itile kakıla çocuklar
öfke içinde hasret içinde
sabır içinde ağrı içinde
ağrı umut içinde
ölümlerin ve hapishanelerin rağmına
çiçek gibi
büyüyor çocuklar…
bizim çocuklarımız.”[2]
Sözlerime izninizle bir anıyla başlamak istiyorum.
Temel (Demirer)’le bir iş için Bilecik’e düşmüştü yolumuz. Temel burada yıllar önce yattığı Bilecik cezaevini görmek istedi.
Birinci öykü kitabımı ilkin Yaşar Nabi Nayır'a, sonra da Mehmet Fuat'a götürdüm, her ikisi de, "Biz el yazmalarını okumuyoruz, daktiloya geç getir," diyerek alıp okumadılar. Daktilo bulamadım. Daktilo buluncaya kadar evinde saklaması için öyküleri sevgili arkadaşım Ahmet Öztürk'e verdim. Tabi bu arada 12 Mart darbesi oldu. Ahmet, bir İsrail baskını sonucunda Filistin'de öldürüldü. Öyküler, General Faik Türün'ün, Elrom'un öldürülmesinden sonra, 80 bin askerle İstanbulda başlattığı arama furyası sonucunda kırklara karıştı.
Haydar Karataş’ın ninesinin anlattığı masalara “Gece Kelebeği”nde karşılaşmıştım.
Gece Kelebeği, Dersim Katliamı’nın kapısını bize bir kadının yaşadıklarının tanıklığından aralarken, o masallar ise bize Dersim’in mekânsızlığının ve ebedîliğinin kapısını aralıyordu. Gömüt içindeki ayırt edilmeyen gömüt gibiydiler; dokunduğunda ruhunu sarıp sarmalayacak, dokunmadığında ise hiç yokmuşçasına kalacak.
Bağrımın başını boyayıb qana
Ürəyimi deşdi, dəldi kədərim.
Ömür tərəzimdə qoydum yan-yana,
Sevincimdən ağır gəldi kədərim.
Oğul istəyirəm, dözə, dayana,
Dərdlərimlə ortaq, əldir kədərim.
Yüz yol məni çağır, çək imtahana,
Hər çətin misala həldir kədərim.
"Rumların 1, Ermenilerin 2, Yahudilerin 3 ve Süryanilerin 4" rakamı ile numaralandırıldığını itiraf etti.
Bundan anlaşılacağı gibi yıllardır, İttihat Terakkinin "tek dil, tek din, tek millet" anlayışına ve asimilasyon politikalarına karşı "Eşit Yurttaşlık Hakkı Mücadelesi" veren Aleviler ile “Ana dilde Eğitim” ve “Kürt kimliği” üzerindeki baskıların kaldırılması mücadelesini veren Kürtler, eşit yurttaş olmadıkları gibi, bir 'Soy Kodu' numaralarına bile sahip değillerdir…
İşte yine bir Cuma, Şubatın ortası, evvelsi gün Ankara’da vahim bir terör olayı yaşadık. Yükselen simsiyah dumanlar Ankara'nın her tarafından görülüyor… İnönü Bulvarı'nı Dikmen Caddesi'ne bağlayan Merasim Sokak'ta askeri servis araçlarının geçişi sırasında patlama meydana geldi. Saldırıda 28 kişi yaşamını yitirdi, 61 kişi yaralandı diye alt yazı geçiyor TV’lerde.
Bu vesile ile ölen yurttaşlarımıza başsağlığı, ailelerine taziye ve sabır, yaralılarımıza geçmiş olsun, acil şifalar dilerim.
Ekmek, kurşun, acı, acıertesi…”
Heidi’nin köyü yaşadığım Graubünden Kanton sınırları içindedir. Oturduğum yere 5 km’lik bir uzaklık mesafesi var.
Uzaktan gelen misafirlerimi genelde ilk önce Heidi’nin müzeleştirilen köydeki evine götürürüm…
Bütün bölümleri tek tek gezen misafirler, müzede bulunan Heidi’ye ait bütün eşyaları bol bol çekim yaparak ve foto karesine alırlar.
Fakat biz Anadolu insanı, yanı başımızda duran ve asırlar boyu hafızalarda iz bırakan toplumsal belleğimizi korumayı ve ziyaret etmeyi ne yazık ki önemsemeyiz!
Zarfında mapushane kokusu
Tanımam çoğunuzu
Oturup bir çay içmişliğimiz yoktur
Ne de görmüşlüğümüz
Bir sigara içimi
Ama Nâzım’ın dediği gibi
Bir gün ölebiliriz yan yana aynı siperde
Aynı ekmek, aynı hasret, aynı hürriyet için.”[2]
I.1) “TÜKETİM ÇAĞI”NDA İNSAN(SIZLIK)
I.2) YABANCILAŞMA!
I.3) İLK ARA SONUÇ: İNSAN(IMSI)!
I.3.1) KORKU…
I.3.2) YALAN(CILAR)!
I.4) POSTMODERN İNSAN(INIMSI)LIK…
II. AYRIM: “YENİ(DEN) ORTAÇAĞ”!
II.1) EŞİTLİKÇİ-ÖZGÜRLÜK…
II.2) KAPİTALİZMİN “KÜLTÜR(SÜZLÜĞ)Ü”
