yürüyorum yağmalanmış kentler de
gül değil ucunda süngülerin
gözlerim hasatsız bir mevsim
yüreğim kendini arayan tarla kuşu
yurdu talan edilen...
bir dünya düşlüyorum kansız, sömürüsüz
en çocuksu yanımla...
barış kokan şafaklar
umut taşıyan anneler
gözbebekleri gülen çocuklar düşlüyorum.../Murat Özgöl
yavru bir kedi gibi
annemin koynuna saklardım düşlerimi
tırmalarken yoksul sokaklar yüreğimi...
tezek sobasında kaçak tütün kurutur
içine düşlerini sarardı babam
ve nasırlı ellerinde
yorgun bir hayat yaşlanırdı......
sonra saklambaç oynardık
sobelenmezdik hiç
saklandığımız yerde büyürdük usul usul.../Murat Özgöl
Kadim halkın evladını kendisine konu aldığı için sevinçli hiçbir anına rastlamıyoruz. Ve insanı bir kimlik arayışına götürüyor. Romantizim, sosyoloji, felsefi ve psikolojik ögelerle romanını daha da zenginleştirmiş. Ekseninde ise insanlık var. Yerel adetlerimizi önemserken, yer küremizin bir parçası olduğumuzu da hatırlatıyor bize. İkinci baskısını yapmış olan Babil’de Sürgün adlı roman, bizi doğunun sihirli topraklarında dolaştırıyor.
Üstelik peşimizde polisler varken. Zavallı iki adamın hastanede kemikleri düzelirken, bir it sürüsü gibi sığındığımız bu evde adam bizlere bir anda “Aşığım” diyordu. "İki kişi hemen gitsin, teslim olsun, suçu üstüne alsın” dedim öfkeyle. Bütün gözler en zayıflara döndü. Dokuzumuz da biliyorduk o zayıfları. Neden çıkmak istemiyorlardı? Hakan neden korkuyordu? Sedat neden çıkmak istemiyordu? “Çıkın ulan korkak herifler, hadi gidin teslim olun da peşimizi bıraksınlar” dedim. Tayfun benden de öfkeliydi. “Ama” dedi Sedat. “Fakat” diyordu Hakan. “Ama’sı fakat’ı falan yok lan, haydi” dedik.
Dizinin dibine otururdum dedemin
Çözülürken dili söylencelerin
Hain, ağacın kurdudur derdi evlat
İçten içe kemiren beyni
Mir Bedirhan’ların özgürlük düşüyle başladı
İhanet ihtirası Yezdanşer’lerin
Bu gün dünün aynasıdır
İhanet çemberinde kaybolurken
Ateşten düşlerimiz
Kapattım şimdi kalbimin tüm kapılarını
Ey soyumun soysuz itleri! …
Yedi kilit vurdum kalbimin kapılarına artık
Kan nehirleri akıyor üstüme
Düşlerim kan kızılı
Bir zaman makinesine hapsolmuş insanlık
Acının girdabında yolunu kaybederken
Kirli eller geziniyor
En mahrem yerlerinde insanlığın
Çocuk çığlıklarında şarap testileri
Kadehler devriliyor kan renginde
Hiçbir şey yokmuş gibi
Sabah evlerinde çıkıyor
İçi boşaltılmış kurmaca hayatlar
İpe dizilmiş tespihtir gözleri
Kopan ipte darmadağın olan
Çok uzun bir yoldan geldim Marmara
Yorgunum
Hikâyelerim var daha yazmadığım
İmgesiz şiirlerim var bıçak ağzı keskinliğinde
Okudukça gördüm ki bende geçmişin o dehlizlerinde dolanıyorum. Demek ki düşünüyorum acılar, umutlar, sevinçler hep aynı Elif. Farklı olan, alanların ve sorunların yola çıktığın insanlarla farklılaşması. Amaç ikisinde de bir. Düşünce, anlayış, kültür ve ideolojilerinin farklılığı, farklı sorunları da beraberlerinde getiriyor. Evet, Elif Arkadaş! „Örselenmiş anılarında, Nene’ne göre; „sevginin her derde deva“ olduğunu yazmışsın. Sana göre de ,“sevginin bitmesi dünyanın yıkıldığı an olur“ demişsin. Bugün dünyaya bakıldığında doğru söylüyorsun.
Karanlık ve aydınlık, dünyanın iki ayrı yüzü
Bir yüzünde filler tepişir
Diğer yüzünde ise kuşlar ötüşür…/Murat Özgöl
ay görünmüyor
