Bir varmış şiirinde peri tozunda koca bir çocukluk masalına yürüyor.
Çocukluğu dizlerinde portakal kokusunda tütüyor evlerinin damında.
Aceleci ve hemencecik dizeleriyle tez canlılığı ele veriyor kendini;
‘’ mültecinim/ Vatanım ol/….Tohum Olayım/ Ek beni,’’ diyor Mültecinim şiirinde.
Baktık derneğin kapısı açık, girdik içeriye. Kadınlar baş başa vermiş, aralarında neşeyle konuşuyor ve şakalaşıyorlardı. Birbirlerine takılmıyor da değillerdi bu arada.
Selam verip selam aldık ve bir köşeye iliştik. Kadınlar bizi görünce sohbeti kesip politik konulara girdiler. Kıymet Hala hararetle bir şeyler anlatmaya başlamıştı ki, annem sözünü kesti ve bize dönerek:
“Bakmayın siz bunun böyle sert konuştuğuna,” dedi. “Geçen sizden dergi almasın diye kızı Nesrin’i bahçedeki tuvalete kapatmış, üzerine de kapıyı kilitlemiş.”
“Varlığımın tek nedeni oğlum Savaş,” diyordu da başka bir şey demiyordu. Savaş’ın yirmi ay süren askerliği boyunca kendisine çektirdiği sıkıntıyı, çileyi, kimi görse yoldan alıkoyup zorla anlatıyordu. Anlatırken de yeniden yaşıyordu o günleri. Gözleri büyüyor, kaşları çatılıyor, renkten renge giriyordu. Böylece stresini atıyordu. Anlatmasa sanki çatlar giderdi.
Tüpçü Şahin bir gün annesini bize bıraktı. ‘‘Yapılacak işlerim var.‘‘ dedi. “İşim biter bitmez gelir alırım.“ Bir köşede sessizce duran annesine, “Meraklanma ana sen.” diyerek çekip gitti.
Hava güneşliydi. Bunu fırsat bilip evimizin arka bahçesine geçtik. Yere kilim serip oturduk. Kalender Teyze anlatıyor, biz gülüyorduk. Konuşmasının ortasında annem çıkageldi.
“Hava çok sıcak; uyuyamadım,” dedi. Kalender Teyzeyi fark edince, ‘‘Bu kadın da kim?‘‘ diye sordu kulağıma eğilerek.
‘‘Kalender Teyze,‘‘ dedim. ‘‘Tanıştırayım annem.‘‘
Ben eski arabaları kullanarak çok şeyler öğrenmişimdir. Örneğin araba aniden istop etti. Hemen kaputu açarsınız ve akü başlıklarını kontrol edersiniz. Çünkü gevşemiş de olabilir. Ya da araba şarj etmiyordur ve şarj motorunun kömürleri bitmiş de olabilir. Bunlar biraz da teknik işlerdir, ama bir şoför tarafından bilinmesi gereken bilgilerdir. Arabalar genellikle, belli başlı arızalardan dolayı yolda kalırlar. Son model arabalar daha karmakarışık, beyinleri falan varmış güya. Eski eski arabalar beyinsiz miydi sanki?
Ekte de sunduğumuz küçük bir kitap boyutundaki bu versiyonu pdf olarak şu adresten de indirmek mümkündür:
https://drive.google.com/file/
14 Temmuz 2014 Pazartesi
Demir Küçükaydın
Oturduğu banka çöker gibi kendini bıraktı, ellerini gevşek bir şekilde iki yana saldı. ‘Aç karınla da bu kadar yol çekilmiyor.’ diye bezginlikle düşündü. Yine de her an kalkabilirdi. Çünkü burada olmaktan çok utanıyor, kendini düşmüş hissediyordu. Bir yandan, ‘Ne arıyorum ki burada, gitmeliyim.’ diyordu iç sesi; diğer yandan, ‘Çok açım.’ Bir yandan, ‘Ben Engin Sezer, bir zamanlar ithalat ihracat firması olan, yanında on beş işçi çalıştıran, okumuş, iyi eğitim almış Engin.’ diyordu; diğer yandan, ‘Boş ver, burada nasılsa beni kimse tanımaz.’
olmasaydım böyle, divane gibi
budala, abdal bir aşık
anadan doğma sırılsıklam
suya
toprağa
çiçeğe
dağ başındaki ceylana
dere boylarında şelaleleri aşan bir balık gibi
dörtnala gider gibi
peşine düşmeseydim sevdanın
saçları karma karışık
toz toprak içinde
güneşin anlında yanmış
esmer yüzünde parlayan gözlerine
aşık olmasaydım
acı çeker miydim böyle.
YÜKSEK DAĞLARIN ARASINDA YOL GİTMEZ KERVAN GEÇMEZ, DERİN BİR DERE KENARINDA BİR BAHAR
AYINDA, CANLANAN CÜMLE HAYATLAR GİBİ BERRAK BİR GÜNEŞ VE GÖKYÜZÜ
ALTINDA YAŞAYAN ZAZA HALKINDAN KÜÇÜK BİR KÖY.
KAM ZONENO çon hazar sero qe ma sere nê hord de fetelim. ebe zone xo jubinde Qeskem,
jubinde lâQo kem, jubinde dâm pêro, yem were, beme haşt, jubinde bem kewra, bem xınami,
zewecim bem çe, domane ma bene, çene qo lace qo kem gırs, eqe pırnqa xo gônbô xo şaşkem
