KÖYLÜ MEHMET
Soysuz olan hak çalıyor
Vurgunu vuran gidiyor
Yoksulların derdi çoktur
Köylü Mehmet hep ağlıyor
Eşkıyalar köşe olmuş
Koca ülke hep soyulmuş
Hangi kapıya gittiyse
Köylü Mehmet hep kovulmuş
Bakan çaldı, patron çaldı
Sağa-sola korku saldı
Her birinde bir uçak var
Hamal Mehmet yaya kaldı
Kadın-erkek herkes işsiz
Çalan hırsız, yiyen arsız
Lokması hep takır tukur
Köylü Mehmet fazla halsiz
Destê te de elbike
Serê te de laçike
Bi meşî diçî avê
Nav elbik de tasike
Veke, çêke girike
Nanê zirav sivike
Firaq ê de hevrişke
Kêlekê de kizike
Virde, wêde dengneke
Jimin re jî şerneke
Delalê zehf bedewî
Were ba min şermneke
Şara te jî pir sore
Çibikî wele xêre
Germa canê te pire
Daxwazî min bihêre
Te pêsîra xwe vekir
Te dilê min pir şakir
Ber tenûrê ranebe
Wek hingivi wek şekir
Mehmet Cobanoglu
25.12.2013
Stenbol
Coğrafyanın doğusu yaralı, coğrafyanın doğusu kış, coğrafyanın doğusu ortaçağ!
Coğrafyanın doğusu cop, gözaltı, panzer ve gözyaşı!
Coğrafyanın doğusu Kürt, yoksul, dilsiz ve bu yüzden asi!
Coğrafyanın batısı sessiz, sızılarını gözlerinden uzaklaştırmakla meşgul, egemenlerin söyledikleriyle kifayet etmeye hazır!
Batısı derken, yüreği ve kaderi doğunun hüznüyle yoğrulmuş emekçiler, devrimciler değil kastedilen. Yoksa Gezi destanını hangi gözkapağının altına gizleyebiliriz ki, değil mi?
Ronahî bû siba me, şewq jî ket nav axa me
Bombe nereşin bese, agir nexin warên me
Pir xweşe zehf şêrîne, wele navê aştî yê
Mîna zozanên Muş’ê , mîna gula Wan’a me
Rizgarî her dem xweşe, evîne,-serbestîye
Îro me re dîlane, li bo gelan aştîye
Em rêketin, pêşketin walatê me jî geş bû
Werin qada Qoser’ê ji bo me serketîye
Hemû malan avakin, zîndanan jî valakin
Darazxwaran jî berdin, dilê Wan jî pir şakin
Û berva asîmanan, kevokan bifîrînin
Cilên zarokan lêkin, lamê wan jî tim maçkin
sol yanımızdan.
üst komşum memet
alt komşu hakan
yan komşulamız
ramize abla, güler teyze
tüm sokak sakinleri
sol yanlarından.
buca'lılar, hüyük'lüler
konya'lılar izmir'liler
tüm ülke uykudan
yallah ya bismillah'la
kalkarsak bir seherde
sol yanlarımızdan.
değişiverecek birdenbire memleket.
(beş dalında kiraz'dan)
güneşinden sokak çocuklarına.
bir parça yetirebilseydin
gülücüklerinden
kendini yiyip bitirenlere.
zırnığını düşürebilseydin paylarına
düşlerinden
silah tüccarlarının nasırlı yüreklerine.
bir bir takabilseydin
kızıl karanfillerden
orduların tüfeklerine.
umutlardan, umutlarınızdan
birer parça
üleştirebilseydiniz düşsüz kalanlara
bir başka olurdu dünya.
mehmet atal (beş dalında kiraz'dan)
bahar olur,yaz olur
zaman akar gider
çiçeklenirsin önce,
meyveye durursun sonra
olgunlaştıkça bal damlarsın
sen tatlı bir hayatsın
kelebekler açılır meyvende
arılar bal devşirir çiçeklerinde
meyvelerin taşlanır
canın yanar hoyrat ellerden.
sesin dokunur bana
kokun dokunur
kirpiklerin batar yüreğime
gözlerine takılır kalırım
ne yaklaşabilirim sana
ne uzaklaşabilirim senden
güneşin yörüngesine girmiş gibiyim.
namlulara göğüs gerdim
zulümlere baş kaldırdım
coş deli gönül çoş
engel tanıma
gah yeraltından volkan gibi yürü
gah bulutlar üzerinden rüzgar gibi es
setleri,statükoları yık
ayrıcalıkları ayaklar altına al
kutsal olana saldır
düşmanın çok dostun az olsun.
varsın şeytan taşlayıcılar seni taşlasın
bir efendinin buyruğuyla taş atanlar
sıraya dizilsinler.
bu dünyada insanca yaşadım diyebilmek için
bunu göze almalısın.
coş deli gönül
insanca yaşadım diye bilmek için
ter temiz alnında yara izleri olsun
milyonlarca türküyü armağan ederim
bir çayımın kızılına
bir de anamın avuçlarına
güneşe hasret bir fidan sevdamız
filizlense delecek gökyüzünü
ve can suyu korsan çam köklerince hırsızlama
fakat uzansa boylu boyunca dicleyi-fıratı birleştirir
ateşe versen ormana sığınacak kadar acemi
odun yapıp yakmasalar bin yıllık söğüt
ve sigarasını toprağa basıp söndürür
nefesi,ölmesin diyedir insanlık
ama bir düşse toprağa bedeni
aşıklar mezarlığı olur bu dünya
öyle ki sarmaşık olsa insanı insana kitler
Sis çöktü Selim’e giden tüm yollara
Sürdüler bizi başı karlı dağlara
Günlerdir açız, günlerdir perişanız
Yazıklar olsun bizlere kıyanlara
Enver Paşanın zulmüdür, ateş gibi
Kolordumuzu etti dert sahibi
Bu istiklal zaferi değil ölümdür
Kanımız dondu, bedenimiz buz gibi
Ne çarığımız var, ne de papağımız
Üşüdü ellerimiz, ayaklarımız
Ayaz vurdukça bitlerimiz döküldü
Biz ölüyoruz, yoktur mezarımız
