tapınmacı, tekçi, en büyük kurtarıcı mantığıyla bakan her toplum, birey, demokrasinin önündeki en büyük engeldir. Bu engelleri aşanların başında Avrupa ve bazı Asya ülkelerinin geldiği, bunu nasıl aştıklarının özeti kısaca şu şekildedir.
Demokrasi başta toplum ve bireylerin tarihleriyle yüzleşmesi demektir. Aynı zamanda gerçekçi bilimsel eğitim ve kültüre sahip olmakla beraber, maddi ve sosyal değerleri hem paylaşmak hem de yeniliklere açık kurumları inşa etmektir. Çağın şartlarına hiçbir konuda uymayan, bireylerin gerçek yaşamlarına en ufak etkisi kalmamış gerek muhafazakar düşünceleri gerekse sol ile soslanmış gelenek, alışkanlık ve tapınmaları, kültür adıyla papağan gibi tekrarlamak demokrasi değildir. Bunların hepsi demokrasi adına demokrasiyi katletmektir.
İnanışla ilgili bilimsel temel bu doğrultuda olduğuna göre, ilk aşamada basit ve doğal bir tapınmayla başlayan ruhsal yapı, on binlerce yıl evrimsel aşamayı tamamladıktan sonra, tamamen ekonomik ve siyasal çıkarlara dayanan derin soyutsal dini tapınmacılığa dönüştüğü rahatlıkla anlaşılmaktadır.
Buna neden olan en büyük kaynaksa, insanın zamanla bilinç ve düşünce yapısının gelişmiş olması kendini, doğayı ve çıkarlarını daha iyi kavraması sonucunda gerçekleşmiştir.
