Gece vakti, Beykoz sahili,
Kara denizin sesi geçer derinden!
Yüreğimde Albatros sevdası
Boğazdan marmara ya doğru
Akarak geçer beşiktaş iskelesinden!.
Gel de seyret’
Martı kanadında çırpınan yüreğimi!
Sular sana böyle anlatacak aşk ı!
Adın nasıl titriyorsa dudaklarım da,
Bedenim öyle titremekte
Rüzgar değmiş mum alevi gibi
Tarabya sırtlarında….
Abdullah Oral
Evimizdən uzaq, qərib şəhərdə
Nə yaxşı var imiş dostlarım mənim.
Dostluğa qəlblərin verib şəhərdə,
Dostluğa and içmiş dostlarım mənim.
Universitetin yaxınlığında
Həmişəki yerə yığışdıq yenə.
Piyada gəzərək “Sahil” bağında
Olub-keçənlərdən danışdıq yenə.
Dostlarım narahat sordular məndən:
- Qorxmusan ki? Ağzın uçuqlayıbdır!
Dedim ki, dostlarım, bu olub dünən,
Qorxu məni yaman pis haqlayıbdır.
Qız tanışlığımı bilirdi onlar,
Təsadüfən olub bu iş, hadisə.
Sinüs kanseri, lanet olası az bulunur cinsten
Güzel insandı
Adam gibi adamdı
Kış yaz elleri sımsıcaktı
Eski bir Rum evinde yaşardık
Bahçeliydi
Birlikte otururduk, annemden boşanmıştı
Yürekli adamdı şiir yazardı
Durmadan kitaplar okur, sonra dünyayı tartışırdık
Geceleri karardık kağıtları elli bir oynardık
Tavla arkadaşım
Ara sıra yenerdim
Çok güzel gülerdi
Önce öper, sonra 'bile bile yenildim bak' derdi
Bahar geldiğimi rengârenk açardı urfalar
Dağdan kızılcık toplar kaynatırdık
Ruhi Su ya
Aşkın pazarına düşürdüm gönlü
Sevda alıp satan dükkân kalmadı!
Aşk için tükettim bu koca ömrü
Gayrı bu sevdayı çeken kalmadı
Gönül mağlup oldu aşk a yenildi
Söz söze eklendi şiir denildi
Aşık ile Ozan nerde yanıldı
Geleceğe türkü, yakan kalmadı…
Mızrapla savaştı sazının perdesi
Kötülük bitirdi dostu kardeşi
Hainler satarken dostu sırdaşı
Sevgi tohumunu eken kalmadı
Karanlık gecelerde ışıldayan yıldızlar
Yüzlere süzüldükçe
Gönüllere rehavet akar
Eğer yıldızlar yoksa
Zifiri karanlık
İnsana endişe verir
Ah çektirir
Gurbette giden tren
Sıladan uzaklaştıkça
Yüreklere acı dolu bir arsız hüzün iner
Ayrılık yolu zulümdür
Zehirdir
Kahırdır
Her an büyüdükçe daha da büyür
Gurbet ömür bitirir
Acısı mutluluğu yok eder, acısı ölüm getirir
Çok bedel verdik
Çok acılar çektik
Zindanlarda tutsak kaldık
Sevinç nedir yaşayamadık
Uğrunda öldüğümüz
Kendi topraklarımızda yılarca esir kaldık
Çok yakılan-yıkılan yerler gördük
Çok katliamlara şahit olduk
Kanayan yüreklere, dertlere, çığlıklara alıştık
Ağıtlara, hüzne rağmen
Özlediğimiz özgürlük
Yüreğimizde ki sevda boy verdi
Artık umut örüyoruz
Gelecek şafakla doğacak güneşi bekliyoruz
Özgürlük kavgasında
Toprağında ağıtlar yakılan
Havasında barut kokan...
Her anını hüzün dolu
Ama yiğit Kürt halkı direnen
Cizre
Ümit’i katlettiler
Yine sende çığlıklar yükseldi
Yine sende gözyaşları sel oldu
Bir annenin ciğerparesi daha
Yine omuzlarında toprağa tabutta götürülüyor
Qar yağıb bircə-bircə
Göylərdən səpələnib.
Qar yağıb dünən gecə
Hər yanda təpələnib.
Soyuqdur. Qışdır artıq.
Beləcə açdı səhər.
Baxırlar yazıq-yazıq
Uzaqdan boz sərçələr.
Məzarlıq qapısından
İçəri keçib qoca.
Qəbirlər arasından
İrəli gedib qoca.
Bir qəbrə gəlib yaxın
Başladı hey öpməyə.
Başladı xısın-xısın
Uşaqtək hönkürməyə.
Qocanın qəm-qüssəsi
Çevrilib yaşa döndü.
Göz yaşı - nəm qüssəsi
Üzündə daşa döndü.
İçimdeki Deli
Belki sen bensizliğe alıştın ya
Ben hala sensizliğin ayazındayım
Varlığımı, sundum doğaya
Tenimde buz tuttu aşk acıları!
Söyle ey sevgili’
Kaç sefer daha ölecek bu sevda
Sensizliğime alkış tutan ellerinde...
Senin gülüşüne kendini tutsak kılan’
Deli dolu düşünceler içindeyim!
Sensiz söndüremedi hiç bir şey bu yangını!
Kabuk tuttukça unutmayayım diye adını!
Kaldırdım kabuklarını,
İçimdeki yaralı delinin
Şimdi çocuk olmak vardı
Devlet kurşunlarıyla
Elini, gözünü
Uzuvlarını kaybetmeden
Savaşsız bir dünyada
Refah düzeyi yüksek
Umudun boy verdiği
Kız-erkek çocuğu ayrımı yapılmayan
Duyguların yitirilmediği yaşanabilir güzel bir ülkede
Şimdi çocuk olmak vardı
Çöp toplayarak
Mendil satarak
Sokaklarda dilenerek
Hayallerle içinde
Yaşayarak değil de
Özgür bir vatanda
Açlık ve yokluk çekmeden
Çocukça
Emsalleriyle güle, oynayarak
Ağız dolusu kahkahalarla büyümek ne de güzel olurdu
