GREV
Bu sabah iyi değilim.
Sinirliyim,
Tedirgin.
Sabaha kadar uyumamış gibi öfkeli...
Hiç bir şey yapasım gelmiyor içimde
Havalardan mı?
Hasta mıyım ne?.
Oysa başımı koymadan yastığa gitmiştim.
Bir hal var başımda
Kaç gündür böyleyim
Bir ağaç gibi durağan,
Bir taş gibi sert
En fazla da hava gibiyim
Ağır ve dolu,
yağdı yağacak..
alev denizini geçmeye benzer.”[1]
Turgut Uyar’ın, çok önceleri dillendirdiği saptama hâlâ güncel gerçek(liğimiz).
Ne demişti şair? Anımsayıp/ anımsatalım: “Şiir çıkmazdadır. Bütün şiir yazanlara, edebiyat yazanlara hatırlatmak gerekir: Şiir çıkmazdadır. Çünkü insan çıkmazdadır, sorunlar çıkmazdadır, toplum değişiyor, insan değişiyor, insanın yeri değişiyor, insanın ilişkileri ve sorunları değişiyor…
1930’un eksik idealizmi 1940 realizmi ve 1950’nin hastalıklı romantizmi ile bugünün insanın betimlemek mümkün değil.
Oda arkadaşım 36 yaşında Uşaklı Nuriye. Sessiz sakin bir kadın. Cam kenarındaki yatağı o kapmış, benimkisi banyoya daha yakın.
Akşam yemeği geldi. Gayet iyi. Çarşaflar tertemiz. Oda sıcacık. Bundan iyisi Şam'da kayısı misali.
Tanımadığım biriyle aynı odada uyumak epeyce zor bir durum olsa da, iki aya yakın bir süre hiçbir ödeme yapmadan bu hizmeti almanın tek bedeli odayı biriyle paylaşmak. Mecburen paylaşacağız!
şehir şehir gel deniz
can atarlar buluşur
yürek yürek gel deniz
bir dönülmez yoldayız
söz onarmaz haldeyiz
güneş yanar dil yanar
bize bizden gel deniz
dalga dalga gel deniz
meydan meydan gel deniz
güneş yanar dağ yanar
kül olmadan gel deniz
düştü kenar mahalle
kalbim örtü üstüne
kara biter mavide
derin derin gel deniz
muharrem yılmaz
“Katıksız gerçekleri şarkısında
Söylerken bir insan ölmek pahasına,
Anlamını bulur o şarkı
Damarlarında atarken.
Şarkım ne gelip geçici övgüler düzer
Ne de başkalarına ün katar,
Yoksul ülkemin
Kök salmıştır toprağına.
Orada, her şeyin bittiği
Ve her şeyin başladığı yerde,
Söylerim o her zaman yiğit ve derin
Sonsuza dek yeni olacak şarkıyı.”
Manifesto’dan/Victor Jara
(İngilizce’den çev.: T. Asi Balkar)
