Gecenin karanlığı ay ışığı altında
Ilık bir yaz gecesi deniz kenarında
Agora meyhanesinde tahta masada
Rakımı yudumluyorum mezemin ardında
Yanımda eski bir dost benden hüzünlü
Fondip yapıyoruz eski yıllar gibi
Mangaldaki balıkları parmak yalatıyor
Tıpkı denizin kayaları yaladığı gibi
Geçmiş günleri anıyoruz, anlatıyoruz
Ayın her bulutun arkasına saklandığı gibi
Bizde gecenin karanlığında rakı şişesine saklanıyoruz
Kadehler sohbetler ardı ardına geliyor
Ailelerinin durumu orta halliydi. Öyle her düğün için başka başka elbise alamazlardı. Bir yakınlarının düğünü olsa Selma Aysel'den, Aysel de Selma'dan elbise isterdi. Hatta ayak numaraları aynı olduğu için ayakkabılarını bile değiş tokuş ederlerdi. Birbirlerine iltifatlar yağdırırlardı. Evlerinin önündeki bahçeye oturup çeyiz yaparlardı. En güzel dantellerden örtüler örer bir köşelerine de sevdiklerinin baş harflerini nakşederlerdi. Sonra o harfleri birbirlerine gösterip kıs kıs gülerlerdi.
Şanslıyım;
Çünkü kişinin yaşadığı müddetçe, art niyet düşünmeyen gerçekçi dostlara ihtiyacı vardır. Olayları gerçekçi bir tarzda yorumlayan ve gerçekçi yurtsever düşünceleri savunan dostlara…
Yani bu bir ekmek kadar, su kadar ihtiyaçtır… Ama bizim gibiler için tabi.
Arkadaş! Amaç dostluksa, nerede olduğumuz… Hangi şartlarda bulunduğumuz hiç önemli değil.
Ne kadar uzakta olursak olalım… Şartlar ne kadar zorlayıcı olursa olsun,
“DOST” olmayı… “ARKADAŞ” olmayı istiyor isek uzakta, yakında olmamız önemli değil…
