Heyhat! Kızılca kıyamet koptu, göğün direği hepten çöktü
Artık gece suskun gece dilsiz değil
Gece ağlayarak yaşanan zulme haykırıyor
Artık mertlik öldü, insanlar birbirini boğazlıyor
Maalesef kafa kesmek moda, yaşam çoktan rezil oldu
Ümmetçi, hırsız güruh “ Allah bismillah” diyerek kol kola yürüyorlar
Kənan Aydınoğluna (Murquzova)
Pis fikir beyninə gəlməz, qardaşım!
Dar köynək əyninə gəlməz, qardaşım!
Yaltaq insanların şirin sözləri
Vecinə, eyninə gəlməz, qardaşım!
Geç saatlere kadar devam eden sohbetimizin ana konusu hiç şüphesiz ki yine Necmettin abi oluyordu. Bu yılki anma etkinliğinin güzel geçmesi herkesi fazlasıyla memnun etmiş ve sevindirmişti.
Gecenin ilerleyen saatlerinde Dilan’la birlikte sevdiğim yakın bir akrabamın evine misafir olduk. Bir-iki saat kadar oturup bol bol sohbet ettik. Daha sonra uyumak için odalarımıza çekildik.
okullara, kışlalara, hastanelere
ve bütün bunların da hapishanelere
benzemesi şaşırtıcı değil mi?”[2]
‘Panoptikon’: “Görmek”tir; “mutlak bir hâkimiyet biçimi”dir.
‘Panoptikon’da, gizli kapaklı bir şey yok; her şey gözetim altındadır.
Ve Jeremy Benthman’ın hapishane modelinin adıdır ‘Panoptikon’.
Güzel olmasın gerçek olsun.”[1]
Türk siyasal sisteminin üzerinde bir karabasan dolaşıyor: “Başkanlık sistemi”…
Üç beş şiir okumadan gözüme uyku girmez.
Tatilin gelmesini iple çekiyorum.
Yayla havası bana çok iyi geliyor.
* Rakamla başlayan cümlelerde rakamdan sonra gelen sözcük küçük harfle yazılır.
2007 yılı benim için oldukça başarılı ve neşeli geçti.
2008 yılında araç satışlarında ciddi bir düşüş yaşandı.
* Cümle içinde, tırnak içine alınan aktarma cümlelerinin ilk harfi büyük yazılır.
Victor Hugo, “Ey şair, bana yağmurdan bahsetme, yağdır.” der.
Babam, “Çok geciktim!” diyerek aceleyle çıktı.
Kemerli, lacivert paltom, lacivert kasketim ve yaşımla çelişen bıyıklarımla kime benziyordum desem? Rus steplerinde savaşan bir Kızılordu askerine mi, Mustafa Kemal'in karlı günlerdeki üniformalı haline mi?
Tek fark benimkilerin lacivert oluşuydu. Biraz Bolşeviklik biraz Kemalistlik biraz da kendim...
Sütçü İmam'ın o hizada el yapımı sağlam bir kundurayla Kıbrısmeydanı'na iniyordum. Yıl 86, aylardan Kasım; güneşin başının dertte olduğu soğuk bir gün. Yağmurun yerini güneş almış, şehir, kirinden pasından arınmış gibiydi.
İçinde yaşanmaz bir dünyada yaşıyorum.”[1]
III. Büyük Bunalım’ın yerküresinde, Sykes-Picot’un miadını doldurduğu Ortadoğu’da, nihayet coğrafyamızda devasa bir dissolution (çözülme) fragmantasyon (parçalanma) ve polarizasyon (kutuplaşma) yaşanıyor.
Bunu hâlâ görmeyen, bilmeyen, kavramayan varsa ne yazık.
ve ateş gibi tutuşuyordu
her damla!”[2]
Bu benim Gündem’e ilk gelişim değil. Yıllar önce, “kirli savaş” döneminde daha çok -orada yaşadığım için- Ankara’da, ama aynı zamanda İstanbul’daki merkez ile Diyarbakır büroda gözü pek genç gazetecilerle yan yana olmanın onurunu yaşamıştım. O zamanlar, gazeteyi yanılmıyorsam Gültan yönetiyordu… Yurdusev haber müdürüydü. Hüseyin dış haberlerde, Ali ve Emine Kültür-Sanat servisindeydiler… Koordinatör yanılmıyorsam Sanlı’ydı…
Diyarbakır Belediyesi’nin verdiği akşam yemeğine çok sayıda insan katılmıştı. Aralarında önemli şahsiyetlerin olduğu akşam yemeği samimi bir hava içinde oldukça renkli geçiyordu. BDP Genel Başkanı Sayın Selahattin Demirtaş ve Melle Bahtiyar Necmettin abinin Kürdistani yönüne vurgular yaparak günün önemini belirten birer konuşma yaptılar. Yemeğe katılanlar arasında bulunan İsmail Beşikçi Hoca’ya gösterilen yakın ilgi gözlerden kaçmıyordu. Yürütülen sohbetler gecenin ilerleyen saatlerine kadar devam etmişti.
