Epey bir uğraştan sonra, aradığı yeri anca bulabilmişti. İyice emin olmak için, gözlüğünün camını silip, kapının üzerinde asılı duran tabelaya birkaç kez dikkatlice baktı: “Bir No’lu Ağır Ceza Mahkemesi” yazıyordu tabelanın üzerinde. ‘Nihayet buldum!’ diye içten içe sevindi. Buruk bir sevinçti bu. Telaşla saatine baktı: ‘’Duruşma saatine yarım saat kalmış …’’ diye mırıldandı kendi kendine. ‘ ‘’İyisi mi aşağıya inip bir simit alıp onunla karnımı doyurayım’’ Öyle de yaptı...
“Bunlar da neyin nesi?” soruları dudaklardan yağmur gibi dökülürken “Eyvah, Türkçe bir şey anlatmayacak bu adam bize!”diyen diyenedir. Öyle demeyin, şu güzelim Anadolu yukarıda saydığım kahramanlarla, yarı insan yarı tanrılarla doludur, belki de onlardan biri de sizsiniz.
İstanbul’u hiç böyle hüzünlü, yaslı, dertli, çaresiz
Böyle kaygılı, acılı, zemheri gibi görmedim
Sahillerinde dalgalar homurdanıyor
Kirlenen masmavi denizi
Köpürüyor, kokuyor
Marmara Boğaz’ı
Adeta ellerimde
Bölünüyor
Dağılıyor
Ey dost! Dost tanıdığım
Unutmam, denizin sularına bıraktığın
O alev renginden, narin kızılı karanfilleri
Gemilerin peşine takılan, sevilen beyaz martıları
Bu dəyirman darğaların...
Ver əlini çıxaq gedək.
Ögeyləşən doğmaların
Sol əlini sıxaq gedək.
Haram kalan, halal talan
Pərdələyir haqqı yalan.
Həqiqəti düzdə qalan
Doğruları yiğaq gedək.
Tərəzinin gözü əyri,
Söz verənin sözü əyri...
Düz dünyanın düzü əyri,
Əyilmədən çıxaq gedək.
Doğruya yalan dünyanın,
Oğruya talan dünyanın,
Əğyara qalan dünyanın
Qapısını çaxaq gedək.
Əməl sözə qənim olsa,
Gözəl gözə qənim olsa,
Ülke içinde çok sayıda eğitim, barınma kampı olan, her yerde elini kolunu sallayarak rahatça dolaşan, askeri ve polis güçleriyle görünmekten kaçınmayan ve boy boy resim çektiren, ayrıca AKP iktidarı tarafından siyasal, sosyal, ekonomik, askeri ve lojistik olarak desteklenen IŞİD'e karşı hava operasyonları yapıldığı, jetlerin IŞID mevziilerini bombaladığı koskoca bir yalan ve kandırmacadan ibarettir .
Tüm gözyaşlarımız sel oldu
Deryalara, denizlere ulaştı
Çırılçıplak acımız
Mezopotamya’ya
Sığmazken
Yine anneler, bacılar ağladı
Feryatlara yine göğe doldu
Yıkılası Suruç’ta
Otuz iki cana
Ecel, ferman, zulüm kin bağladı
Ah û zar eyledi diller yine yandı kül oldu yürekler
Bir zamanlar Çin'de bir deri bir kemik kalmış yaşlı adam varmış, her gün evinin yakınından geçen dereden evine su taşırmış; yılmadan, üşenmeden… Ne yazık ki bu yaşlı adamın kovalarından birinde ince bir çatlak varmış; diğer kovası ise kusursuzmuş. Yaşlı adam yine de sorun etmezmiş. Sağlam kova suyun tamamını taşırken çatlak kova ancak yarısını ulaştırırmış kapısına. Tabii ki kusursuz kova çok gururlanıyormuş görevini eksiksiz yaptığı için. Fakat çatlak kova, emeğinin boşa gittiğini düşünerek sahibinden özür dilermiş. “Beni bağışla efendim.
Zihnine milyonlarca kitap sığdıran ülkemin aydını, vitrinine metrelerce kitap dizdiren ülkemin insanı hepsi bizim, hepsi şiirlik …Cennetle cehennemin ayrımına buyurun. “Melali anlamayan nesle aşina değiliz.”
Denizden inci çıkaranın vay haline, ardında düşman ordusu. Çamurdan bir parça koparana helal olsun, üfleyip ruh verebilirse yazısıyla, önünde dost ordusu. Her iki işi yapanda zamanla pişmanlıklar, hayıflanmalar, mutluluklar iç içedir. Kitapların en makbulü nedir diyebilmek için de bir ömür gerekir. Neleri okudun da neleri önerirsin galiba pek geçerli olmasa da en iyisidir.
Gel zaman git zaman yol ayrımında nefeslenir. Birkaç avcının geldiğini görür, sorar: Ey avcılar, deniz nerde? Nerden bilsinler avcılar? Bizim avlandığımız yere köprüden sonraki ilk sapaktan gidilir ama denize ulaşır mı bilmeyiz, diye de eklerler. İmdadına bir çiftçi yetişir, -yetiştiğini sanır- ona sorar: Ey çiftçi, deniz nerde? Çiftçi ıkınır sıkınır, cahilliğini hoşgörmesini ister. Kızın gözü dağa tırmanan üçüncü yolda… Ya dağın bir yerlerinde kalıverirse… Çaresiz o üçüncü yolu seçer, dağın zirvesinde bir de ne görsün?
Dünden beri yaşadığım anların, gördüklerimin, duyduklarımın gerçek mi, hayal mi olduğu ayrımına varamadım bir türlü. Görüp duyduklarıma inanamadım. Toz konduramadım. Toz kondurulacak gibi değil ki.. Kıyamıyorum ki… O kadar güzeller ki…
Gerçek olması mümkün olmasın. Mümkün olmasın..
Ama bu sabah bir kez daha resimlerini gördüm.. Kalbim durdu, nefes alamadım…
Öyle güzeller ki…
Resimlerine gülüşlerini, gülüşlerine de tüm dünyayı, dünyanın tüm güzelliklerini sığdırmışlar sanki…
Siz de bir daha bakın bu resme…
