Doymamış çocukluğumdur kapına düşen
Şekerlerin en güzelini uzat ona
Sonra unutma gözlerine bakmayı
O yoksul üşümüş gözlerde bulursun beni,
Olur ya
Olur ya Gülüm Gün olur devran döner
Ayrı düşeriz birbirimizden
Birileri gelir sorar beni
Sakın söyleme öldüğümü.
Varsın bilmesinler
Susturulamayan bir sevda olsun yaşayan
Düşmana inat.
Ankara’da Deniz var mı?
Var dostum var can yoldaşım
Hemi de en güzeli Denizlerin
Denizlerin en güzeli Ankara’da.
Ankara da deniz var mı?
Yıl 1972
Altı mayıs şafağına gebeydi gece
Ölümün adını kazımışlardı güllere
İşbirlikçilerin korku kaçkını bakışlarını
Ekliyorum gelen günlere.
Gayrı yarım kalan ezgilerin duraklanıp
Soluklandığı yer yüreğim.
Umut sularına olta atmışlar denizlerin
Kıyılara vurmuş özgürlük.
Zordur işin esmezse rüzgâr
Gurbetin olur iki adım ötesi
Varabilmek için sevgilinin tenine
Gider gelir-gelir gidersin
İki adımlık yolda tükenirsin
Acı vurursa canına
Çığlığını sererse dağlara sevgili
Türkü türkü durursa sesi kayalarda
Dayansın dizlerin
Dayanabilirse
Ve eğer
Yüklenirse üstüne
Karanlığın insafsızca öfkesi
Divane dolanırsın gül kokusu
Döner durursun başına çaresizliğin
Gider gelir-gelir gidersin
İki adımlık yolu
Gurbet gurbet tükenirsin
Burası Vartinik-Mirik Mezrası
Geceyi titreten İbrahim’in sesi
Uyan işçi-köylü halkın ordusu
Şu pusuya yatanlar kimin nesi
Düşman geldi kapıya dayandı
Ali Haydar gitti daha gelmedi
Oy dumanlı yüksek dağlar oy
Mirik karlı,Mirik derin yaralı
Geceyi delen o kör kurşunlar
Bedenleri siper olan o canlar
Diren işçi köylü halk ordusu
İbom vuruldu heryanı yaralar
Dağlar karalı,gönüller yaralı
Şivan kurdu dağların maralı
Ötmüyor keklikler hep yaslı
Diren yiğit diren oy önder yaralı
Umut henüz gidilmemiş bir ülkedir,
Ne varılır ne de göz ile görülür
Ne kadar uzak gitsen de
Kaçamazsın yine kendinden...
Şimdi sessizce dinliyorum
Karanlığın çalkantılarını
Her ses
Açık bir yara gibi kanıyor geceye..
Bir çocuk
Düşlerinin sesinde vuruluyor gün ağarırken
Gözlerinde
Acının ürperen çaresizliği.
Bu gözlerdeki yağmur nereye akar,
Hangi ölü denize!
istiridyeden koparılan inci gibi kara gözlerinde!
Çocuklarımız
Umut henüz gidilmemiş bir ülkedir,
Ne varılır ne de göz ile görülür
Ne kadar uzak gitsen de
Kaçamazsın yine kendinden...
Halkın sesi ol
Koş
Coş
Damarımdan aşağı
Ak içime
Tüm dünya çocukların
Ellerinden tut al getir
Umutları, ışıkları taşı yüreğime
Hüzünler büyümesin
Kurşunlar sıkılmasın
Savaşlar sürmesin
Ne bir ses
Ne bir nefes
Tutsak kalmasın
Gönül verdiğim güneş
Özlediğim kızıl şafak ol doğ yüzüme
Aslan yeleli rüzgârlara
Tutunda gel
Karanlıkları aşarak
Umut dolu yarınları al getir
İçinde bahar çiçekleri, yaz gülleri
Günlerin en hası en muhteşemi dolu olsun
Bu ne hal
Hayrettin abi
Şarapla kandık
Vurduk boynuna
Günü akşam ettik yine
Yolumu kesti hayal
"Yarım dudak gülümseme"
Felsefeye dalmış gözler
Demir atmış körfezine mor gölgeler
Yol aklar yürümüş saçlarına
Çağırıyor açgözlü zaman
Gerçek olan bu yaşam
Ölüm ise sonsuzluk...
Hep yandım, yıkıldım doğduğumdan beri,
Can evim ateş, köz, alev, feryat yeri,
Nice acılara gark oldum, tükendim,
Benden kalacak birkaç kemik az deri.
Sılam çok uzak bu gurbet yedi beni;
Hep arzuluyorum hep özledim seni,
Hani kavim, kardeş hani sevdiklerim,
Bahar geçti, yaz geçti kışım hep yeni.
Acı, keder, kahırdır başımdan aşan
Bir o yana bir bu yana akıp-coşan
Gurbet ellerde keder, hasret hiç bitmiyor
Kâh gözyaşı kâh derttir, içime taşan
