Mühür gözlüm gel artık gel, gün akşam olmadan
Uzat ellerini ellerime
Bırak kendini
Kollarıma
Bir militanın
Edasıyla
Özgürlük kavgasında
Mavzerine sarıldığı ruhla
Sen de öyle hep sarıl, bana
Gözlerindeki ok-ok kirpiklerin
Berrak bakışların, öyle kala kalsın bende
Genzime akan o ılık nefesinde can bulayım bu gece
kimse karanlığa uyanmasın diye…”[1]
Şeyh Bedreddin (ile Börklüce Mustafa ve Torlak Kemal) İsyanı’ndan söz etmek kolay değil; tarihten felsefeye, başkaldırıdan devrimci praksise uzanan (ütopik de olsa) yeni bir dünya talebini içeren muazzam bir deneyim olmasından elbette…[2]
Şeyh Bedreddin başkaldırısı, Osmanlı düzenine karşı eşitlikçi bir isyandır ve devrimci mücadele tarihinin bugüne taşıdıkları açısından çok önemlidir.
Yazarların, birbirlerinden bağımsız yazdıkları deneysel anlatı türündeki mektuplarını otobiyografik izlekle de okumanız mümkün. Zira her bir mektup yazarının hayatından, yaşam serüveninin çarpıcı izler taşıyor. Aynı zamanda sıkı bir edebiyat metni de olan Üçlemeler hakkında yazarlarıyla sohbet ettik.
Kaya çatlayacak, tohum yeşerecektir.”[1]
“Evliyim/ İki çocukluyum/ Ozanım/ Düzeltirim/ Çocuklarımdır/ Bütün çocukları dünyanın,” derdi; hayatı boyunca işçi sınıfı için eserler üreten şair-yazar Sennur Sezer; sınıfın edebiyatçısıydı; ilk işi de tersane işçiliğiydi.
* * * * *
Çok zor günlerden geçtiğimiz doğruyken; söz konusu kesitte payımıza yine direnmek, okumak ve yazmak düşüyor kuşkusuz.
Hem de Emil Michel Cioran’ın, “Gazete okur gibi okunan kitapları sevmiyorum: Bir kitap, her şeyi altüst etmelidir, her şeyi sorgulama konusu etmelidir”;[2] Alan Bennet’in, “Yaşamını kitaplarına koyamazsın. Kitaplarda bulursun,”[3] uyarılarını ve de yazmanın bir eylem olduğunu bir an dahi unutmadan!
Bugün eski CHP Milletvekillerinden Hüseyin Doğan'ın Hakk’a yürümesinin birinci yıldönümü.
Çocukluğum, cemli semli, dedeli, talipli ilişkilerin kıyısında geçti. Bir köşede oturur yetişkin bir insan gibi dinlerdim. Çoğu kez rakı kokan o ağır sohbetlerden bunalır, bana biçilen büyük adam rolü ile çocukluğum arasında gider gelirdim.
O sohbetlerde sıklıkla duyduğum Veli Baba isminde biri vardı ki, kimmiş diye merak ederdim. Övgüyle söz edildiğine göre, ‘Cace ablamın kocası Hasan Baba gibi biri olmalı’ diye düşünürdüm.
Ey gönlüm ben kimden medet dileneyim
Hasret vurdu yüreğime ne edeyim
Bu cefa bu gurbet bana zor geliyor
Bitsin karlı soğuk günler, yol gideyim
Yıllardır felek beni süründürüyor
Yoksulluk da yakamı bırakmıyor
Ben hiçbir gün doyasıya gülemedim
El diyarı, hasret beni bitiriyor
Ne zaman bahar-yaz günleri gelecek
Bendeki şu sıla özlemi bitecek
Hep masmavi gökyüzüne bakıyorum
Turnalar ne zaman sılama gidecek
Yazar birikimli biri. Betimlemeleri çok yerinde. Dili akıcı, sürükleyici ve merak uyandıran türden. İnsan psikolojisinden epeyce anladığı da belli. Mütevazi ayrıca, biraz da sanki gizemli.
Ey yüreğinde ki sevdası özgürlük sevdası olan güzel
Umutların Munzur Nehri
Bakışların şafak gibi aydınlık veren
Gamzelerinden umut çiçekleri açan
İki dudakların arasındaki nefesi
Memleketimin baharı gibi gül kokan
Üzüntünü, kahredici kaygını benimle paylaş ki
Dostlar arasında fitne, fesat çıkaranlara isyanım olsun
ROMAN: TESADÜFEN
