bu yüreğin
seni sevdiğini hissettiğin anda soluklanmalısın
sevdamızı yüreğinde dinlendirmelisin
geçmişimize gömdüğümüz anılar
sahipsizliğini haykırmadan
sana
bana
tutkumuzu canlandıracak bir an düşlemelisin
yan yana geldiğimizde gözlerime bak
bırak önce duygularımız cilveleşsin
gözlerin
gamzeli yanaklarımdan senin için süzülen
göz yaşlarımdan nemlenmeli
göz yaşlarımızı silmelisin
nefesin
yokluğunda üşüyen yüreğimi ısıtırcasına
sımsıcak olmalı
Sadece kalemleri vardı ellerinde Halkın Sesi'ni duyurmak için. Zap Suyuna köprü yapanların kuşağından geliyorlardı, Onurlu ve ilkeliydiler. Kalemlerini kırdılar ama satmadılar.
Patron Naci bey bir gün. Tahsin beye rahatsızlığını açar. “Bazı çevreler rahatsız, biliyorsun, Sinan almış başını gidiyor; ona vuruyor, buna vuruyor, ama vurulanlar da bana vurmaya başlıyor. Ne olacak bu gidişin sonu? Bazı geceler uykum kaçıyor.“
Tahsin yutkunur.
Beyceli’de Ertan Sarıhan’ın akrabalarıyla, Yeldeğen de Hüseyin Cevahir’in beş kız kardeşiyle yapılan hasbihali de bulacaksınız.
Devrimci mücadelenin en fırtınalı dönemine damga vuran bu üç ismin izsürümünü yapan Musa Kaplan, sürecin en yakın tanıklarıyla konuştu ve yazdı…
“Ertan o zamanlar azot fabrikasında çalışıyordu. Sendikal çalışmalar içinde yer aldığı için işten çıkarılmıştı. Benim çalıştığım yerden babasını aradı. Babasına telefonda; ’baba nişanlıma söyleyin beni beklemesin, ben devrimle evlendim’ dedi.”
… Savaş da barış da iki taraflı bir eylem olduğu için, her iki tarafın da bir şekilde mutlaka kendisini göstermesi, tanıtması, anlatması, konuşması lazım ki, savaş bitsin, barış gelsin… Balıkçı ile Karadağ, görsel malzemeyle de süsledikleri bu çalışmada, işte savaşın ve barışın diğer tarafı olan gerillayı, yöneticisi ile örgütü ile sıradan mensubu ile gündeme getiriyor. Hem de kendi doğal mekânlarında. Üstelik kuru siyasi muhabbet yok, canlı, insani, renkli portreler ve anlatım var.
Baharım ol yazım ol
Sar beni
Her an her saniye
Gülücüklerin
Yuvarlana dursun
İçime
Ne olur yeter ki unutma
Al kollarına koy beni, şefkatle sarıl bana
Duru bir pınar ol
Ak içme
Söndür
Hüzün dolu yüreğimin ateşini
Ciğerimin köşesinde
Gül ol sar beni
Günahın boynuma olsun
Yeter ki
Gökte güneşe benzer o yüzünle gül bana
Meh meha Adar’ê ye
Li berva biharê ye
Cejna me pir pîroze
Cejn cejna Newroz’ê ye
Dilgeşîya dila ye
Îro cejna gela ye
Tim bikenin kêfxweş bin
Hatina Newroz’ê ye
Keç û xort bi hev re bin
Kole nebin rizgar bin
Bikevin nav govendê
Bireqisin ba hev bin
Şeng û şahî bi lez bin
Dil û can li haj hev bin
Lîlozan jî tev vedan
Newroz’ê de tev şa bin
Welatê me pir geşe
Gelên Kurdan dimeşe
Sîpan ê û Munzur ê
Newroz’a me zehf xweşe
Mehmet Çobanoglu
11.03.2015
Stenbol
Bir gün görmese özlerdi. İçeriden gelen '”kim o?” sesine, Necla bebeğinin ağzıyla “Biz geldik Zahide Teyzesi”' dedi. Zahide kapıyı açtı. O mavi gözleri kırmızıya karışmıştı. Belli ki gece hiç uyumamış ve ağlayarak sabahlamıştı. Yine de tatlı gülümsemesiyle Necla’yı içeriye buyur etti. "Hoş geldiniz"
Necla telaşlanmıştı, kapının önünde “hoş bulduk” demeden:
"Hayrola arkadaşım, bu halin nedir böyle?" dedi.
Yanlış olan yola girmeyeceğiz
Şu düzene fırsat vermeyeceğiz
Dört bir yana nice haberler saldık
Biz masmavi günlere gideceğiz
Biz asla oyuna gelmeyeceğiz
Kötü olan her şeyi yıkacağız
Binlerce cefa, kahır, dert çeksek de
Tüm halklarımızla yürüyeceğiz
Gününüz, güneşiniz parçalansın
Sırçadan saraylarınız kalmasın
Halkı sersefil, perişan edenler
Dertlerinize derman bulunmasın
Şu yükü şu dertleri çekemeyiz
Zalimlerin önünde baş eğmeyiz
Ey kurtlar ey çakallar geberiniz
Devrimin kızıl yolundan dönmeyiz
Feryatları duyuyor musun?
Olanları bilmiyor musun?
Kış geçmiyor ki bahar gelsin,
Her gün biraz tükeniyorsun.
Bağrına düşen bir sancı mı?
İçine vuran bir acı mı?
Ülkeye hep sis-duman çöktü
Kıyımlardan haberin var mı?
Zalimler, katiller olmasa,
Bağların gülleri solmasa,
Hem çok iyi olur hem de çok
Dünyada kötülük kalmasa,
Devran değil, düzen yıkılsın;
Tüm börtü böcekler sevinsin,
Malumun, hiç zevk-û sefa yok
Apaydınlık yarınlar gelsin.
Sokakta oturmuş beni dikizleyen şaşkın gözlere inat demir kapıyı aralayıp içeriye geçiyorum.
Etraf sonbaharın tüm izlerini taşıyor. Babamın günlerce uğraş verip diktiği tüm meyve fidanları kocaman ağaç olmuş. Evin boyası hala aynı, duvara kazınmış ismimi görüyorum, sonra kömürlüğün içindeki kırmızı patlak plastik top, hemen yanında kapkara olmuş bir defter içinde benim yazım. Ne çok zaman oldu oysaki ama hala duruyor her bir tarafta izlerim. Hiçbir ayrıntıyı kaçırmak istemiyorum. Heyecanlı bir aşk filmi izlercesine kaptırıyorum kendimi geçmişimin filmine.
