Bu akşam sınıfça, Aysungilde toplanacağız.
…Aysun’gilde… (yanlış)
…Aysungil’de… (yanlış)
Dün geceki sarsıntıda Muratgilin evi de zarar görmüş.
…Murat’gilin… (yanlış)
…Muratgil’in… (yanlış)
Kahramanlıklar okudum tarihte
Çağımıza yakışan vakur, sade
Davranışınız geliyor aklıma.”[1]
“Üç Fidan”ın 6 Mayıs’ından veya THKO (Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu) savaşçılarından, 44. yıldaki sonsuzluklarından söz etmek zor olsa da; “olmazsa olmaz”…
İşkencede parçalanmış bedeni 20 Mayıs 1973 günü Diyarbakır’da babasına teslim edileli tam 43 yıl olmuş… “İntihar etti,” demişler, utanmadan![3]
xeylê waxto to sero vınden
dest u paê mı gırêdaiyê
çıqa ke to ra dürine....
to heşin pê, lal u kherr niyune
zerria xo ke to rê rakerine
ne malê mıno, ne mılkê mı
ne ki to ra qeyr kesê mı.
Sodırane.....
tiji ke gılê koê Mazgerdi sero zereq da
to sero kamci cano ke amo dina
mınetunê dêkunê ma de
İlk alfabede, ‘’Türk övün, çalış, güven, En büyük Türk, Ne mutlu Türküm diyene!’’ sonra, ‘’Türküm, doğruyum, çalışkanım, ya da bir Türk dünyaya bedeldir!
Oysa köyümde başaklara karışmış gelincikler arasında koşarken, yaylalardan gelen çoban kaval sesini dinlerdim. Rüzgâra doğru koşarken söylediğim tekerlemeler de anamın dilindendi. Uçsuz bucaksız bozkırlarda bir biz vardık. Başka hiç kimseler yoktu sanki.
Birlikte geçirdiğimiz üç-dört yılın sana olağanüstü şeyler kazandırdığına inanıyorum. Hollanda’ya sağ salim indiğinde, orada dünyayı ve Kürt meselesini çok iyi bilen nitelikli insanlarla karşılaşacaksın. Bütün hayatı mücadele içinde geçen bu insanların kıymetini bil. Onların deneyimlerinden yararlanmaya çalış. Bunu başarabilirsen bunun sana ilerde birçok faydası olacaktır. Onları ve Kürt meselesini öğrendikçe sen de ustalaşacaksın.
Koray’ı tanıma şansım olmadı. Koray, o küçücük yaşında kocaman yüreğiyle Pir Sultan Abdal etkinliklerine katılmış ve Sivas’ta “Ateşte Semaha” durmuştu. Gerici, şeriatçı, insanlık düşmanları tarafından ve tüm dünyanın gözü önünde saatler süren bir ablukadan sonra ateşe verilen Madımak Otelinde yıldızlara doğru yürümüştü…
Cevdet Menemen Tuncelililer Derneği’ni kuran arkadaşlardan biri. ''Menemen'den birazdan çıkıyorum, Karşıyaka Vapur İskelesi’nde buluşalım mı?'' dedi.
“Olur.” dedim.
Siverek ve Diyarbakır’da düzenlenecek anma etkinliğine katılmak için ben de memlekete gidecektim. Vefa ve bağlılık bunu gerektiriyordu.
Düsseldorf Havaalanı’nda pasaport kontrolü için sıraya girdiğimde, aklım otuz dört yıl önce yüreğime kazılan ve hiçbir zaman silinmeyen hüzünlü bir anıyla allak bulaktı. 1979 yılının bitmesine sayılı günler kalmıştı. Necmettin abinin Şam’daki evinde kısa bir süre kalmış ve güneşli bir sonbahar sabahında Şam Havaalanı’ndan Avrupa’ya uçacaktım.
yeni bir başlangıcı değil;
hiç düşünmediğimiz
mutlu sonu istemeliyiz.”[2]
“Aşk, Travma ve Toplumsal İnşa” başlıklı konuşmama bir saptama ile başlamam “olmazsa olmaz”.
Egemenlerin biz(ler)e ezberlettiği alışkanlıklara bağımlıyız; bu yüzden ezberlenmesi kolay olan düzene, kurallara ve birilerinin bize ne yapacağımızı söylemesine ihtiyacımız var ki; “olağan” dedikleri tam da budur!
