Mehmet Çobanoğlu ağ günlüğü

Burası Vartinik-Mirik Mezrası
Geceyi titreten İbrahim’in sesi
Uyan işçi-köylü halkın ordusu
Şu pusuya yatanlar kimin nesi

Düşman geldi kapıya dayandı
Ali Haydar gitti daha gelmedi
Oy dumanlı yüksek dağlar oy
Mirik karlı,Mirik derin yaralı

Geceyi delen o kör kurşunlar
Bedenleri siper olan o canlar
Diren işçi köylü halk ordusu
İbom vuruldu heryanı yaralar

Dağlar karalı,gönüller yaralı
Şivan kurdu dağların maralı
Ötmüyor keklikler hep yaslı
Diren yiğit diren oy önder yaralı

Hep yandım, yıkıldım doğduğumdan beri,
Can evim ateş, köz, alev, feryat yeri,
Nice acılara gark oldum, tükendim,
Benden kalacak birkaç kemik az deri.

Sılam çok uzak bu gurbet yedi beni;
Hep arzuluyorum hep özledim seni,
Hani kavim, kardeş hani sevdiklerim,
Bahar geçti, yaz geçti kışım hep yeni.

Acı, keder, kahırdır başımdan aşan
Bir o yana bir bu yana akıp-coşan
Gurbet ellerde keder, hasret hiç bitmiyor
Kâh gözyaşı kâh derttir, içime taşan

Tutunacak dalım kalmadı,
 Acılar koyunda,
 Vurgun yiyen
Halklardan başka hiçbir kimsem,
 Mıh olup Yüreğime saplan
 Kırık umutlarım…
Kör vicdanların hışmına uğrayan
Mert ellerde yeşerdi,
Tüm kancıklara rağmen,
 Asi duruşum çoktan kızıl güneşe sökün etti.
Cennet, huriler…
Umurumda değil bile,
 İbadet yapılan mabetlerde…
Yıllardır fütursuzca emeğimi harcadılar
 Peki, sormazlar mı size
 “Bu adalet mı, hukuk mu?”
 Çıkar dünyasıdır,
 Kimi bir canavar,
Kimi bir azılı eşkıya olmuş,

Bir acı aktı yüreğime,
Ciğerim kanıyor,
Beynim zonkluyor…
Vurgun yiyen baharım
Gül vermiyor,
Yüce dağların eteğinde
Kış üşüdü, soluğum buz tutu,
Gök karanlığa gömüldükçe, dikenler kaldı elimde.

Mor menekşelere özlemim çok,
Bahar er gelsin,
Tüm dallar yeşersin…
Engerek yılanı süzüldü!
Çöreklendi zamana,
O irkiltici soğuğu
Tenimde dolaşıyor,
Umuduma, sevdama ağı bırakarak
Panzehirim, direncim ol, ilacım sen ol gizemim.

Roj çûava zehf tarîye
Berf û baran pir barîye
Dilê me de xwîn dikişe
Dorhêlê me av, herîye

Deşt û zozan me wêrane
Gundê me jî ber gulane
Zarînî ket nav zarokan
Derdê me jî zehf girane

Êriş anin Tirk û Ecem
Xwîn dikişe robar û çem
Gazî xortan û keçakin
Serok roje em herin cem

Bi salane Kurd bindestin
Pêtalên Newroz pêxistin
Kesan re koletî nakin
Êdî ala xwen derxistin

Tarî û şev ronahî be
Reşa şevan ser me rabe
Eemdimeşin şoreşgerî
Şefqa sibê bo me vebe