Bizlere bıraktığın "senin evladın olma" gururu o kadar büyük ki, hiçbir söz onu anlatmaya yetmiyor. Senin evlatların olmak, bu hayatta taşıyacağımız en büyük onur; bizlere bıraktığın en kıymetli mirastır.
Yokluğun yüreğimizde tarifsiz bir acı, hiç dinmeyecek bir özlem bıraktı. Biz sadece babamızı değil; en büyük akıl hocamızı, ilk kahramanımızı, ilk öğretmenimizi ve en büyük dayanağımızı kaybettik.
Koltuğa oturdum.
Hayatıma baktım.
İçimden geçen cümle, kısa ve sarsıcıydı:
“Demek buraya kadarmış…”
Oysa insan, bir eşiğe gelince anlıyor; mesele ne kadar yol aldığı değil, o yolu nasıl taşıdığıymış içinde.
Bir zamanlar bütün kalbimle inandığım düşünceler, yıllar içinde usul usul çözülmüş.
Meğer bazı hakikatler, ancak zamanın sabrıyla görünür oluyormuş.
Çocuklar…
Bir zamanlar hayatımın merkezinde dönen o küçük güneşler…
Şimdi kendi yörüngelerinde, kendi göklerinde.
