aydınlık bir yarın için,
karanlık bir gecenin
içinden geçmen gerekir.”[2]
Önce kimse inanmadı... İnanmak istemedi ya da... Sinema ve tiyatronun benzersiz yeteneklerinden, usta aktör Münir Özkul’un daha önce de hayatını kaybettiğine ilişkin haberler yayılmıştı. Ama koca yürekli ‘Yaşar Usta’ ya da ‘Mahmut Hoca’ her defasında “Ben buradayım,” diyerek söylentileri boşa çıkarmıştı.
Öldüğünden haberi yok fotoğraflarının.”[2]
Bana hep Edip Cansever’in, “Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk/ Hiçbir yere gitmiyor,” dizelerini anımsatan Ahbarig Hrant’ı bizden almaları ardından, acının 12. yıldayız…
diye sordu kral.
Bilinmez ki majesteleri,
ancak olup bittikten sonra
farkına varırız.”[1]
“Şiir”in “ne”liği -hadi “aykırılığı” diyelim- konusunda José Martí’nin “Kabaran Bir Dalga Gördüğünde Sen” başlıklı dizeleri, her şeyi yeterince net anlatır:
Iı) Ekonomi-Politik Kriz
Iı.1) “Ydd” (Krizinin) Verileri
Iı.2) Uluslararası Kaos
Iıı) Krizin Türk(İye) Ekonomisi
Iıı.1) Eşitsizlik
Iıı.2) Yoksulluk
Iv) Türk(İye) İnsan(Sızlığ)I
Iv.1) Öncelikle Hâl(İmiz) Ve Gidişat(Imız)
Iv.2) Durum(Umuz)
Iv.3) Çocuklar(Imız)
Iv.4) Akıl Ve Ruh Sağlığı(Mız)
V) İnsan(Lık) Meselesi
Ötesi ya hatıralarda bir iz,
ya da hayâllerde bir umuttur.”[2]
“Önemli” birisinden; “Affedersiniz Ermeni”(!?) denilenlerden, “ünlü” bir fotoğrafçıdan söz edeceğiz…
Hani “Herkes Godot’yu bekler, ben arıyorum,” deyişiyle beyinlerimizde yer edip; bir söyleşisinde de “Ne çekiyorsunuz?” sorusuna, “Birincisi ıstırap çekiyorum. Arada da işte fotoğraf çekiyorum,” yanıtını veren bir İstanbul’ludan…
daha insanî bir yapıya bürünmeyecek.”[2]
Devasa yıkım örnekleriyle dolu kapitalizmin tarihinde krizler belirleyici önemlerdeki kilometre taşlarıdır... Ve krizden söz etmek, kapitalizme mündemiç gerçeği konuşmakken; altı özenle çizilmesi gereken Carl Gustav Jung’un, “Kriz, hastalığın doruğunu belirleyen bir tıp terimidir,”[3] saptamasıdır.
bir mesafe vardır.
Felsefenin görevi bu mesafeyi
açıklığa kavuşturmaktır.”[2]
12. Tiyatro Buluşması’nı yine zor günlerde gerçekleştiriyoruz.
Sakın ola “Hangi günümüz zor değildi” demeyin; bir sona doğru ilerlerken; bu yaşadığımız, zorlukların en zoru gibi duruyor.
örnek olmanla değişir,
görüşlerinle değil.”[1]
Fransa bu kez de Sarı Yelekliler’in başkaldırısıyla çalkalanıyor.
Denilebilir ki, neo-liberal yıkımın yol açtığı kemer sıkma saldırganlığına karşı, ezilenlerin ayağa kalkmaktan başka hiçbir çaresinin kalmadığı tabloda başkaldırı ne yerküre ne de Fransa için “yeni” ve sürpriz değil.
Mayıs(ımız)
1971’in Özelliği
İbrahim Kaypakkaya
Yaşıyor(Lar), Yaşayacak(Lar)
“Ne geçmiş tükendi ne yarınlar
Hayat yeniler bizleri.”[1]
50 yaşındaki ‘68 Hareketi, ‘71 çıkışı ile Mayıs(ımız) ve İbrahim Kaypakkaya gerçeği, -içerdiği müthiş tarihsel önem nedeniyle!- üzerinde hassasiyetle durulup, irdelenmesi gereken bir başlıktır.
I.1) Sürdürülemez Kapitalist Yıkım
I.2) Tükeniş, Yok Oluş Güzergâhı
I.3) Meselenin Nedeni
II) Durum(Umuz)
II.1) Devlet(İn) İcraat(lar)ı
II.1.1) HES
II.1.2) CERRATTEPE
II.1.3) Yeşil Yol
II.2) İtiraz Ve Direniş
III) Marksizm Ve Ekoloji
III.3.1) Hatırlayın, Hatırlatın!
III.3.2) O Hâlde?!
