‘Devletin ve milletin bekası’ zedelenir.”[1]
Bazı kavramlar vardır, Türkçeleştiremezsiniz bir türlü… Hep biraz ayrıksı, biraz aykırı, biraz yabancı dururlar, sırıtır, kulağı tırmalarlar… “Süper” gibi; o bir türlü doğru yazılamayan “karoser” gibi, “ombudsman” gibi… Bunları “yerlileştirme” çabaları çoğunlukla acı bir şakaya dönüşür: “Demokrat” örneğin, yerlileşirken “demirkırat”a dönüşüverir…
roze surgın
sewe bêhewna
vay nêşikina
bıcêrê bınê bandıra
qe pers meke...
hewsê xatırau de
pukeleka.
Zerria xo de
kou dan we
seyrê mirçıku vuriyo
çinêbiyaena to de
sata qumi rışina de
zaman qefeliyo.
Zof şiiri nuşinê
namê xo çino
Benden iki yıl önce
Babamın yaşayan dördüncü çocuğu
Olarak doğmuşsun…
Hangi ara
Büyüdü korkusuz yüreğin
Sığmaz oldu kafesine
Aldın başını gittin
Girdin halkın hizmetine be abi
Aynı evlerde oturur
Birlikte düşünür, yaşardık
Aynı sevinçleri yaşar
Aynı üzüntüleri paylaşırdık
Yazın yakıcı sıcağından
Kışın soğuk ayazından
Almışız nasibimizi
Havva Ana’nın kucağında
Görmüşüz tarlayı,
Tırpanı ve harmanı
Tüm çaba karın tokluğu
Rozunê nianenu ra jü rozê, domonê maê harri rae kerda xo ver ke dewunê Dêrsım ra bıfeteliyê. Xêylê ke şiyê muğurbe ke koto dê, dewa ke cı ra nêjdia, cı rê biyê meymani. Sıma ki zonenê pizê thol ra qeseykerdene nêbena, vırende mulxıtê çêyi ra pia samia xo wenê, dıma ki dore yeno politika.
aslında biriz.”[1]
“Birbirimizi anlamamız için, aynı dili konuşmamıza gerek yok, ezildikten sonra, hepimiz aynı şarabız...”
“Ben bir müzisyenim, ondan sonra biraz Karadenizliyim ama hepsinin ötesinde ben bir devrimciyim. Ve gerçekten doğru bildiğim bir şeyi en azından çok zorlanırsam ortaya koymaktan çekinmem…”
her zaman nereye bakıldığı değil,
nereden bakıldığıdır.”[1]
yürüyen bilmez;
açan bilir...”[2]
Dersimiz; “Ben proletaryanın ideolojisini benimsemiş, halkın kurtuluşunu savunan bir Komünistim!” vurgusuyla, “Komünistler tarihin devrimci mücadelede silah hâline getirilmesini çok iyi bilirler,” diyen İbrahim Kaypakkaya’ya.
Gözlerinde mutluluğun eksikliği
Hüzün olmuş bakışlarında,
Duygular ayaklandırmış umutları!
Ondandır günlerin nefessiz kalışı..
Oysa mavi gözlerin,
İmgesiydi özgürlüğün!
Sensizliğin siluetine kazınırken hasret!
Kirpiğime oturmuş,
Özlemlerde aradım seni
Ey Özgürlük...
Gözlerim;
Bir ışık yolu oldu uzandı mavi denize
Uzaklaşan dalgalarda seyrettim
Yakamozlar içinde ayak izlerimi..
Bir gün bir yağmur tanesi gibi
Bulutlardan düşeceğim!
kesinlikle kendine inanandır,
çünkü o mutlak biçimde kendisidir.”[1]
Sanat hakkında birçok şey söylendi; söyleniyor ve söylenecek de; ancak ne nasıl sunulursa sunulsun, “Artes serviunt vitae, sapientia imperat/ Sanat, hayatın hizmetkârı; akılsa idarecisi”dir!
