toprak sağ olsun
toprak sağ olsun
dedirttin ya bana
senin de alacağın olsun-
-1-
kaç kez öldüm
kim bilir
en onulmaz yerinden
kaç kez dirildi bu can
annem, sürgünün diğer ucunda
38’i yaşamış / sıkıdır / hala ayakta
nasılsın diyor oğlum
nasılsın
köpek gibiyim diyorum ana
bir köpek gibiyim
öyle deme diyor
her defasında / boğulan bir sesle
öyle deme oğul
bilmiyor ki / bu yürek
bu can / kim bilir kaç zamandır
acımaz – üşümez
Hâlâ yaşın çok küçük Baran’ım
Oy benim yavrum
Devlet
Yine yaptı cellâtlığını
Gözyaşlarım yüreğime
Ağzı açık yarandan
Kan damlıyor sineme
Âlem duysun kâinat duysun
Şu kirli savaş sebep oldu ölümüne
Senden arda kalan kanlı elbiselerin kaldı elimde
Ey bebekleri, çocukları öldüren vahşiler, caniler
Cizre’yi baştanbaşa
Yakıp, yıkan
Halkı perişan eden zalimler
Paletleri kanlı
Tanklarınızı alın gidin
Savaştan barışa koşan yüreğimle
Yavruma, Baran’ıma sarılayım göğsüme bastırayım
“Malumdur benim sühânım mahlas istemez” (Ben şiirlerimde mahlas kullanmam, ben sözlerimden bilinirim) dese de gazellerinin makta (mahlas) beytinde, kasidelerinin fahriye bölümlerinde ( tac beyitte) ve şarkılarının son dörtlüklerinde Ahmet yerine “Nedim” mahlasını kullanır.
Tahammül mülkünü yıktın Hülâgû Han mısın kâfir
Aman dünyâyı yaktın âteş-i sûzan mısın kafir
Kız oğlan nâzı nâzın şeh-levend âvâzı âvâzın
Belâsın ben de bilmem kız mısın oğlan mısın kâfir”
....................
Sana kimi cânım kimisi cânânım deyü söyler
Bu son mektubum olmasa da
İçimdekini söyleyeyim sana
Kaç bahar geçti bilmem
Kavuşamayan kalmadı hasretine
Bir tek sen kaldın gelmeyen
Bekleyen de ben
Hani o kıllı Hatçe’yi görsen
Hele bir de yamuk Maho’yu
Neredeyse torunları olacak
Hani diktiğimiz elma ağacı var ya
Kaç meyve verdi sayısını unuttum
Yanındaki kaysı ağacı yaşlanıp kurudu
Musalla taşının çağırma zamanı geliyor
Sevdiğin saçlarımı düşün
Yanaklarım buruşmadan
Ellerim titremeye başlamadan
Gözüm feri azalmadan
Babamla tanışıklığım tüm bundan ibaretti.
Ortaokula başladığım gün okulu bırakmak istedim. İlk derse gelen öğretmen, herkese teker teker “Babanız ne iş yapıyor?” diye soruyordu.
Sıra bana gelecek diye korkudan kalbim küt küt atıyor ve ne diyeceğimi bilemiyordum. Biraz üstüme gelseler hüngür hüngür ağlayacağım. Ve sıra bana geldi:
Ayağa kalktım, kısık bir sesle “Çiftçi” dedim ve yerime oturdum. Tüm öğrenciler birbirine yabancı gibi bakıyor, pür dikkat, herkesin babası ne iş yapıyormuş, merakla birbirlerini dinliyorlardı.
Mağazayı dolaşan birkaç aile vardı. İranlı arkadaşım, onlarla hararetli hararetli konuşuyor, müşterilerini memnun etmeye çalışıyordu. Benim geldiğimi ve özellikle de zamanında geldiğimi bilsin diye kendimi ona göstermek için müşterilerin ortasına daldım. Selam verdim, selamımı almadı. Müşterileriyle pazarlığa dalmıştı. Bir daha selam verdim, gene duymadı. Üçüncü de ancak duydu. Sadece “merhaba” der gibi başını salladı. Ben de mağazadan çıkıp dışarıda beklemeye karar verdim. Kendi kendime de:
-Gitmekten vaz mı geçtiler acaba bunlar? Diye söyleniyordum.
Ürperdi, elini cebine soktu, son yazdığı şiire dokundu. Kendi aklı dâhil, hiçbir iktidarı sallamayan kör bir uğultunun içinde kaybolduğunu düşündü.
Ve bu düşkünlerden, hainlerden hem Alevilik, hem de tarih bir gün mutlaka hesap soracaktır”
…
Arifzade nam yazar belki de hiç aklımıza getirmediğimiz bir noktadan yaklaşıyor çözüme. Evet, kurtuluş için acı çekmek gerekir. Dervişlerin, peygamberlerin çektiği acılar gibi. Yüreği yakıp kavuran bir acı, öyle ki yanıp yanıp küllerinden yeniden doğacak Anka. Kitap genel anlamda üç bölümden oluşuyor ve her bölüm bir rüya ile başlıyor. Rüyaların hepsi aynı, görenler farklı. Aynı rüyayı gören farklı adamların biri sağır, biri dilsiz, biri de sevgisiz.
