Geniş Zaman Olumlu:
İnsanlar doğar, büyür, ölür.
Bir gün mutlaka başarılı olursun.
Çok gülen çok ağlar.
Geniş Zaman Olumsuz:
Müzik dinlemez, film seyretmez.
Bunu yaparsan seni asla affetmez.
Babasından başkasını dinlemez.
Geniş Zaman Soru:
Dedenizi ve ninenizi ziyaret eder misiniz?
Müzik dinler misin?
Boş zamanlarında kitap okur musun?
Kullanımı:
Elindeki elişine ömrünü verirken annemiz, arada bizlerin mızmız isteklerini yerine getirmek için yerinden kalkardı.
Soluk bir ışık, sararmış hatıralar gibi tepemizde sallanırken, o eski radyodan da dünyanın sonsuzluğu şarkı olur akardı yüreğimizin pembesine.
Şimdi usul usul bizi terk ederken o hatıralar, bizle birlikte büyüyor yalnızlığımız da.
Bir telkari, bir oya, bir örtüydü o eski zamanlar.
Şafak sancısıdır
Şakağında şaha kalkan
Alnında kızıl güneş açan
Kirpiklerine yıldızlar düşen
Kıvırcık sarı saçlarını göğe savuran
Ellerinde umut tohumları çimlenen
Davası davam, kavgası kavgam olan bacım
Yarandaki kan gülüdür, içindeki hain bir mermi
Ahu feryadımı duyuyor musun sen? Sakine yoldaş
Rüzgarlı sarıydı mevsim
Erken gidiyordu güneş
Kızıl eteklerini toplayarak
Ay gelmeden kapandı kuşlar evlerine
Balıkçılar akşamdan demleniyorlar
Ağlarda can çekişenler kimin umurunda
Sessiz üzerimizde ay karanlığı
Deniz durgun geceden ses çıkmıyor
Kadehleri çınlıyor balıkçıların
Yarınki günü harcıyorlar
Denizden çekecekleri ağlardan
Sarıydı mevsim...
Rüzgar ölüm rengiydi balıklara
Çatladı;
Gecelerin ar damarı.
Sönen yıldızların,
Kirlenmiş yarınlarında
Güne uyandı şehir.
Kandırılmış fadime’nin,
Muta nikahıyla
Abdest aldı bedeninde zina...
Belledi sure-i maun'da
Yetim hakkı yedirmemi
Kemiğine kadar soydular yetimi.
Tanrı kral bankalar
Salavat getirttiler faize...
Mazlumun ahı düştü akıllara
Vezüv yanardağının gazabında
Son gece...
Ateş ırmağında yıkandı
Pompei!
Taşlaşmış bedenlerin gözü kaldı dünyada
Bakar sessiz sessiz hâlâ
Melül gözlerim hiç bahar, yaz görmedi
Dalım elimde kurudu gül vermedi
Gelen, giden olur diye yol gözledim
Şirpençem azdı, vefasız yâr gelmedi
Karakış hep beni dertten derde saldı
Yaramı deşti, umutlarımı çaldı
Ben hep kendi halime ağlar giderim
Gönül sarayım yıkıldı, öyle kaldı
Tüm zenginler birleştiler oldular tröst
Tükettiler beni, benden kaldı bir post
Yoksulluk, fukaralıkta bana kaldı
Hep bekledim, ne yâr geldi, nede dost
uzaklardan gelirim,yolum uzun
yorgunum,dinlenemiyorum
yaşamak kavgası aman vermez
düşman tepemde,ardımda
her gün bir kayıp veririm
canımdan,can evimden
ben yaşıyorum işte
düşe kalka
uzaklardan gelirim yüküm ağır
dayanmaya yemin etmişim
namusum,vicdanım izin vermez
pes edemem,vazgeçemem
daha yeni yarıladık yolu
yarı yoldan dönemem
Kürt halkının yasaklı ve ya sonradan yumuşamış değimi ile bilinmeyen ya da anlaşılamayan dili; bütün baskı ve asimilasyon politikalarına rağmen, bu dilde eğitim ve öğretim olmaksızın; güçlü bir irade ile, gerek sözlü gerekse de yazılı edebiyat ile günümüze kadar süregelmiş ve yeni nesilin bir miras özeni ile koruyup kolladığı bir dildir.
Başı ellerinin arasında bunları düşünürken, kuvvetli bir el omuzlarını sarsarak düşüncelerinden uzaklaştırıp kendine getirdi onu. Yukarı kaldırınca başını, göz göze geldi babasıyla. “Hazırlan, evlat” dedi baba. ”Elini yüzünü yıka, üstünü değiştir. Cuma namazına gidiyoruz”
Sessizce girdi eve. Kendisine söylenilenleri yaptı.
Babasının elini tutarak birlikte minaresiz bir camiye gittiler. Orada rastladıkları kişilere selam verip, selam aldılar. Kendisi gibi camiye gelen birkaç çocuk gördü avluda. Birinin yanına koşup sordu:
“Yürüyerek mi geldin?”
1973 doğumlu Zeliha Bulut, hapishane kapılarında büyüyen bir insan. Yıllar yıllar boyunca, karda kışta, yazın kavurucu sıcaklarda ziyaret kuyruklarında beklemiş. İtilmiş kakılmış ama o vazgeçmemiş politik mahpuslara ışık taşımaktan. Sonra büyümüş ve “özgürlük eşitlik” diyerek çıkmış sokaklara. Yüksek sesle haykırmış. Ve bu kez o düşmüş mahpus damına.
2013 ortalarında mahkemesi sonuçlanmış ve müebbet hapse mahkum edilmiş Zeliha. Bu kez babası ziyaret kuyruklarında.
