Çok bedel verdik
Çok acılar çektik
Zindanlarda tutsak kaldık
Sevinç nedir yaşayamadık
Uğrunda öldüğümüz
Kendi topraklarımızda yılarca esir kaldık
Çok yakılan-yıkılan yerler gördük
Çok katliamlara şahit olduk
Kanayan yüreklere, dertlere, çığlıklara alıştık
Ağıtlara, hüzne rağmen
Özlediğimiz özgürlük
Yüreğimizde ki sevda boy verdi
Artık umut örüyoruz
Gelecek şafakla doğacak güneşi bekliyoruz
Özgürlük kavgasında
Toprağında ağıtlar yakılan
Havasında barut kokan...
Her anını hüzün dolu
Ama yiğit Kürt halkı direnen
Cizre
Ümit’i katlettiler
Yine sende çığlıklar yükseldi
Yine sende gözyaşları sel oldu
Bir annenin ciğerparesi daha
Yine omuzlarında toprağa tabutta götürülüyor
Qar yağıb bircə-bircə
Göylərdən səpələnib.
Qar yağıb dünən gecə
Hər yanda təpələnib.
Soyuqdur. Qışdır artıq.
Beləcə açdı səhər.
Baxırlar yazıq-yazıq
Uzaqdan boz sərçələr.
Məzarlıq qapısından
İçəri keçib qoca.
Qəbirlər arasından
İrəli gedib qoca.
Bir qəbrə gəlib yaxın
Başladı hey öpməyə.
Başladı xısın-xısın
Uşaqtək hönkürməyə.
Qocanın qəm-qüssəsi
Çevrilib yaşa döndü.
Göz yaşı - nəm qüssəsi
Üzündə daşa döndü.
İçimdeki Deli
Belki sen bensizliğe alıştın ya
Ben hala sensizliğin ayazındayım
Varlığımı, sundum doğaya
Tenimde buz tuttu aşk acıları!
Söyle ey sevgili’
Kaç sefer daha ölecek bu sevda
Sensizliğime alkış tutan ellerinde...
Senin gülüşüne kendini tutsak kılan’
Deli dolu düşünceler içindeyim!
Sensiz söndüremedi hiç bir şey bu yangını!
Kabuk tuttukça unutmayayım diye adını!
Kaldırdım kabuklarını,
İçimdeki yaralı delinin
Şimdi çocuk olmak vardı
Devlet kurşunlarıyla
Elini, gözünü
Uzuvlarını kaybetmeden
Savaşsız bir dünyada
Refah düzeyi yüksek
Umudun boy verdiği
Kız-erkek çocuğu ayrımı yapılmayan
Duyguların yitirilmediği yaşanabilir güzel bir ülkede
Şimdi çocuk olmak vardı
Çöp toplayarak
Mendil satarak
Sokaklarda dilenerek
Hayallerle içinde
Yaşayarak değil de
Özgür bir vatanda
Açlık ve yokluk çekmeden
Çocukça
Emsalleriyle güle, oynayarak
Ağız dolusu kahkahalarla büyümek ne de güzel olurdu
O, yanlarından bir gölge gibi süzülürken, diğerleri tekinsiz bir mahlûka bakar gibi baktılar.
Parka doğru yürümeye başladı. Adımları ağır, beli büküktü. Tüm gece donmuş kanı bir türlü damarlarına akıp vücuduna gereken enerjiyi veremiyor, o da kendine gelemiyordu. Sonunda sert bir rüzgâr soğuk duş etkisi yaptı, biraz açılır gibi oldu. Gözlerini ovaladı, çapaklarını temizledi ve ilk Noel Baba’yı gördü.
Tanıdık bir yüzdür çocukluk
Hep o kapının ardında saklıdır
Sevecen masum gülüşler.
Derler ki ilmeğin düştüğü yerde
düğümlenir umut.
Kurşun çiçek açar mı Baba?
Çiğ tanesi gibi yanağıma düşen
Serin bir buğusuydu sabahın.
Yüreğim bazen hırçın bir nehir
Bazen deli dolu akış sonrası süt liman
Dudaklarımdan
kanayan şarapnel dökülür
kuşluk vakti.
Kurşun çiçek açar mı Baba?
Bedenimi yitirdiğim sokaklara-
Sormalı İnsan Kendine
Sınırsızlığım sınıfsızlığım da saklı benim
Emekten ve insandan yana’
Kurulacak özgür bir dünyada’
Birlikte bölmek ekmeği, paylaşmak birlikte!
Söyle bana ey hayata sevdalı güzel
Alabildik mi hakkımızı
hayatın bize biçtiğinden!
Daha güzelini yaşamak yaşatmak adına’
Yarınlarımız için hangi savaşı verdik..
Ya gökyüzü inerdi yere ya da çok kar yağınca yeryüzü yaklaşırdı göğe ya da ben çocuktum öyle sanırdım.
Hiç durmadan lapa lapa yağan karla kaplanınca her yer agaçlar gelinlik giymiş kız gibi olurdu... Bizim ev ne hikmetse poyrazın en çok estiği tepeye kuruludur... Hiç durmayan şiddetli rüzgarda pencereler zırıl zırıl öterdi, hem de günün yirmidört saati.
Güzel bir sofra hazırladık birlikte. Yemekler yendi ve de çok beğendiler. Mutlanmadım değil. Ancak eskisi gibi yenmiyor. Biraz da fazla yapmışım. "Can boğazdan geçer" sözü geçerliliğini yitirmiş gibi. Kalori hesaplıyor, sağlıklı beslenme ve çok yemeğin zararları düşünülüyor. Tabii ki doğrusu da bu. Güzel ve sade bir Yılbaşı Gecesi geçirdik. Küçük oğlum Mert, Emre ve Önder’le güzel zaman geçirdi. Biz büyükler ise diğer odada, kendi aramızda türküler söyleyip eğlendik.
