Makale

I.1) DİN MESELESİ
I.2) İSLÂMA KENAR NOTLARI
I.1.1) ‘ULÛ’L-EMR’E İTAATİN TEKÇİLİĞİ
I.1.2) “İSLÂM BARIŞ DİNİ” MİDİR?! YA DA MEDİNE VESİKASI…
I.1.3) SİYASAL İSLÂM
I.3) IŞİD GERÇEĞİ
I.3.1) DEVLETLEŞEN “ÖLÜM KÜLTÜ”: IŞİD
I.3.2) IŞİD’İN MARİFETLERİ
I.3.3) IŞİD NEYİN ÜRÜNÜ(DÜR!)?
I.3.4) IŞİD’İN ŞECERESİ

 
W. Shakespeare’in ‘Macbeth’indeki, “En büyük acılar, kaygılara döndü, ölüm çanları kimin için çalıyor soran yok. Doğru insanların ömrü tükeniyor. Başına takılan çiçeklerden daha çabuk. Hasta olmadan ölüveriyor insanlar,” satırlarıyla betimlenmesi mümkün olan bugünün Türkiye’sinden söz etmek kolay değil…
Çünkü N. G. Çernişevski’nin, ‘Prolog’unda, “Zavallı bir ulus; tepeden tırnağa köleler ulusu; hepsi köle” sözlerini çağrıştıran bugüne ilişkin olarak; Ulvi Arı’nın, “Türkiye’de en çok icra edilen sanat mimdir. Çünkü kimse konuşmuyor,” demesi boşuna değildir! Her neyse…

Bir tek evren var, o da kanayan bir evren.”[1]
 
Barış (ile savaş) gerçeğine ilişkin genel/ beylik laflar etmek yerine; barışı (ve savaşı) hangi zeminde ve tabloda konuştuğumuzu belirlemek, meselenin özü açısından kilit önemdedir.
Emperyalist/ kapitalist bir dünyada ve coğrafyada yaşa(tıl)dığımız veriliyken ve de “Genel olarak kapitalizm ve özel olarak emperyalizm, demokrasiyi bir hayal hâline getirir”ken[2] sistemin sürdürülemezliği hiç kimse için “sır” olmasa gerek.