12 Eylül 1980 yılında Türkiye’de askeri bir darbe oldu. Bu darbenin mimarı generaller, 1980-1988 yılları boyunca Türkiye’nin yönetimini ellerinde tuttu. Bu yıllarda Türkiye genelindeki tüm cezaevlerinde yoğun işkence ve cinayetler yaşandı. Ancak içlerinde üç cezaevi ön plana çıktı; Metris, Mamak ve Diyarbakır 5 No’lu Cezaevi!
sanê omnon bi
ma sero asmên
jê sıniya şêmıne bereqiyêne
asme be astaru ra verdênê têdıma
serva ma domonu gulase guretênê
taniya vırara dêkunê xo de
sanıku de.....
Hesê Bırri, Alık u Fatıke
ma rê biyêne eskera
pia şiyênê a dına, amênê na dina.
Sodırane ke biyêne
verê her boni de
jê gırpa, gırpa sazu
vengê reukunê doy bi
raywan biyênê meymani
cı rê doê serdın
hêmgen u ron u thoraqo teze
haleta domonu
çhancolik u henê kemere
der u cırano khulelık
bu karanlık, bu yalnızlıkla,
berbatlıklarla dolu evrende.”[1]
Bir kez girilmiş sokaklar
Açılmamış kapılar...”[2]
Eninde sonunda nihayete erecek karanlık ve kaotik bir dönemin ortasındayken; 12 Mart’ları, 12 Eylül’leri aratmıyor yaşa(tıl)dıklarımız! Hatta aşıyor ve “küçük çaplı” bir 1915’i anımsatıyor nerdeyse…
Evet zor günlerden, hatta zamanlardan geçtiğimiz; acı çektiğimiz, zorlandığımız doğrudur; bunu saklayacak değiliz…
Tam da bu kesitte karşımıza dikilen 16 Nisan 2017 referandumu; basit bir referandumdan da ötede değer ve anlam taşıyor; ama bu kadarla da kalmıyor…
Adalet sizsiniz.”[1]
Hazret 11 Şubat 2017 tarihinde İstanbul’da SETA tarafından düzenlenen “Cumhurbaşkanlığı sistemi” konulu sempozyumda, çıtayı yükseltti:
Aşından işinden
Aşkından olursun,
Bir Alevisin çünkü!
Bir çığlıksın,
Askıda,
Darağacında,
Foseptik çukurunda...
Bir varsın bir yoksun,
Unutulmuş,
Aşınmış,
Eskiden kalma!
Gün olur kurşuna dizilirsin,
Ölmemişsin ama...
Kılıç artığı,
Travmalı,
Odalık bir kızsın.
Yamuk, Kara bir oğlan,
Keskin,
Asi,
Karnında sözü olan...
I.1) DİYALEKTİK MATERYALİZMİN GEREKLİLİĞİ
I.2) FELSEFESİZ OL(A)MAZ
I.3) İDEOLOJİ MESELESİ
I.4) YÖNTEM KONUSU
I.5) MARKSİZM NEDİR (Mİ?)
I.6) DEVRİMCİ PRAKSİS
II. AYRIM: SINIFI VAR EDEN(LERİN) ZEMİN(İ)
II.1) SERMAYE SORUNU
II.2) EMEĞİN KONUMU, SÖMÜRÜ VE ARTI-DEĞER
II.3) VE KAPİTALİZM!
II.4) KRİZ
wê mêş pêvedin.”[1]
“Indignatio facit poetam/ Haklı olarak duyulan infial, şair yapar” gerçeğinin altını çizerek, “İnsanı yaşama bağlayan şey olarak şiir; düş ve gerçeğin coğrafyasıdır; düşünce ve duyguların alfabesidir. Aşkı, isyanı görünür, dillendirir hâle getirendir; başkaldırının dilidir; ezilmişlerin sesidir,”[2] demişiz…
Yanlış mı demişiz, haksız mıyız?
Cemil’in yıllarca. Yoruldu, tükendi, sonunda pes etti, her şeyi olduğu gibi bıraktı kaçtı.
Sabahları kahvelere, akşamları meyhanelere takılıyordu. Nereye gitse kendi gibi hayat yorgunlarına, kaçkınlara rast geliyordu. Aynı mekânları tercih ettiklerinden olsa gerek, sanki mıknatıs gibi çekiyorlardı birbirlerini. Herkes kaçış hikâyesini anlatıyordu içki masalarında. Hem de defalarca. Geçmişini hatırlatan her şeyden kaçıyordu Cemil. Bu yüzden onun hikâyesini kimse bilmiyordu. Ama herkes kendince bir hikâye uyduruyordu onun için.
***
adımları gök gürültüsü
türküleri ateşten
bayrağında umut
umutların umudu bayrağında.”[1]
