İnsanın içinde büyümeyen bir çocuk varsa, hayatın siyah ve beyazdan ibaret olmadığını bir güzel öğretir.
Sonra sırası gelince yarenlik edip yol da gösteriyor.
Ve durmadan diyor ki;
“Her şeye rağmen güneşe bakarak gülümsemek ne güzel, yakıcı bir duygu. Bak, kapkaranlıkların içinde yol alırken ansızın bir aydınlık, tünelin ucunda ışık beliriyor.”
Bugün baskıdan gelen yeni romanım elime geçti.
Bir süre evirip çevirip baktım. Sonra kapak fotosu derken içinde yazılı bazı bölümleri gözlerim aradı adeta, okşadım sözcükleri birer birer.
Tekrar okudum.
En soğuk, zifiri karanlıklarda “Tünelin Ucundaki Işık“ beliriyor düşüm yani başıma ve çocukluğumla gelip ilişti usulcacık. Onunla yarenlik edip arka kapağında yer alan fotoma tekrar baktım ve sevgili Yelda Karataş’ın şiirini birlikte okuduk.
“Tünelin Ucundaki Işık“
Elif ORHAN
