Dağlarda garip bir çoban yaşar
Koyunların kuzuların ardında koşar
Türküler şarkılar söyleyip coşar
Bir sevdayla dağları taşları aşar
O yüreği yanık, aşık bir çoban
Onu ne arayan var ne soran
Zalim kurtlardır onu tek yoran
Kaderdir onu sevdaya koyan
Yağmur yağar bürünür keçesine
Çalar kavalını isyan edercesine
Kuzuları gelir dertli kaval sesine
Bilmez yansın dertlerin hangisine
Koyun en güzel kızına yanıktı
Yaralı karasevdalı bir aşıktı
Düşündüğü tek şey başlıktı
Öyle eski ki balığa sevdaları, tarihin ilk balık pazarına sahipler... Kadın erkek, yaz kış balıkçılık yapıyorlar. Zeytin zamanı zeytin işleyip satıyorlar, kıraç topraklarına inat. Deniz gibi mutlu, neşeli, zeytin gibi asil, zora boyun eğmeyen…
***
“12 Eylül’den Günümüze Siyasi Tutsaklar-Mektuplarla Paylaşılan Hayatlar” adlı bu kitabı elime alınca; “Seza kaç yaşında şimdi?” deyiverdim. Öyle ya! Biz buralara geldik, yıllar geçti. Uzağımızdakilerin yaşlarını bile hâlâ ayrıldığımız zamanlar gibi hatırlıyoruz. Ya da galiba, hayatta kalma “şansına” sahip olma ortaklığımızdan olsa gerek; kendimizle diğerlerini hep yaşıt hissediyoruz! Seza, 1954 doğumluymuş! 65’ini devirmiş!
Anadolu; İslamiyet'in egemenliğine girmesiyle, tarihinde bu kadar dil, din, inanç, resim, sanat, edebiyat yozlaşmasına hiçbir zaman uğramamıştır. Bunun açık kanıtı, kökeni Arap olmayanlara Türkçe adına zorla İslam Arap kültürünün dayatılmasıdır. Selçuklular, Osmanlı ve Cumhuriyetin Dilbilim (Lingustik) diye bir bilgi, duygu, düşüncesinin olmayışı, sözde Türkçülükle Öz Türkleri derin bir asimilasyona uğratmıştır. Resmi dilin Türkçe ilan edilmesi, Türk kültürünün yaşatıldığı anlamına gelmediğini, Müslümanlaşanların düşünce yapılarından anlamak mümkün.
Geçtiğimiz aylardan birinde, Mukaddes ve ailesini anlatmıştım bir yazıda. Okumayanlar için hatırlatayım :
Kitabı okurken Fırat’la birlikte devrimci eylemlerle, cezaevi ve iltica kampı yaşamıyla birlikte hayatın geçekleriyle tanışacaksınız. Fırat’la birlikte mitinglere katılacak, gözaltına alınacak, cezaevine düşecek ve geçmişi sorgulayacaksınız. 12 Eylül darbesinin kimi devrimcileri yerlerinden, yurtlarından ettiğini, sevdiklerinden ayırdığını, kimilerinin Avrupa’da nasıl yozlaştıklarını, devrimcilikten, insanlıktan nasıl uzaklaştıklarını görerek kahrolacaksınız. Her şeye rağmen Mazlum gibi insanların devrimcilikten ve ilkelerinden taviz vermediklerini de okuyarak gurur duyacaksınız.
Padişah, ota uzun uzun baktıktan sonra “Ben bu ot sayesinde şifa buldum ve bu ot sayesinde oğlumun, ailemin ve sevginin bu dünyadaki her şeyden daha kıymetli olduğunu öğrendim. Bahar şifacısı bana bu ot sayesinde hem sağlığımı hem de oğlumu geri verdi. Bu otun adı bundan sonra
‘’oğulotu’’ olsun.” demiş.
O günden sonra bu güzel ve şifalı otun adı ‘’oğulotu’’ olmuş.
Her kim ki strese girer, uykusuzluk problemi çekerse oğulotu kaynatıp içermiş. Her kim ki bu masalı okursa, bu dünyadaki en büyük zenginliğin aile olduğunu bilirmiş.
korkaklar için bilinmezlik,
cesurlar için ise şanstır.”[2]
“Özel bir şirket uzaya adam yolladı diye heyecanlanıp insanlık ve gelecek adına umutlanmayı anlamıyorum. O uzay, o gelecek bizim değil. Sen ben, hepimiz o şirketler yaşasın diye salgın sırası işe yollanan kalabalıklarız. Sokakta gırtlağına basılanlarız. Cop, kurşun yiyenleriz.”
Ümit Ünal’ın 31 Mayıs (2020) tarihli twit’i böyleydi…
Herkes için eşit, türdeş, tekil bir “gelecek” olmadığının çarpıcı bir ifadesi…
Karakterlerin heybetine baktığında...
baştan aşağı yara izi doludur...”[1]
