir kaygı
Başka bir acı taşıyan
Kana bulanan
Ey nazlı ülkem
Yıkımlara
Ocak sönmelerine
Şakaklara çevrilen namlulara
Soysuzların küfürlerine alıştık biz
Irmakların donuşuna
Yıldızların sönüşüne
Madenlerin çöküşüne
Kalleş kurşunlara
Kırılan umut çiçeklerine
Azrail’in gülüşüne
Zorbalara, zalimlere
Eşkıyalara
Gözlerde saklı yaşlara
Buruk acı yüklü yüreklere alıştık biz
