Umut her ne kadar soyut kavrammış gibi düşünülse de kişinin kültür ve bilincine göre somutlukta taşır. İnsan doğasına göre bunun tarifini yapmak gerekirse, doğal duygusal tepkimelerin hepsini içinde barındıran üst yaşam sevinci olarak ifade edilebilir.
Gölgelerin sırtında derin bir yara
Yitik sözlerin terkisinde donuk yüzün
Gözlerin… Gözlerin sırların kıyısına çekilirken
Değerken gözyaşıma soğudu dudakların
İşte nefesime çömeldi yalnızlığım
Üşüyorum
Biliyorum anılarımın ömrü kadarım
Üşüyorum
İnsan, her şeye görmekle başladı. Kolay mı? Görebilmek belki de beş duyunun en anlamlısıydı.
Elbette bakmakla görmek arasında, kesin bir fark vardır. John Berger’ın, “Belli bir anı ve onun sonsuzluğunu yakalayan kendiliğinden bir dürtüdür,” notunu düştüğü fotoğraf bir dildir; bir anın sonsuzluğa taşınmasıdır.
“Deve bayıltan sıcakları” şeklinde bir sıcaklık tanımı var mıdır?
O sabah evden çıktığımda, insanı ikinci adımda terleten, beşinci adımında bunaltan sıcağı böyle tanımladım. Hatta tanımlamakla kalmadım, Meteoroloji Genel Müdürlüğü’ne bu tanımın kullanılması ricasını ileteceğim mektubu kafamda tasarladım. (…) Kendi kendime güldüm” (Ket, S. 41)
AFFET
İçim şu an bomboş!
Yazmalı mıyım ya da hiç yazmamalı mıyım? Duvarların, kapıların boşluğunda gidip gelen çığlıklar anaforunda suskunlaşıyor günlerimiz.
Biz
Siz
Onlar
Susuyorlar!
Eski zamanlarda kitaplara gelmemesi için ilk sayfalarına "Ya Hâfız, Ya Kebikeç" yazılırmış. Kebikeç, kitapların koruyucu meleği anlamına geliyormuş. Kitap hırsızlarından korumaktan ziyade sayfaları kemirecek güve ve böceklere karşı duracak tılsımlı bir sözmüş Kebikeç. Batıl insanç olsa da yazılı eserlere gösterilmiş imtina açısından anlam ifade eder.
Fakat dünyada kişisel olarak verilmesi en zor karar, kişinin kendisini objektif şekilde sorgulamaya kolayca yanaşmamasıdır. Bu kişilik yapısı dünyada yaşayan insanların en az %95'inde mevcut olup, kendini sorgulamaktan korktuğu kadar, düşmandan o derece korkmaz.
İŞKENCECİSİNİ KOVALAYAN İNSANLAR
ya da İŞKENCECİLER AFFEDİLMELİ Mİ?*
I.1) Kriz Nedir?
I.2) Mevcut Durum
I.3) Krizin İlk Sonuçları
II. Ayrım:
Türk(İye) Ekonomisi Ve İşçiler
II.1) Sınıfı Hâli
II.2) İşçilerin Durumu
II.3) İş Cinayetinden Çocuk Sömürüsüne
III. Ayrım:
“Sonuç” Yerine
III.1) “Ne Yapmalı(yız)?”
“Hayat artık derin
Ezilenler, “Yeni Dünya Düzen(sizliğ)i” diye sunulan emperyalist yıkımın (küreselleşmenin) sonuçlarına itirazları gür sesle, sokaklarda ifade etmeye başladılar ki, bunda şaşırtıcı bir şey yok.
Görkemli gerçeğiyle yedi iklim dört düveldeki başkaldırılar, “neo-liberalizme karşı”(ymış) biçiminde sunulsa da, bu doğru değil; tüm başkaldırılar sürdürülemez kapitalizmin mülksüzleştirici yıkımına karşı. Ancak verili itiraz ve öfke şimdilik esasa (yani kapitalizme) müteallik değil; hâlâ sonuçlarla ilintili…
