Bu kargaşa ortamında 20. yüzyılın büyük bölümünde gerek felsefi, gerek toplumsal, gerekse siyasal alanda hegemonik olan düşünüş tarzlarını yaylım ateşine tutan ve “modernizm” yaftası altında topyekûn tarihin çöplüğüne atmayı hedefleyen postmodernist yıkım harekâtı bir hayli merhale kaydetti.
Dolu bir tabanca gibi
Ölüp ölesiye taşırız
O sözler ki bir kere çıkmıştır ağzımızdan
Uğrunda asılırız...”[1]
25 Ekim 2020 sabahı. Saat 06.00 suları. Mavi ile Tarçın ortalığı yıkarcasına havlıyorlar; “Bir şey var galiba” diye yataktan fırlayıp, pencereden dışarıya baktığımda yine bir sürü özel harekât, polis ile “sivil”ler ve bir de yan komşumuz (onu da kapıyı kırmaya “tanıklık” için uyandırmışlar; neyse kapıyı kurtardık!)…
Ve bu temel yapısında materyalist felsefe aktif olmak üzere metafiziği de yadsımadan, ikisinin sentezine dayanan inanç ve siyasal felsefi bir düşüncedir.
Önünde ne var
Nereye yol açıp
Neyi nereye yaklaştıracak
Hangi karanlıkları aydınlığa kavuşturacak
Hangi dağın yükü omuzlarında
Hoyratlığın
İpe sapa gelmeyişin
Ondan mı
Beşikte bebeğe ninni mi söyleyecek
Sevdalı dilinde türkü mü olacak
Gönüldeki düğümü mü çözecek
Belki bir zorunlu bekleyişe
Eşlik edecek
Açtım kapıyı usulca
Sıkıca tutuyorum
Çarpmasın diye
Eşikten içeri girdi bir fısıltı gibi
25 04.2020
Onu biz kendimiz vaat ettik kendimize.”[1]
Sorulan her soruyu, “tastamam” yanıtlamak; istense de, “mümkün” ve “kolay” değildir. Çünkü, soru(n)lar, yanıt(sızlık)lara mündemiçtir.
O hâlde bu vurguyla başlayalım “yanıtlar”a.
1) Koca bir ömrü tüketen Temel Demirer olarak kendisini nasıl anlatır?
Anlatacak, kayda değer bir şey yok galiba…
“Galiba” diyorum; çünkü insanın kendinden söz etmesi “zor”; ya da bana “zor” geliyor…
Yukarıdakilerden pek hazzetmeyen sıradan birisiyim…
Tarihte öyle dönemler var ki yüzyıllara sığacak olaylar sanki küçücük bir zaman diliminde olup bitivermiştir. Ancak o kısa zaman parçalarında olan bitenler kazındıkları insanlık belleğinde kuşaktan kuşağa aktarılırken bıraktıkları derin izlerle yüzyıllara bedel olarak yaşar gider.
Toprak yolda hızla giden beyaz arabada üç kişi ve onlara doğru gelen oraların sahibi beyaz bir köpek.
Koşuyor, koşuyor... Deklanşöre basıyorum.
İşte mavi bir göl. Etrafında yemyeşil çamlar gökyüzüne uzanmış el ele, mavi boncuğunu saklamak ister gibi.
Kıyıda iki araba daha beliriyor. İnsanlar özlemle kucaklaşıyor. “Bas deklanşöre!” diyorum. Kaçırmamalıyım bu manzarayı.
Üç güzel kız, üç hoşsohbet kadın, üç neşeli adam.
“Çek, çek!” diyorum.
Yanan mangal, közlenen patlıcanlar. Espriler, kahkahalar...
“Neydi sizin şarkınız? “
Yılın dört beş ayını geçirdiğimiz Karabağlar Yaylası’na olan hayranlığım her geçen gün daha da artıyordu. Bu yayla hayranlığımız Ares’i sahiplendikten sonra bir kat daha arttı. Biz yaylasız ve Ares’siz olamıyorduk. Ares de bizsiz yapamıyordu artık. Bu sevgi zinciri kopmamalı, ona sahip çıkmalıydık sonsuza dek.
İşte bizim Ares’le olan hikâyemiz önce Karabağlar Yaylası’yla başladı. İyi ki bir “yurdumuz” oldu, iyi ki bizi Ares’le tanıştırdı.
Dikkat edilirse AKP’nin politikaları, Türkiye’ye 1919 öncesi durumu yeniden yaşatıyor. Müslüman Türkikler Birinci Dünya Savaşı öncesinde olduğu gibi, yeniden Arap İslam Halifelik hayalperestliği ile, başta Yunanistan olmak üzere Ermenileri tedirgin etmiş durumda. Bunun somut örnekleri Karabağ, Suriye, Irak, Libya, Sudan ve Akdeniz’e “Cihatçı Çetelerle” birlikte Türk askerini konumlandırmasıdır. Gel ki Türkiye rejimi, gücü yetse de yetmese de içte ve dışta çevresine sürekli saldırgan politika yürütmeyi, en büyük varlık meselesi görmüştür.
Herkes her şey
Neden sustu
Niye buradayız
Kim getirdi beni buraya
Otobüs niçin durdu
Neden ağlıyor herkes
Kim öldü ki
Hayır hayır kimse ölmedi
Lütfen söyle kimse ağlamasın
Kimse ağlamıyor ağlayan sensin
Hayır ilaç içmeyeceğim
Uyumak istemiyorum
Yüzünü görmek istiyorum
Acının zuhur ettiği bedeni
Ürkek, yorgun
Uğultular içinde
Ne söylediği anlaşılmaz biçimde
Dengeler değişiyor
Kıyamet kopuyordu
Baktığı yüzlerde
