Susuz toprağın yağmura hasreti misali-
Ne zaman aklıma düşsen/ tutuşuyor duygular
Gözlerimde Yağmur olup –
Sızıyorsun dudaklarımdan.
Şimdi yanında olup:
Öpmek vardı yanaklarından
Sevda Nehir’ine dayayıp dudaklarımı, su içer gibi
Şimdi duman olmak vardı içtiğin sigarada
Güzlerime çekilen efkâr
Haydi, dökül pınarlarından gözlerimin
Yık gel kıyılarını ki, gayrı paslansın mazgal,
Yıkılsın kör duvarları esirliğimin.
Baksana kuşatılmış sevdalarla çalar, duvarların rengi.
Az sonra saçlarımın tedirginliğine konacak, ak
İçime döndürüyorum, gözlerim bana uçurum.
O kadar uzak kalmışım ki ben benden.
Gözleyi gözleyi gözüm dört oldu
yürek yarasına derman bulunmaz
için için yanarım ateşim sönmez
ayrılık acısına derman bulunmaz
bir şafak vaktinde düştüm yollara
kırk yıl gezdim alışamadım gurbet ellere
harabe olmuş hayatım kapılmış sellere
bu harabeyi yeniden yapacak usta bulunmaz
yürüdüğüm yolun dikeni gülü
solmuş çiçekleri kurumuş gülü
gülüne ağlayan garip bülbülü
teselli edecek bir ağıt bulunmaz
güllerini, goncalarını sevdiğim.
her kış bitende,
her bahar başında,
yüreğimin başında bitersin.
karların suyunu sıkan,
sıcak yel gibi vurursun sineme.
üşütürsün bir yandan,
bir yandan kurutursun,
acısını sindire sindire,
her baharda açmak için,
yolunu beklerim.
hiç sonbahar gelmeyecekmiş gibi.
gözlerinin menekşelerini sevdiğim.
uzayı yüklenmiş gözlerini,
her renkten açan çiçeklerini,
sümbülü,nêrgizi,laleyi,
çiğdemler açtıran ılık nefesini,
kar altında beklerim.
Biz kâh çarık giydik
Kâh yalın ayak gezdik
Şu düzende
Çok kez çıplak
Çok kez yırtık pırtık, yamalı dolaştık
Çok kez de ekmeğe, soğana hasret kaldık
Açlığımız için
Çok kez dağ, bayır dolaştık
Yenilecek bitki aradık
Bulamadık
Buzdan da fazla soğuk barınağımızı
Isıtmak için
Çalı, çırpı topladık
Ocak yakmaya
Biraz kav, bir nebze kükürt, az ateş bulamadık
Öyle bakmayın
Dış görünüşüme
Dipsiz gecelerde
Çok kere yüreğim yandı
Bağrımda
Yılların kanayan yarası var
Her soluk alış verişimde
Şu yıkılası düzene ahım var
Ne gecem gece
Ne de gündüzüm gündüz
Yalnız bana bir nebze umut kaldı
Onu da harcamak niyetinde değilim
Kim bilir
Zaman gelir
Belki bana bir şafağın gelişini müjdeler
Kendi ağında boğulan
Örümcek
Sıkışınca zehrini
Bedenine kusan
Akrep olmanı
Ya da yaşlanınca
Temel içgüdüyle sürüden ayrılıp
Ölüme koşan! Duygusal bir fil olmanı istemem
Ne olur, istinat duvarı gibi ol! Diren her türden bataklığa
Güneşi sağayım o ellerine
Ballar dökeyim diline
Hayranım şafak gibi yüzüne
Başımı koy o narin dizlerine
Sırf çiçekler sereyim yollarına
Ömrümü vereyim yarınlarına
Zeytin gözlü ceylan bakışlı dilber
Ne olur beni al o kollarına
Mavi göklere ismini yazayım
Arzularsan Kafdağı’nı yıkayım
Hem de tebessümüne çok muhtacım
Güzelliğini içime kazayım
Bana bahar bana yaz ol güzelim
Gel gidelim yaylaları gezelim
Bize ne güz ne de karakış olsun
Gerdanlığına inciler dizelim
kucaklayıp
getirsem sana
biliyorum yine de
sığmayacak
mavi gözlerine...
Yalnızlığımı kurşuna dizip
yok etsem de
karşı koyamam
simsiyah gecelere
İstiyorum aslında
acılarımı bulutlara
yüklemek
Ve onlara
taşıttırmak
çilesini yaşamın...
Ve kısacası
gülüm
gül çiçeğim
Kejem,
bir hançerin
yüreğimi dağlaması gibi
bir şey
senden
ayrı
yaşamak...
Madem çıplak geldik dünyaya,
İhtiyaç var mı kapanmaya?
Her şeyi gören Allah’tan!
Hiç gerek var mi saklanmaya?
Doldur dost kadehini doldur,
Tanrının merhametti boldur!
Bu gece beraber içelim…
İçkimiz, şarabımız boldur.
Ben birkaç söz söyleyeyim mi?
Namussuzları sayayım mı?
Fırsatçıları, rantçıları…
Hak yiyenleri diyeyim mi?
Yüreğimizi herg edelim,
Hayallerimizi ekelim,
Az kendimizden bahsedelim!
Şafağa kadar bekleyelim.
