E.Ş. Yeni kitabın yaşamına yansıyan yeni renk getirdi. E-kitap ile okuyucuyla buluştu. Yeni kitabının e-kitap ile okuyucuyla buluşma fikri ve bunun yanında bu kitabını diğerlerinden farklı kılan yanlarını konuşarak söyleşimize başlamak istiyorum. Son kitabını senden dinleyelim.
bunları bilmelisiniz çocuklar
yıl dokuz yüz otuz dokuz
dünya savaşa durdu
bir paranoyağın "üstün ırk" niyetine
her sokak
her şehir
her arazi
ve anlayacağınız üzre her yer
cesetlerle doluydu
ve insanlar geçiyordu
dönüp bakmadan
çığlıkları sönük kalıyordu insanların
silah seslerine
insanlar suskun
söz utangaçtı ağızlarda
beyninizin bir yerlerine
kazıyın çocuklar
insan tarafından insana yapılanları
unutmayın!
saçının rengi
gözünün rengi değişik diye
ALATTİN BİLGİÇ’İN AYNIMSIN ESERİ ÜZERİNE
“Olmazda başladı öykümüz/ Dumanın ardında sisli/ Hiçliğin gölgesinde/ Kayıp” (İZ) dizeleriyle açılıyor Alattin Bilgiç’in Aynımsın adlı şiir kitabı (Red Yayınları, 2024).
Sesin ki; kutsal şarkılardan yükselen ilahi bir tınıydı…
Ne zaman yağmurlu bir günde yolculuğa çıksam, sen geliyorsun aklıma.
Ne zaman bir sahilde yürüsem çıplak ayaklarımla; ıslansam, üşüsem, seni anımsıyorum.
Her yağmur, gözlerindeki hüzün gibi ıslatıyor beni.
Her yağmurda titriyorum, üşüyorum, kederleniyorum.
Önceleri anlamsız gelirdi bu bana. Neden yağmurlar bu denli acıtıyor içimi diye.
Sonradan anladım, sen gittiğinde mevsim sonbahardı,
Sararmış yaprakların üzerine yeşil bir yağmur yağıyordu. Hatırlıyor musun?
Şairlerin ruhundaki sezgi çağlayanı, kelimelere büyülü ezgiler giydirerek onları ritmik dalgalara yükler.
Kelimelerin en tutkuyla sevdiği sihirdir şiir.
Her şairin en sevdiği şeydir kelimelerle oynamak.
Büyük şairler, uçurumlara gerdikleri ölümsüz anlamların ipinden gözleri bağlı geçerler.
Adını sevmedim senin sürgün
Zalimin elinde silahtın
Talancının cebinde tutanaktın
Hırsızın, arsızın mabedi gibisin
Düşünmeden, düşündürmeden
Koparırsın gönül toprağından insanları
Ondandır sevmedim seni sürgün.
Sebahattin Ali
Sürgüne mecbur edilip
Sınırda öldürülmedi mi,
Zekeriya Serteller
Gönderilmedi mi yaban ellere,
Ne suçları vardı?
Kardeşçe bir arada
Bütün farklılıklarla el ele
Yaşamak değil miydi?
Bir düş vardı
Sen dönüyordun göçmen kuşlarla
Yuvasını önceden bilip,
Çalmadan açıyordun kapıyı.
Hani bir tahtı vardı evimizin
Hiç bir sarayda olmayan
Yeşil panjurları güneşe bakan…
Ormanların en kuytusunda gizli
İçinde yalnız sen ve ben...
Hani bir gerçek vardı,
Sen gidiyordun göçmen kuşlarla
Zamanından sonra gelen
Bir sevgiye koşuyordun.
Bir kız vardı kolunda hani,
Ak elli, ak tüllü…
Hani saracaktın ince belini
Çoğalacaktın çiçekler gibi...
Boynu bıçakta soğuyan
suyun kavdan ateşiyim
masallardan giymişim dağı
gözlerimde zifirden bukağı
ışıl ışıl büyürken ellerin kente
kalbim ipekte, Hızır’la kol kola.
Bir şiir için
Şiir hâlâ
Bir yer
Soluklanmak için.”[1]
‘Şiir İçin Cevaplar’ında belirttiği üzere, “Şiir ateşin habercisidir,/ yangının kundakçısı./ Yanardağın üstündeki kuştur şiir,” Ülkü Tamer’in dizelerinde…
Haksız da değildir! Homeros’un “Kanatlı söz” diye tarif ettiği bir yangındır şiir; yüzyıllardır alev alev yanan, yakan…
