Filistinli karısını ve kızını getirememenin verdiği acı ve endişeyle mırıldanıp duruyor.
"Bundan sonra roman yazabileceğimi sanmıyorum. Gazze bana, Nazi uçaklarının ve kara birliklerinin gerçekleştirdiği Varşova yıkımını anımsattı. 340 hektarlık alana tıkış tıkış sığınan Varşova Gettosundaki 500 bin Yahudi’nin durumunu görür gibi oldum. Oradaki ünlü Yahudi direnişini ve sokaklardaki cesetleri görür gibi oldum. Kanım dondu."
Bir gün görmese özlerdi. İçeriden gelen '”kim o?” sesine, Necla bebeğinin ağzıyla “Biz geldik Zahide Teyzesi”' dedi. Zahide kapıyı açtı. O mavi gözleri kırmızıya karışmıştı. Belli ki gece hiç uyumamış ve ağlayarak sabahlamıştı. Yine de tatlı gülümsemesiyle Necla’yı içeriye buyur etti. "Hoş geldiniz"
Necla telaşlanmıştı, kapının önünde “hoş bulduk” demeden:
"Hayrola arkadaşım, bu halin nedir böyle?" dedi.
Sokakta oturmuş beni dikizleyen şaşkın gözlere inat demir kapıyı aralayıp içeriye geçiyorum.
Etraf sonbaharın tüm izlerini taşıyor. Babamın günlerce uğraş verip diktiği tüm meyve fidanları kocaman ağaç olmuş. Evin boyası hala aynı, duvara kazınmış ismimi görüyorum, sonra kömürlüğün içindeki kırmızı patlak plastik top, hemen yanında kapkara olmuş bir defter içinde benim yazım. Ne çok zaman oldu oysaki ama hala duruyor her bir tarafta izlerim. Hiçbir ayrıntıyı kaçırmak istemiyorum. Heyecanlı bir aşk filmi izlercesine kaptırıyorum kendimi geçmişimin filmine.
Öyle hayatlar vardır ki, bunlara ait bir anlatıyı her dinlediğinde insan, o dinleti parça parça büyür ve büyüdükçe, zamanla insanı da boğar gider. Hele bunu anlatan bir anneyse acı verse de bir ninni veyahut bir masal gibi dinletir kendini sana. Benim ninnim ''dandini dandini dastana danalar girmiş bostana...'' değildir. Benim ninnim Delil'in ninnisi’dir.
Delil ninniyle başlar masalla devam eder. Delil'in ninnisi ''delîle dilan şer e ser çiyan'' masal gibi, düş gibidir.
Dersim direnişinin –38– bittiği yıllardı. Memedê Mıstefayȇ Samali ile Pir Alibava kuş uçmaz kervan geçmez, Gomê Khuresu vadisindeki kömlerde yaşıyorlardı.
Günlerden bir gün, Duzgın Bava Dağı’nın eteğindeki keçi yolunda, Nazımiye kazasından gelip Kıl Köyü’ne giden bir yolcu uzaklarda avazı çıktığı kadar bağırdı.
’’Alibava Alibava, Pirim Alibava, sesimi duyuyor musun?’’
Pir Alibava duymadı.
Yolcu yine bağırdı.
Pir Alibava sonunda duydu.
’’Buyur kirve ne diyorsun?’‘
’’Dinle beni” dedi, yolcu. “İyi dinle sana hayırlı haberlerim var.’’
Ama tek bir farkı vardı. Genç kız bu kez hiç görmediği amcasını aramak için gidiyordu Dersim’e. Bunun için düşmüştü yollara.
