O bile geldi. Yediğim önümde, yemediğim ardımda denir ya. O durumdayım işte.
Ama yine de, içim huzursuz. Keşke orada yaşayan insanlar da mutlu olsalardı. Keşke IŞİD olmasaydı. Kimdir, nedir bilmiyorum. Amaçları nedir bilmiyorum. Onlarla ilgili yazılanları okuyamıyorum. Yaptıkları katliama bakamıyorum. Ezelden beri savaşlı filmleri bile izleyememişimdir. İnsanlara işkence yapılan filmlere bakamamışımdır. Bu yaşananlar film değil gerçek.
İçimdeki sıkıntı geçmiyor.
Ne yapsam huzursuzluk var içimde.
Televizyonda görmek istemiyorum onların yaptıklarını, konuşulanları duymak istemiyorum. Neden bir şey yapılmıyor? Müslümanlar neden bu duruma seyirci kalıyor? Neden hepsi bir olup önlem almıyorlar.
Ben dün bayramımı yaptım. İki arkadaşımı ve bir tanıdığımı ziyaret gittim. Önüme sofra kurdular. Yedik içtik. Güldük. Eğlendik.
Ama içimde sürekli bir acı.
Sanki sevgilim beni terk etmiş de içim acıyor gibi...
Sanki çok sevdiğim bir yakınımı kaybetmişim gibi...
İçimden atamadığım, tam çözemediğim bir huzursuzluk, bir suçluluk duygusu. Komşusu açken, tok yatanın vay haline! gibiyim.
Che Guevara’nın bir sözü vardır. "Eğer ki dünyanın bir yerinde bir haksızlık oluyorsa ve siz bu duruma aldırmıyorsanız, insanız demeyin."
Bayrama ne gerek var şimdi! Müslümanlar şu durumda utanmadan nasıl bayram kutlayabiliyorlar ben anlamıyorum. Müslümanların şu günlerde bayram kutlaması normal mi sizce? Soruyorum?
Biliyorum çalışanlar bu vesileyle tatil yapıyorlar. Hakları da. Onlara sözüm yok elbette.
Ben bayram yaparken çok huzursuzum.
Neden kimse bir şey yapmıyor? Neden Müslümanlar bir olup bir önlem almıyor.
"Müslümanlar kadar aşağılık bir millet var mı ki? "dedi bir yakınım. Kendi de Müslüman. Ben de Müslümanım.
Şu aralar Müslüman olmaktan utanır gibiyim sanki.
Böyle hissediyorum. Elimde değil. Yürüyüş yapsak, eylem yapsak... Başka ne yapabilirim ki?
Ben olayları, gelişmeleri tam izleyemiyorum bile. Bakamıyorum. Yüreğim götürmüyor. Ama hiçbir şey yapmadan böyle seyrettiğim için de çok utanıyorum. İnsanlığımdan ve Müslümanlığımdan utanıyorum.
