Birlikte geçirdiğimiz üç-dört yılın sana olağanüstü şeyler kazandırdığına inanıyorum. Hollanda’ya sağ salim indiğinde, orada dünyayı ve Kürt meselesini çok iyi bilen nitelikli insanlarla karşılaşacaksın. Bütün hayatı mücadele içinde geçen bu insanların kıymetini bil. Onların deneyimlerinden yararlanmaya çalış. Bunu başarabilirsen bunun sana ilerde birçok faydası olacaktır. Onları ve Kürt meselesini öğrendikçe sen de ustalaşacaksın.
Koray’ı tanıma şansım olmadı. Koray, o küçücük yaşında kocaman yüreğiyle Pir Sultan Abdal etkinliklerine katılmış ve Sivas’ta “Ateşte Semaha” durmuştu. Gerici, şeriatçı, insanlık düşmanları tarafından ve tüm dünyanın gözü önünde saatler süren bir ablukadan sonra ateşe verilen Madımak Otelinde yıldızlara doğru yürümüştü…
Cevdet Menemen Tuncelililer Derneği’ni kuran arkadaşlardan biri. ''Menemen'den birazdan çıkıyorum, Karşıyaka Vapur İskelesi’nde buluşalım mı?'' dedi.
“Olur.” dedim.
Siverek ve Diyarbakır’da düzenlenecek anma etkinliğine katılmak için ben de memlekete gidecektim. Vefa ve bağlılık bunu gerektiriyordu.
Düsseldorf Havaalanı’nda pasaport kontrolü için sıraya girdiğimde, aklım otuz dört yıl önce yüreğime kazılan ve hiçbir zaman silinmeyen hüzünlü bir anıyla allak bulaktı. 1979 yılının bitmesine sayılı günler kalmıştı. Necmettin abinin Şam’daki evinde kısa bir süre kalmış ve güneşli bir sonbahar sabahında Şam Havaalanı’ndan Avrupa’ya uçacaktım.
yeni bir başlangıcı değil;
hiç düşünmediğimiz
mutlu sonu istemeliyiz.”[2]
“Aşk, Travma ve Toplumsal İnşa” başlıklı konuşmama bir saptama ile başlamam “olmazsa olmaz”.
Egemenlerin biz(ler)e ezberlettiği alışkanlıklara bağımlıyız; bu yüzden ezberlenmesi kolay olan düzene, kurallara ve birilerinin bize ne yapacağımızı söylemesine ihtiyacımız var ki; “olağan” dedikleri tam da budur!
‘Devletin ve milletin bekası’ zedelenir.”[1]
Bazı kavramlar vardır, Türkçeleştiremezsiniz bir türlü… Hep biraz ayrıksı, biraz aykırı, biraz yabancı dururlar, sırıtır, kulağı tırmalarlar… “Süper” gibi; o bir türlü doğru yazılamayan “karoser” gibi, “ombudsman” gibi… Bunları “yerlileştirme” çabaları çoğunlukla acı bir şakaya dönüşür: “Demokrat” örneğin, yerlileşirken “demirkırat”a dönüşüverir…
roze surgın
sewe bêhewna
vay nêşikina
bıcêrê bınê bandıra
qe pers meke...
hewsê xatırau de
pukeleka.
Zerria xo de
kou dan we
seyrê mirçıku vuriyo
çinêbiyaena to de
sata qumi rışina de
zaman qefeliyo.
Zof şiiri nuşinê
namê xo çino
Benden iki yıl önce
Babamın yaşayan dördüncü çocuğu
Olarak doğmuşsun…
Hangi ara
Büyüdü korkusuz yüreğin
Sığmaz oldu kafesine
Aldın başını gittin
Girdin halkın hizmetine be abi
Aynı evlerde oturur
Birlikte düşünür, yaşardık
Aynı sevinçleri yaşar
Aynı üzüntüleri paylaşırdık
Yazın yakıcı sıcağından
Kışın soğuk ayazından
Almışız nasibimizi
Havva Ana’nın kucağında
Görmüşüz tarlayı,
Tırpanı ve harmanı
Tüm çaba karın tokluğu
Rozunê nianenu ra jü rozê, domonê maê harri rae kerda xo ver ke dewunê Dêrsım ra bıfeteliyê. Xêylê ke şiyê muğurbe ke koto dê, dewa ke cı ra nêjdia, cı rê biyê meymani. Sıma ki zonenê pizê thol ra qeseykerdene nêbena, vırende mulxıtê çêyi ra pia samia xo wenê, dıma ki dore yeno politika.
aslında biriz.”[1]
“Birbirimizi anlamamız için, aynı dili konuşmamıza gerek yok, ezildikten sonra, hepimiz aynı şarabız...”
“Ben bir müzisyenim, ondan sonra biraz Karadenizliyim ama hepsinin ötesinde ben bir devrimciyim. Ve gerçekten doğru bildiğim bir şeyi en azından çok zorlanırsam ortaya koymaktan çekinmem…”
