Geberesi çakalların dişlerin arasında
İnsanlardan kalan
Eti parçacıklarından kan süzülüyor
Sinsi karanlığın kötülüğü
Haşereleri, böcekleri
Canavarları pusuda
Rezil, rüsva ettiler
Emekçilerin yaşamını
Zulüm vahşete sevdalı
Yaşamı öldüren çıyanlar çoğaldı
Her yere çığlık her yere inlemeler doldu
Emeği gasp eden şerefsizler şiddette sınır tanımıyor
Kirpiklerine yıldızlar, yanaklarına ay düşen
Ciğeri yaralım
Şu yaşanan acılar
Hele bir dinsin
Yedi cihan yüreklerde birleştiğinde
Tüm kötülükler bitecek, umutlar yeşerecek
Mavi denizlerde uçan martılar kadar
Yüreği özgür
Her bakışı
Yakamozlar kadar ışıl ışıl
Ölüm suskunluğu
İçinde isyana dönmüş
Kürdistanlı anne
Boynunu bükme karanlığın üstüne
Bir kere “çoktan ok yaydan çıktı”
O hünerli ellerin
Azılı canavarları, katilleri boğacak bir gün
Bu dəyirman darğaların...
Ver əlini çıxaq gedək.
Ögeyləşən doğmaların
Sol əlini sıxaq gedək.
Haram kalan, halal talan
Pərdələyir haqqı yalan.
Həqiqəti düzdə qalan
Doğruları yiğaq gedək.
Tərəzinin gözü əyri,
Söz verənin sözü əyri...
Düz dünyanın düzü əyri,
Əyilmədən çıxaq gedək.
Doğruya yalan dünyanın,
Oğruya talan dünyanın,
Əğyara qalan dünyanın
Qapısını çaxaq gedək.
Əməl sözə qənim olsa,
Gözəl gözə qənim olsa,
Tüm gözyaşlarımız sel oldu
Deryalara, denizlere ulaştı
Çırılçıplak acımız
Mezopotamya’ya
Sığmazken
Yine anneler, bacılar ağladı
Feryatlara yine göğe doldu
Yıkılası Suruç’ta
Otuz iki cana
Ecel, ferman, zulüm kin bağladı
Ah û zar eyledi diller yine yandı kül oldu yürekler
Abdulla Məmmədə
Gələn təhlükəni öncədən duy, sez,
Getdiyin bu yoldan nə usan, nə bez.
Ümid edirəm ki, ya gec, ya da tez
Səni başa düşən tapılar, kişi!
Şair, ürəyindir yanıb dağlanan,
Şeirdir dilinin altda saxlanan.
Namərd tərəfindən qəsdən bağlanan
Açılar üzünə qapılar, kişi!
İlham pərisidir yatan dizində,
Heç vaxt boğulmadın söz dənizində.
Quba şəhərinin düz mərkəzində
Möhtəşəm heykəlin yapılar, kişi!
Elimi omzuna sardığın
Kucağında sevginle ısıttığın
"Mis kokulum" diye içine çektiğin
O günleri özledim anam
Hani diğer çocuklarla kavga ettiğimde,
O çocukların anneleri beni kovaladığında
Haksız dahi olsam,
Veya bir şeylerden korktuğumda
Korur kollardın ya
Yine çok korkuyorum
Yine Anam seni çok özledim
Nasıl bıraktın beni anam
Kimlere emanet ettin
Bil ki ihanet ettiler emanetine
Geri dön Anam
Hayatla kavgalıyım
Koru sakla beni arkana
Savaşma gücüm kalmadı
Kolla beni Anam
Fərqanə Mehdiyevaya
Gör neçə müddətdir, gör neçə vaxtdır
Məni axtarmırsan, gəzmirsən, qadın!
Könül sirdaşına, ürək dostuna
Nifrət bəsləməkdən bezmirsən, qadın!
Gəl tök ətəyindən, at daşlarını,
Gizlətmə, qaçırma baxışlarını.
Haqsızlıq görəndə göz yaşlarını
Saxlaya bilmirsən, dözmürsən, qadın!
Hərə bir xatirə, lövhə aparır,
Doğru saydığımız səhvə aparır.
Küdurət insanı məhvə aparır,
Yanlış etdiyini sezmirsən, qadın!
bir akdeniz çocuğuna gurbet ankalık
var küle dön
.
her kusuruna körsen
ya kurşun yemişsindir ya kurşun döktürmüşsündür
ah “şaman ruhum” türkü türkü göğsünde
.
yarın başka yerden sökecektir şafak umuduyla dalarsın
aynı yerden aynı kanamalarla uyanırsın
deniz kabuk kabuk masal
.
çocuk seni toroslara serpsem her taş dibinde çiğdemsin
yağmur beklenmez, ağlamaya oturulur
nisan yüz bereketi
.
sazım sözüm zulmun filizini budar
bir vagona yazılmış ayrılığı kucak kucak bulaştırmak var
düğmeleri kopuk bir çocuğun yüzünü yıkamak üzre
şimdi balat’ta gün ışıyordur, gül kanıyordur
eskiciler dünden kalan asık yüzleri toplamaya geliyordur
kavga yüklenmişlerdir küflenmiş sobalarda yakıp tüketmeye
geçim sıkıntısına burun kıvırıyorlardır ağır azam, gururla
tuzu kuru mart kedilerine dert döküyorlardır
ağırdır sözleri kadar, sağırdır küfürleri kadar
Gecə həmdəm olub qəhərə qədər,
Əlini çəkmir heç qəm boğazımdan.
Dərdi sirkələdim səhərə qədər,
Yapışıb zülmətin daş yaxasından.
Bu dərd əliyalın, ayağı yalın,
Əridir sevinci talan qəıbləri.
Boz üzlü dünyanın gönümü qalın?!
Sükutu dağlayır yanan qəlbləri.
Qapı cırıldayır, diksinir sükut,
Qurd-quşa yem olan doğma ocaqda.
Göydə doluxsunub sızlayır bulud,
Torpaq da çat verir kimsəsiz bağda.
Hörüb pərdəsini tordan hörümçək,
Ayla müzgüləyir, günlə isinir.
Payızda sevinci sovuran külək
