Dağı, taşı hatta bütün evreni inleten bu sesi nasıl oluyor da insanlık duymuyordu. Açlık uyuyunca geçmiyordu. İliklerine kadar işleyen soğuk hava uyuyunca ılımıyordu. Arif Bey, önce beş yaşındaki kızı Yasemin’in sonra yedi yaşındaki oğlu İbrahim’in soğuktan ve açlıktan kemikleşmiş bedenini uzun uzun izledikten sonra yavaşça sokak kapısını açıp dışarıya çıktı. Çaresizlik bir babayı bu kadar mı çaresiz, bu kadar mı dermansız bırakırdı?
kedi uykusu rüyalarıma
bıçakla kesiyor
kiraz mevsimini
zamane değirmeni
İpi kopuk uçurtmaların
boş kalınca salıncaklar
çığlıkların sesi kısık
vicdanın kör gözleri
Bu kaçıncı deprem
şefkat yumağı
ananın bağrına bastığı
kırılmış dikenli oyuncak
Doğrayın sözcüklerimi
çiğ süt emen
insanın oğlu
kanatsız meleklerin
kanına susamış
Gülçin Yağmur Akbulut
18.02.2018
Kitaba aşağıdaki linkten ulaşabilinir
e-dergi biçimine şu bağlantılardan erişebilirsiniz:
Bütün sayılar için şu bağlantıları ziyaret edebilirsiniz:
güncelerimiz talan
onlar giderdi kirli torbalarda
belleğimizdekiler kalırdı geriye
Lafut’a çıkardık
armonikalı tangolarda papatyalar açardı
Lale’ler gibi bir kızı düşlerdik
kavgamıza katık ettiğimiz
anılar
ve sıcağı sıcağına Kapital dolaşırdı kafamızda”
ÖNDER KARATAŞ
Önümde şarap, çek babam çek
Saçlarım ne güzel, kar gibi ak
Yaş yetmişe vardı, laf değil
İnsan bugün yaşamazsa ne vakit yaşayacak.”[2]
“Corona virüs sebebiyle 45 yaş üstü personel alımları yapılmamaktadır.”
Tiyatro bir sevdadır; ben de sevdalılarındanım.
“Tiyatro” deyince…
‘Bir Delinin Hatıra Defteri’nde Nikolay Vasilyeviç Gogol’ün, “Bu dünyada hiçbir şey kalıcı değildir”…
‘Keşanlı Ali Destanı’nında Haldun Taner’in, “İnsanın eski huyu/ Kendine hep bir put yapar/ Oldum bittim böyle bu/ Kendi yapar kendi tapar”…
‘Macbeth’de William Shakespeare’in, “Balık yemek isteyen ancak ayaklarını ıslatmaktan korkan zavallı kedi gibi isteği korkuya köle mi etmek istiyorsun?”
Ana Tanrıçalar, Hz. İbrahim dönemine kadar, inançsal açıdan doğa ve insanın somut yaratıcılığından başka bir şeye inanmadılar. Tek Tanrıcı masalların ortaya çıkışına kadar, Tanrıçalar toplumu yönetip idare ederken, ortak üretim ortak tüketim kültürüyle insanlığı ve yaşamsal değeri büyüttüler. Ne zaman erkek egeoist (Ata Erkil) düşünce topluma hakim oldu, her türlü çirkeflik kutsal tanrı emri adıyla günümüze kadar yaşamı zehir etmiştir.
Kıbrıs tarihinin bu az bilinen sayfalarına ışık tutanların başında emekli edebiyat öğretmeni ve yazar Neriman Cahit geliyor. Neriman Cahit hiç bilmedikleri diyarlara, hem de satılarak gönderilen kızların öykülerini topladı ve “Araplara Satılan Kızlarımız” adlı bir kitapta yayımladı. Bu öyküler ayrımcılığın, yoksulluğun ve acımasızlığın öyküleri; nice çocuk gelinin öyküsü gibi.
FİLİSTİNLİLERE SATILAN KIZLAR
Öğrenciler basın açıklaması yapmaya başladı. Etrafta onlarca polis müdahale etmeden izliyordu. Yanımdakilere “Bak ne güzel, öğrenciler açıklama yapıyor, polisler müdahale etmeden izliyor ve hiçbir taşkınlık olmuyor. Her zaman böyle olsa eylem yapanlar olay çıkarmazlar.” Dedim.
Günışığı tüm görkemiyle ortalığı aydınlatmaya başlamıştı. Kuşlar sanki doğaya bütün neşeleriyle koro halinde müzik ziyafeti veriyorlardı. Aren mışıl mışıl uyumaya devam ediyordu.
Annesi yavaşça küçüğünün yanına yaklaşmış, gülümseyerek seyretmiş o güzelliği, uyandırmak istememiş önce ama bugün yapacakları işleri varmış ve Aren’de yardım edeceğini “anneciğim ben kocaman oldum iş yapabilirim” demişti. Uyandırmaya karar verdi.
Küçüğüm, uyan artık, sabah oldu kuşlar sana sesleniyor, diyerek gülümsemiş.
