Yıldızlar dökülsün, güneş sonsun,
Dereler akmasın, ırmaklar kurusun,
İçim çok k acıyor, bir şeyler mi oldu?
Metin’im er gitti, bari erken dönsün.
Acıyan yüreğim düşmanlar hayâsız…
Patronlar-ağalar, zenginler insafsız!
Bedene çakallar, kurtlar üşüştü mü?
Tabipler, doktorlar, ilaçlar faydasız.
Hiç kimse durmasın, ardım sıra gelsin,
Polisler, askerler bize hesap versin,
Kardeşimin başı, gözü paramparça!
Metin vuran devlet yıkılsın, tükensin.
Gidenlerin arkasından su içerdik
Tez içimize otursun diye; unutmak fiili
Ağlayarak karpuz tarlaları büyütürdük
Kilosunu da 45 kuruşa
Çekirdekleriyle birlikte
Orta dünyanın imamlarına satardık
Yalın ayak gezen marslı amcalara
Tütün içirirdik sonra
Ciğerinin bir nefeslik olduğunu bile bile
Karanlığın mis kokulu çiçekleriydik yani
Mısralar yazabilmek için gökyüzü delerdik
Mesela ben sarmaşıklardan elektrik tellerine uçardım
“ve” bağlacını her kullandığımızda
Esmerim, zeytin gözlüm
Karanlığı uzaklara döktüm
Kolundan tutum
Güneşi getirdim
Yusufçuklara
Böceklere
Çiçeklere
Defne, ardıç, çam kokan dağlarda
Dudaklarından baharı öptüğüm gün
Hep seni düşündüm, seni anımsadım güzelim
Canım
Kanım
Gözümün nuru
Gecemin sabahı
Çınarlı yaylalarda
Topraklarda teni kokan
Zümrüt yeşili çimenlere
Ellerimle senin ismini yazdım
Her dokunduğum gülü, çiçeği, kelebeği sen sandım
Şafak sancısıdır
Şakağında şaha kalkan
Alnında kızıl güneş açan
Kirpiklerine yıldızlar düşen
Kıvırcık sarı saçlarını göğe savuran
Ellerinde umut tohumları çimlenen
Davası davam, kavgası kavgam olan bacım
Yarandaki kan gülüdür, içindeki hain bir mermi
Ahu feryadımı duyuyor musun sen? Sakine yoldaş
Rüzgarlı sarıydı mevsim
Erken gidiyordu güneş
Kızıl eteklerini toplayarak
Ay gelmeden kapandı kuşlar evlerine
Balıkçılar akşamdan demleniyorlar
Ağlarda can çekişenler kimin umurunda
Sessiz üzerimizde ay karanlığı
Deniz durgun geceden ses çıkmıyor
Kadehleri çınlıyor balıkçıların
Yarınki günü harcıyorlar
Denizden çekecekleri ağlardan
Sarıydı mevsim...
Rüzgar ölüm rengiydi balıklara
Çatladı;
Gecelerin ar damarı.
Sönen yıldızların,
Kirlenmiş yarınlarında
Güne uyandı şehir.
Kandırılmış fadime’nin,
Muta nikahıyla
Abdest aldı bedeninde zina...
Belledi sure-i maun'da
Yetim hakkı yedirmemi
Kemiğine kadar soydular yetimi.
Tanrı kral bankalar
Salavat getirttiler faize...
Mazlumun ahı düştü akıllara
Vezüv yanardağının gazabında
Son gece...
Ateş ırmağında yıkandı
Pompei!
Taşlaşmış bedenlerin gözü kaldı dünyada
Bakar sessiz sessiz hâlâ
Melül gözlerim hiç bahar, yaz görmedi
Dalım elimde kurudu gül vermedi
Gelen, giden olur diye yol gözledim
Şirpençem azdı, vefasız yâr gelmedi
Karakış hep beni dertten derde saldı
Yaramı deşti, umutlarımı çaldı
Ben hep kendi halime ağlar giderim
Gönül sarayım yıkıldı, öyle kaldı
Tüm zenginler birleştiler oldular tröst
Tükettiler beni, benden kaldı bir post
Yoksulluk, fukaralıkta bana kaldı
Hep bekledim, ne yâr geldi, nede dost
uzaklardan gelirim,yolum uzun
yorgunum,dinlenemiyorum
yaşamak kavgası aman vermez
düşman tepemde,ardımda
her gün bir kayıp veririm
canımdan,can evimden
ben yaşıyorum işte
düşe kalka
uzaklardan gelirim yüküm ağır
dayanmaya yemin etmişim
namusum,vicdanım izin vermez
pes edemem,vazgeçemem
daha yeni yarıladık yolu
yarı yoldan dönemem
Çağlayan gözyaşımdır
Nicedir boğuyor beni
Hep ona direniyorum
Beni kayalara, taşlara vuracak
Zamansız, acımasız
Öldürücü dalgalara karşı
Ne olur uzan da tut ellerimi
Güneşten daha da sıcak
Sımsıcak gülücüklerini
Tomurcuklanmış gamzelerine dağıt
Doyasıya o al yanaklarından öpeyim
Sena tutkun olan yüreğim, aşkınla sarhoştur sevdiğim
Ruhum çıkmayana kadar, ne olur kendini içimde bırak
Ölümle tanışıklığım
Çok eskilere dayanır
İlk sekiz yaşında tanıştım
Soğuk nefesiyle ölümün.
Kara batmıştım boğazıma kadar o gün
Çırpındıkça, beni derinlere çekiyordu
Ölüm, gülümsedi geçti.
Bir gün köpük köpük kuduran
Azgın sularla geldi
Bir çöp gibi sürükledi beni nehir
Su sıcak
Ölümün elleri soğuktu
Dokundu çocuk bedenime geçti.
Ve gençliğe ilk adımımı atmıştım henüz
Korkuyla tanışmamıştı yüreğim
Soğuk bir namlu
Merhaba dedi bana
İki kaşımın arasına dokundu geçti.
