Oysa bu kişilerin çoğu yıllarca AKP’yi ve RT Erdoğan’ı kitlelere “demokrat”, “özgürlükçü” “demokrasiden yana” diye cilaladılar, süslediler ve halka yutturmaya çalıştılar. Aydın, yazar, çizer, tarihçi ve siyaset bilimci gibi kartvizitleri olan bu kişiler, yıllarca savundukları adamın ve zihniyetinin 13 yılda bu ülkeyi getirdiği durumun, anlaşılır deyimiyle açık bir faşizm olduğunu gördüler ve(ya) anladılar.
İçinde nice acı nice zehir olan
Uzun geceler bastı memleketi
Tepeden tırnağa kadar
Göz gözü görmüyor
Bir gariplik var
Şafaklar çok uzak
Şakaklara gün inmiyor
Sabah olmak bilmiyor
Gafiller
Ellere silah vermiş
Ölüm her yerde kol geziyor
Eyvahlar olsun
Şüpheler
Endişeler gittikçe büyüyor
Her gün kızlar, kadınlar kurşunlanıyor
Karyola sahnenin ortasına konuşlandırılmış, hemen yanında eski bir masa, üzerinde eski zamanların kalemi tüy kalem, birkaç kağıt, mürekkep, bir sandalye. Fonda bez parçalarıyla sıvanmış tahta duvarlar, yer yer aynalar ki kimi zaman bu aynada belirecek olan Genco Bey’in siması…
Kelimeler akışı olmayan bir konuşmanın içinde, sürükledikleri çamurla beraber doluyorlar kulaklarından içeri. Bir süre sonra boğuluyor sanki sözcükler, garip bir uğultu kalıyor geride.
Kafasının içinde bir zamanlar serinlik veren esinti, çıkış kapanınca kör bir rüzgâr olup uçuruyor her şeyi. Bütün ayrılık kelimeleri çınlayarak büyütüyorlar seslerini. Bildiği her şey savruluyor kırk yıllık tecrübe raflarından. Anlamak için kaldırıp, tekrar tekrar bakıyor devrik bütün cümlelere. Daha dün “Her şeyimsin” diyen adamın onu böyle bırakıvermesini açıklayacak bir satır bulamıyor yine de.
Dertli başım
Boş kaşığım
Olmayan aşım
Canhıraş feryatlarım
Sessiz akan gözyaşlarım
Toprağı eşen nasırlı ellerim
Karanlıkları aydınlatacak olan
Şafak
Baharın kollarında
Açmayı bekleyen
Kardelenler
Çiğdemler
Newroz çiçekleri
Özgürlük umudumdur
Onurum, şerefim ise sevdamdır benim
Kötülükler toplumu öğütürken
Gözyaşları yanakları yırtarken
Cizre’de
Şirnak’ta
Gezi’de
Halkın beynine
Ardı sıra silahlar patlarken
Ülkede ölüm kol gezerken
Alışabilmek mümkün mü? Sessiz, sedasız beklemeye
Ez bê te bêrewş û bêkêfim
Tunebûna te
Nav dilê min de kêreke ko ye...
Bi rojan e
Min dixwe û min têr nabe
Tim goştê canê min dikoje
Dilop û dilop xwîn min dikişe
Bi revokî û bi peneberî
Ji tewrên lezgîn û tewreke xemgîn
Ez tim te digerim
Wek din jî bê te jiyan li min re kul e û mirin e
Ax li min wax li min devkenê
Rojane
Bê te ez bêçare me
Per û baskê min tuneye
Ji vanderan bifirim
Her der min re qîr û her der tenî ye
Di vê cîhanê de bi tenê hebûna te min re hêvî ye
Onlara bu fırsatı verme, beni sen öldür” diye yalvarmış eşine.
Araştırmacı, yazar Aziz Tunç, Maraş Kıyımı(Tarihsel Arka Planı ve Anatomisi) yapıtından sonra, Beni Sen Öldür, Maraş/78 çalışmasıyla karşımıza çıktı. Aziz Tunç gibi biri çıkıp bu olayı araştırmasa, Maraş’ta yaşanan kıyımı gerçek boyutlarıyla öğrenemezdik. Bu iki yapıtta, Maraş Kıyımı tüm yönleriyle tarihin sayfalarına geçmiş bulunmaktadır.
Roj çû ava dem min re pir dernge
Dilêmin de kêr û gîzan, hevrînge
Agir, pêt û şewat jî min dêşîne
Çawa bikim dinya min re bêrenge
Dîsa li ser min bager û baren e
Ax ne heyfe dem jî min re şaran e
Çavê min de jî hêstir tên wek jahre
Evîna min derdê min pir giran e
Roj min re bû qetran şev jî gorîstan
Hawar bo min were keça Kurdîstan
Ez xemgînîm û melûlûm,belengaz
Min re bibe bajar bibe şarîstan
Elveda sevenlerim,
Annem, karım, çocuklarım...
Birazdan kesecekler beni!
Başımda dolaşan el, arkamda soluyan yamyam,
Bilseniz nasıl kanatır içimi.
Bir an doğrulup, haykırmak istedim:
"Hangi din, hangi Tanrı, hangi yasadan alırsınız bu emri?"
Anlamazlar biliyorum, anlamadılar da...
Ondandır acım,
Ondandır mahsun, sessiz, vakur bakışım.
Hani bir daha gelebilsem...
Yıldızları, ayı, günü, güneşi görebilsem,
Belki kaldırabilirdim bu acıyı.
Ama biliyorum,
Vaktinden evvel kesilen başım,
