Gazinên min bo te ye,
Haya te min tuneye,
Dilê min de êş maye
Şadîya min nemaye,
Ez wargehê êşanim,
Salan e perîşanim!
Min nekute, nehêre,
Ez ne zadê aşanim.
Ev çi rewş çi babat e?
Agir e û şewat e,
Te pişta xwe min de kir,
Ev nexêre, afat e …
Ez ça bikim, çi bikim?
Dilê xwe ça şa bikim?
Te çima rû neda min ?
Bûyî xema dilê min.
Min bîra te kirîye,
Derê min vekirîye,
Ez dibêjim zû were,
Qesra te çêkirîye.
Mehmet Çobanoglu
09.03.2014
Stabol
Şu yoz düzende
Ciğerleri sökülen
Yaşamlarına
Kan doğranan
Yüreklerinde çığlık
Bağırlarında ateş
Ruhlarında nice derin yaralar olan
Töre kurbanı çok kızlar, gelinler var
Yaşları henüz
On üç
On dört
Ya var ya da yok
Töreler gereği
Kurşunlara
Bıçaklara gelen
Kızlarından çocukluk aşklarını
Yazları, baharları, çiçekleri aldılar
Ölümleri, mezarları reva gördüler,
Dil, xwezîya min ji wê roj ê
Kulîlk heşîn bin, ser beroj ê
Xezala min û çavreşa min
Yara min jî bê li Newroz ê
Bêrîya min de yara min e
Ew dilê min de gula min e
Li ser erdê bêhna mine
Ji asîmanan roja min e
Can nêzîkaya cejna me ye
Hemû gelan re têr şadî ye
Her kes rabûn tên Newroz ê
Yara min ev dil bendê te ye
Yara min ez hê jî ciwanim
Û bo azadî yê şervanim
Dil tim daxwaze evînî yê
Rabe were ez te gumanim
Senelerdir acı, kahır hiç durmaz,
Kötü ile iyi asla bir olmaz,
Yüreğim ateş, ciğerim kül oldu,
Ruhum güllerden, çiçeklerden caymaz,
Bende halklara imrendim uyandım,
Bozuk düzene direndim dayandım,
İşçi, köylü, emekçiyle dostuz biz,
Kıpkızıl şafak rengine boyandım.
Ben bazen Laz oldum, bazen Ermeni…
Herkese can dedim sende duy beni,
Ey Sünni, Alevi, Zerdüşt, Süryani…
Yolum devrim yolu hem de yepyeni!
Çavreşa min zerîya min,
Ez daxwazim were ba min,
Ez hatina te ve şabim…
Ez te re bêjim gula min.
Delala min were ba min,
Ramûsanekî bide min;
Bila xewnên min jî rast be,
Agir berde nav canê min.
Yarê ez parsekê te me,
Bi mirinê re jî heme!
Bê te jîyana min re xem e,
Ez te maçkim gelo şerme?
Qemera min zerîya minî,
Gula minî roja minî,
Germehîya te daxwazim,
Stêrka nav şeva minî.
Keç meta min guhbide min
Te çima qet rû neda min
Îro kêyfa te tuneye
Xwezî te maçek bida min
Qîzmeta min, nûra tavê
Çav kesperê lêv ziravê
Venegere ji vir neçe
Were ba min tu vêgavê
Keçameta min bisk lê qeytan
Tu kulîlka nav her ketan
Ronahî ya roja minî
Dimeşî wek qazan, betan
Keçmeta min heyva şevan
Ez qurbana wan her çavan
Bi salane bendê te me
Îşev minre bibe mêvan
Keç meta min dilketîya min
Bibe bûka dayîka min
Min şa bike min şên bike
Te re bêjim kulîlka min
Yılanlar
Çıyanlar
Etlerime üşüşmeden
Kuşlar yuvalarını
Örümcekler ağlarını
Mezarıma örmeden
Yarınlara umutla bağlı
Yüreğimde ki
Özgürlüğe
Olan sevdam
Mavi göğe kenetlenen
Gözlerim şahit olsun
İsyan ateşiyle zulmün kanlı halını yazacağım
Sarıldım geleceğe düştüm yollara
Yolcuyum gidiyorum yarınlara
Şahdamarımda özgürlük zonkluyor
Sabrım dayanmıyor şu zor yıllara
Heyhat senelerdir hep yâd eldeyim
Kahrım yoğunlaştı ben dertlerdeyim
Yarı aç yarı tokluğa çalıştım
Günlerim tükendi her gecedeyim
Kimileri bal, kaymak beğenmiyor
Kimide ekmek, soğan bulamıyor
Ben adaletsizliğin mağduruyum
Kahpe düzen beni hep kemiriyor
Qîzapa min evîndarê bengînîm,
Derdê min giran e pir bêzginîm,
Bihara min qedîya, dem payîz e…
Sosin, simbil weşiyan ez xemgînîm,
Qîzapa min jîyan jî pir yeman e!
Bi dîsa ser çiyan mij û dûman e,
Bêwar , bêwelat î tim xemgînî ye,
Gul û kulîlkên baxê min neman e.
Qîzapa min baxên min rengîn neman,
Dil helîya dil bû şewat oy yeman,
Dest nedin, zêde dêşe birîna min;
Hêstirên min diherikîn wek çeman.
Navê yara min Xezal e,
Qey şekir e qey hingiv e,
Ez rêwîyê rê ya dûrim;
Cihêbûn jî qey mirin e.
Xezala min pir dela e,
Pir qemere ten zelal e…
Perîşanim, şerpezeme!
Cihêbûn jî tu nehale.
Hevala min tim kubare,
Qey nûre, tavî dibare,
Ez rêwîme pir xemgînîm,
Debara min nedebare.
Xema neke dilbera min,
Derde, kule bû para min,
Ez bimirim min bîr neke,
Bêje : dijî evîna min.
Birh reşa min rûgeşa min,
Ez warim tu bilbila min,
Tu negirî ez qurbanê,
Carcaran were qebra min.
