Bize yol verin yol verin ey dağlar
Dereleri, vadileri aşalım
Biz kurda, kuşa, şaha yem olmadan
Yıldızlara, güneşe ulaşalım
Bize yol verin yol verin ey dağlar
Yeter Ye’cüc -Me’cüc’ lerden kaçalım
Zalimlerin düzeninde huzur yok
Halklara yeni kapılar açalım
Bize yol verin yol verin ey dağlar
Kim vezir kimi padişah oldu
Umutlar yıkıldı panik, korku var
Bağların gülleri sararıp, soldu
Sənin gözlərindən günahım axır.
Mən bu cazibədən çıxa bilmərəm,
Ürək sındırmışam-bir ürək axı...
Sənli xatirələr üzülər qəmdə,
Yanına gəlməyə üzüm də olmaz.
Görəndə sarsilib üzülərəm də,
Bir kəlmə kəsməyə sözüm də olmaz.
Bağışla demərəm, sarsılsam belə,
Sən ki büdrəmisən, yıxılan mənəm.
Bilirəm-qəlbində yerim var hələ,
Çox da ki dilində yox olan mənəm.
Günahım böyükdür, buna sözüm yox,
Bu səhvi çiynimdə daşıyıram da.
Daha bu kədərə məndə dözüm yox,
Görən elə bilir- "yaşıyır"am da...
Şimal, cənub - vətən birdir.
Birləşsə, tən və tən birdir.
Uzaq, ayrı yaşayıblar
Çox illəri Bakı-Təbriz.
Qəlblərində daşıyıblar
Nisgilləri Bakı-Təbriz.
Kaş Gülüstan dağılaydı.
Həmin sənəd cırılaydı.
Bölənlərin qırılaydı
Nəsilləri, Bakı-Təbriz.
Sərhəd olub Araz çayı.
Vətən olub qəm sarayı.
Sərt görüblər qışı, yayı,
Fəsilləri Bakı-Təbriz.
Qadağandır dili, yazı.
Cinayətdir bu ən azı.
Saya bilməz çox narazı
Səfilləri Bakı-Təbriz.
Ağla, bulud, ağla. Yoxsa sənin də
Gözlərin quruyub, yaşın qurtarıb?
Daşla, fələk, məni. Nə dayanmısan?
Yoxsa daş atmaqdan daşın qurtarıb?
Sevgi də, nifrət də qəlbdə bəslənir,
İnsan fərdilənir, insan kəslənir.
Atamın dilində tez-tez səslənir:
“Ölən ölüb gedib, başın qurtarıb”.
Gözlərim yaşlıdı, ağlardı indi,
Qəlbim yaralıdı, dağlardı indi,
Elnur, darıxma heç, bahardı indi,
Boranlı, çovğunlu qışın qurtarıb.
Varoluşun şiir gibi kafiyeli
Özün sevda kadar muhteşem
Yüreklerde ekinler gibi boy veren
Ay yüzlüm
Seni düşünüyorum
Yar misali
Ya da özgürlük gibi
Varsın dünya döne dursun
Varsın mütemadiyen güneş doğup batsın
Aras kıyısında çiçeklerine sarılmasam senin
Yaşamı, dünyayı şu koca âlemi neyleyim Kağızman
Beni hayta bağlayan iki şeyden biri sensin
Lavanta kokan
Sılam
Bir diğeri de nazlı yara
Asla sizsiz edemem
Yüreğim tükenir pusulam şaşar, tökezlerim Kağızman
Her sabahın şafağından
Gözlerine sığınan
Aydınlığa
Sana
Hayran kalan yüreğime
İmrenen zaman hiç yok gibi geliyor bana
Alev, ateş misali
Sen içimi yaktın
Kavurdun
Bir dolunay vakti
Dudaklarıma sindin
Mecnun oldum indim çöllere
Şimdi seni çok susadım, fazlasıyla özledim
Günün orta yerinde acıları uç veren
Teni saman
Elleri toprak kokan
Kürdistanlı kadın
Bırak ağlamayı bırak
Bırak tırnaklarınla yüzüne kapanmaya
Oy saçlarını öyle yolum yolum yolma yiğit anne
Kanayan kadim topraklarda
Her yarası bir okka
Her derdi bir ton kadar
Issız gecelerin
Koyutu köşelerde
Toz, duman
Kan-revan içinde kalan
Yüreğinde sevgi
Koynunda özgürlük besleyen
Yırtık gecelerinden bir kızıl şafak boy veriyor anne
Ruha qida verir, ruha güc verir
Əşarı Xəlilin, şeri Xəlilin.
Ölsə də, o yalnız cismən ölübdür,
Ruhusa dönübdür geri Xəlilin.
Onun əşarıyla boy atmışıq biz,
İlhamlanıb yazıb-yaratmışıq biz,
Ürəkdə heykəlin ucaltmışıq biz,
Qəlblərdə yaşayan diri Xəlilin.
Çoxları satıldı, yalançı oldu,
Onunsa həqiqət qazancı oldu.
Azadlıq ən böyük inancı oldu,
Azadlıq ocağı, piri Xəlilin.
Onu çox sıxsa da, zindan həyatı,
Sınmadı şerinin qolu, qanadı.
İşıqlı günlərə ümid bağladı,
Yağan zehirdir, yağan kurşun
Yağan ölümdür oy hawar hawar
Bahara sayılı günler kala
Zamansız bastı soğuklar
Bedenler dondu
Bedenler döküldü
Halepçe sokakları kan revan
Ne bülbüllerden feryat figan
Ne kavallardan ezgiler
Ne çığlıklar
Nede koşuşturan çocuklar var
Yağan zehirdir, yağan kurşun
Yağan ölümdür oy hawar hawar
Bahara sayılı günler kala
Zamansız bastı soğuklar
Bedenler dondu
Bedenler döküldü
Halepçe sokakları kan revan içinde
Ne bülbüllerden feryat-figan
Ne kavallardan ezgiler
Ne çığlıklar
Nede koşuşturan çocuklar var
