Alana dengê mine
Dîsa li min holane
Ji kend û newalan de
Qêrîna dilê mine
Derde û kule li min
Sitara min jî nema
Dibe ku ez dimirim
Ka keç û ka lawê min
Vê danê min lêdane
Hovîtîyên sosrete
Xwîn dikişe canê min
Ji kêrên neyarane
Ez hesîyam bêbextan
Tirk û Fars û Ereb’an
Zehf tirsekên û tolin
Êrîş anîn her wextan
War û şarin têdane
Axa hemû gelane
Ji kes û sor û zeran
Rengên gulan navdane
Ji raperîna mine
Ağız dolusu
Kahkahalarla
Gülemeyeceğim
Her karış toprağında
Kayıp mezarlar bulunan
Etrafı karanlıklarla çevirili
Şu büyük cehennem ülkede ben yaşarken
Yüreğimi yakan
Ağıtlara
Gözyaşlarım dökerken
Peşine koştuğum güneş bile
Belki benden daha da hüzünlü
Kürdistan da ki olan katliamlara ağlıyor benle
Közü yüreğimde
İsmi de hep dilimde
Her an, her zaman içimde olan
Uçsuz bucaksız toprağıyla kana boğulan Kürdistan
Savaşta, sende öksüz-yetim kalan çocuklara ağlıyorum
Ne Habil ol
Ne de Kabil
Bırak ilkelliği
Kibirlenip gururlanma...
Sakın cana kıyma yeter
“Yaşam büyük bir nimettir”
Bedenlerde can var oldukça
Tanrı muhtaç değil kana! Öyle sığınma kurbana
Öküz, inek
Koç, koyunu
Manda, dev
Tekeyi boğazlama
O canların günahları ne? Hele söyle
Etle karın doyurup ibadet yapılmaz
Kurtarıcı Mesih, Hz Nuh Nebi’de kurban yemediler
Bir rüzgârdır
Kasıp kavura
Gülleri dalından ayıran
Ocakları söndürüp
Külleri savuran
Her yeri diyarı cehenneme çeviren
Bir rüzgârdır
Lodoslama essen
Çevreyi yakan, yıkan
Henüz umutların
Tükenmediği anlar
Davranışları bozuk
Bir deyyusun hâli sınır ötesi
Sınır berisi, insanların içini karartı
Bu düzendir dert getirmiş,
Nice yaraları eşmiş;
Filizleri kırıp geçen,
Delidolu karayelmiş.
Yaram derin sinemdedir,
Sızıntısı her yerdedir,
Ne olur? Bana ol çare,
Yiğidim umut sendedir.
Çok yıllanmış bir yaradır!
Her şeyi ayan-beyandır,
Öyle kötü bir halı var,
Maziden miras kalandır,
İşçi- köylü dert ağlıyor,
Halk perişan, can acıyor…
Cihan’a çakallar dolmuş,
Yoksula huzur vermiyor,
Bu düzenden aldım yara,
Ar û namus olmuş para,
Yüreğim sancılandı, ruhum karalar bağla
Oğul dedim hiç ses yok, gözyaşlarım hep çağla
Vicdansızlar ne anlar? Karakaşlım vurulmuş
Hasan Ferit’im yerde, ağla gözlerim ağla
Gülsüyü kan deryası, kurban olsun anası
El vurmayın yavruma, çok derindir yarası
Yiğidim kaldır başını, sarılayım boynuna
Haber salın zindana duysun gelsin babası
Ben oğlumu alayım, çünkü ben bir anneyim
Tabuttun üstüne de, eşarbımı sereyim
Giden benim canımdır, onur, şeref bilendir
Faili de devlettir, katilini göreyim
Lixabê de bigire, hespê min bikişîne
Berqefa li ser şîne, dorhêlê wî meşîne
Û xwe jî gon kumete, bîjî lê honandîne
Keça min ez rêwî me, oxirke min bişîne...
Dîsa li min kele kele, agirê wî min dixwaşîne
Welatê xerîbîyê, tim jane tim dêşine
Qet rûyê xwen tirşneke, tu bavê xwen rêwîke
Ezê rabim vir herim, negirî dilê min neêşîne
Hespê min bêzengû ye, hevsarê wî tuneye
Ezê rabim dûr herim, li bavê te guneye
Nîgareke xwen bîne û têxe paşila min
Ezê tim lê binhêrim bêjim dil zaneye
Gözyaşlarım
Aksın
Kahredici
Çorak topraklara
Ola ki yararı ola
Belki
Çekip gider soyka yerler
Güzel bir hâl alır
Verimleşmiş mükemmel geniş topraklar
Burnumda tüten
Bahar’ı özledim
Ömrü kısa
Kelebeklerin ardı sıra
Hep koşmak
Dallarda tutup gülleri sevmek
Güleç yüzle bağları girmek istiyorum
Söken şafaklarda
Esintili kuşluk vakti
Sürülen tarlalarda yükselirken buğu
Çiftçilerin mutluluğuna tanık olmak istiyorum
Bol güneşli
Devrim yolcusu
Dağların kartalı
Gökyüzünden süzülen
Önder İbrahim’in gür sesi
Akşamın güneşi kızıllığını
Düzlüklere, tepelere çalarken
Yüreğinde iffet, namusu, onur; Munzur’un vadisi
Tüm Dersim koynunda, korku sardı şu bozuk düzeni
Demir kanatlı
Bronz gagalı
Kayaların, yamaçların
Kandil’in soylu kartal’ı
Gün batımına kalmadan
İndi kışlalara, tabyalara, mevzilere
Pençelerini geçirdi, leş yiyen akbabaların beynine
Bakmayın onun yaşına, başına; o çoktandır bu savaşta
Bakışlarında
Umut devşirdiğim
Yanakları gül kokulu
Gülüşü sıcak mı sıcak
Ama buruk
Minik adımlarla koşan
Ayak izlerinden
Kızıl kan gülleri açan
Gökyüzüne çığlıkları düşen
Zamana dargın
Acımasız devlete küs olan çocuk
Unutamam ben seni unutmam, katiyen unutmam
Misket
Uçurtma bilmeyen
Günlerden beri
Ekmeğe, soğana
Hasret ve muhtaç
Mahzun gözlerinden yaşlar
Sel olup taşan
Elin elime değerken
Beni yakan, kavuran
Tanklardan ürken
Mazlum küçük çocuk
