İçeriye bir kız, bir de erkek girdi. Üzerlerinde bir tüp firmasının üniforması vardı. Anam buyur etti onları.
“Çay içer misiniz?“ diye sordu kibarca.
Başlarını “içeriz“ anlamında salladı ikisi de… Çaylarını içerlerken erkek olanı, kendini kısaca tanıttı ve ne amaçla burada bulunduğunu belirttikten sonra sorulara geçti;
“Evinizde hangi marka tüp kullanıyorsunuz?’’
Tu pir rindî pir xweşî bajarê me
Raborîya te kevne welatê me
Gul, kulîlkên te şêrîn û rengî nîn
Evina hemû gelani Qers’a me
Diyarê geş qesra te jî bilind e
Tu şewq î tu şemal î bajarê me
Dorhêlên te çem û robar, newal in
Tu warekî pir şêrîn î Qers’a me
Qers’a rind wargehê kulîlkan î
Dorhêlên te zozan in, bajara geş
Gund û taxên te zehfin diyarê kesk
Tu rûmeta gelanî bajarê xweş
Aydınlık, insan gözlerini dünyaya açtıktan sonra başlar. Bu nedenle gerçekte karanlık olması gereken insanoğlunun geçmişi değil, onu bekleyen gelecektir. Tabii öyle değil, esiri olduğumuz mülkiyet ve ideolojik paradigmalar geçmişi karanlıklara gömdüğü yetmezmiş gibi geleceği de tehlikeli haline getirmiştir.
Yaşadığım her anda
Baktığım tüm mecralarda
Benzerlik buldum senden
Sen yüreğimin vazgeçilmezi
Ne sevdiğin, ne sevmediğin umurumda
Zirveler tarih yazar
Kar üstüne düşmüş sığırcık
Ovada kekliğim aç olsa da
Esse de rüzgâr batıdan ihanet dolu
Aklıma gelen her şey gülümser
Kana doğranan ekmek
Gözyaşları seneleri sular
Onlar ki, ırmaktan denize,
Dertleri sürükler, tek çift
Tek şey yaşama bağlar
O sonbahar yağmuru kadar ıslak
Bir tomurcuk kadar kıpır kıpır
Ortadoğu’da can çekişir onca hayat…
“Önce şunu bilmeni isterim, benim hayatım hiçbir kadının hayatına benzemez. Gül dalında avaz çeken bülbül neyse, ben oyum. Çok şey yaşadım, hiç kendimde kalamadım. Eğer hayatımı iyi kaydeder de romanlaştırırsanız bütün kadersiz kadınlar okur, ibret alırlar. Bu arada senin hayatın da kolaylaşır. Eğer karar verirsen, bugünden anlatmaya başlarım.”
Besbelli ki kadın, varlığını gösterebileceği bir araç arıyordu. “Hayatını dinlemeden karar veremem,” dedim. “Roman yazmak kolay değil.”
Ez rêketim yar bê haye
Qet kêfa min jî tuneye
Bi rojan e xwîn dikuxim
Arîşena min nemaye
Gul, kulîlkên ser deştan e
War,wargehê her geştan e
Hêvîdar im yar bê ba min
Ew bax- baxçên bihuştan e
Pir xemgînîm ev çi hal e
Ez ça bikim? Ev zor sal e
Xezela min ji min dûr e
Ew lêv sor û xemze çal e
Derd û xemên min rê nedan
Qîr, qetran ser min de berdan
Ax jan ket nav dilê min
Gulên baxên min venedan
Kewa min, can xezala min
Çima pirsnakî rewşa min
Yakıp yıktılar kenti
Sustu çocuklar
Yerde yatan insanlara
Gözleri
Çanaklarından çıkacakmış gibi baktılar
Kanları göllendi başlarının altında
Kimi öldü
Kimi çırpındı
Kalkamadılar yerlerinden
Ağıtlar yükseldi/ alçaldı
Benzemedi artık
Hiçbir şey eskisine
Çocuklar da gülemedi
Eskisi gibi yine
Ne başlarında anaları kaldı
Yar gibi
Ne de
Bağdat göründü artık
Eşsiz bir diyar gibi
Bir Yasaklı Sevdayım'dan
Adını kimse bilmezdi belki. Küçücük bir kulübede dört adımlık bir yerde oturur gün boyu gazete ve dergi taşırdı. Onu ilk gördüğümde yarım yamalak Türkçesi ile yüzümüze bakıp konuşan bu adam içimi ısıtmıştı. Kısa boyu ve kara kuru suratıyla, Dağ Kapı meydanında baraka-büfe karışımı yerde otururdu. Elinde bozuk paraları ile oynar meydandan gelip geçen kızlara kaş altından gizli gizli bakardı.
Bana şarap sunma meyhaneci esrarengiz olmama gerek yok. Sarhoşluğuma sayıp heba edecek zamanım da yok. An bir daha yakalanmayacak kadar uzak ve an yaşanmazsa, zehir olan bir tuzak ve her tuzak, kendi ellerimizle hapsettiğimiz mutluluklardan oluşur.
Bir yanım eksik kalır hep
yalnızlaşırım
omuzlarıma karanlık çöker...
yokluğunda
iyisi mi diyorum
seni içimden koparıp atmalıyım
sonra vazgeciyorum...
kurtulmak olası mı senden
sen yine de
gitmek istiyorsan hadi git
çok uzaklara...
mutlu olacaksan eğer
üzüntü(m)n bende kalsın
sen kokan gülüşlerin
saklı bende...
sen giderken baharım soldu
gözlerin bende battı
sevinçlerim yok oldu
sensizliğinle soldum...
